Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Thoughts and moods. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Thoughts and moods. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 12, 2010

Περιαρθρίτιδα λέει...



Στα μέσα καλοκαιριού, ξύπνησα ένα πρωί με πόνο στον ώμο. Επειδή συνηθίζω να κοιμάμαι ακουμπώντας στο χέρι μου το οποίο τις περισσότερες φορές θα έχω σηκωμένο ψηλά, πάνω απ' το κεφάλι μου, πολλά πρωινά ξυπνώ με το χέρι ή τον ώμο μου πιασμένο.
Έτσι δεν ανησύχησα πολύ.

Ο πόνος στον ώμο μια έφευγε και μια επέστρεφε, άλλοτε ήταν ένα μικρό τσίμπημα, άλλοτε δυνατότερος κι υπήρχαν μέρες που δε με ενοχλούσε καθόλου.

Πάντως κάποια στιγμή, κοντά στον Αύγουστο, άρχισε να χειροτερεύει σταθερά.

Ένα ωραίο πρωί ανακάλυψα ότι δεν μπορούσα να μετακινήσω το χέρι μου προς τα επάνω και προς τα πίσω. Ανέβαινε μέχρι ενός ορισμένου σημείου κι ύστερα βέλαζα από τον πόνο.

Μασάζ, αλοιφές, λαδάκια, έμπλαστρα, παυσίπονα δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.

Έλεγα ΟΚ, ας δούμε πώς θα πάει και στην τελική πάμε και στο γιατρό.

Κι ύστερα έφυγα για λίγες μέρες διακοπών. Πλακώθηκα στο κολύμπι, παρόλο τον πόνο, γιατί μέσα στο νερό τα πράγματα γίνονταν καλύτερα κι ο πόνος είχε μειωθεί αρκετά.
Είπα, εντάξει, κάτι κάναμε, βοηθήθηκε η κατάσταση.

Ε, μάλλον όχι.

Με την επιστροφή ο πόνος και η δυσκαμψία προχώρησαν και χειροτέρεψαν με ραγδαίους ρυθμούς, με αποτέλεσμα σε φάση όπου έσκυψα να πάρω κάτι από το ντουλάπι της κουζίνας κόντεψα να μείνω από τον πόνο.

Γιατρός λοιπόν. Ανάμεσα στο να πάω στο ΚΑΤ ως επείγον περιστατικό και στο να πάω στον ορθοπεδικό του ταμείου μου, αποφάσισα το δεύτερο με το σκεπτικό να έχω τον γιατρό όσο πιο κοντά και προσβάσιμα γίνεται για να με παρακολουθεί.
Και πήγα.

Τέτοια εξπρές εξέταση και διάγνωση δεν μου 'χουν ξανατύχει.

Περιαθρίτιδα ώμου, μου λέει ο ειδικός, πάρε τούτα τα αντιφλεγμονώδη, πάρε και χάπια για το στομάχι, πάρε ένα ειδικό αντιφλεγμονώδες διάλυμα για εντριβές, και αν σε δεκαπέντε μέρες δεν έχει βελτιωθεί η κατάσταση τα ξαναλέμε.

Προσπάθησα κανά δυο φορές ν' ανοίξω το στόμα μου και να του πω αυτά που ήθελα (πώς χειροτέρεψε ο πόνος, ποιές κινήσεις δεν μπορώ να κάνω και ποιές μπορώ), αλλά δεν μου έδωσε την ευκαιρία, λέγοντάς μου "δεν χρειάζεται να μου εξηγείτε περαιτέρω, κατάλαβα".
Ούτε κατάφερα να του πω ότι με ο όρος "περιαθρίτιδα" δε μου λέει τίποτε, γιατί ουσιαστικά δεν σημαίνει τίποτε. Δεν υπάρχει δηλαδή πάθηση με το όνομα περιαθρίτιδα ώμου, είναι ένας γενικός όρος που σημαίνει παθολογία στην περιοχή του ώμου.

Το ξέρω πως οι παθήσεις του ώμου έρχονται δεύτερες σε συχνότητα μετά τις παθήσεις της μέσης, όπως επίσης ξέρω πως οι αιτίες του επώδυνου ώμου είναι ένα σωρό και διαφορετικές, κυρίως εξαιτίας βλαβών στα μαλακά μόρια και λιγότερο στα οστά. Όσο για την περιαρθρίτιδα γιατρέ μου, ευχαριστώ πολύ για τα ψάρια, είναι σαν μου λες οσφυαλγία στην περίπτωση που μου πόναγε η μέση. Ή μήπως έπρεπε να νιώσω καλύτερα επειδή που επιβεβαίωσες κι εσύ αυτό που ήξερα, ότι δηλαδή ναι, έχω πρόβλημα στον ώμο μου;

Εγώ περίμενα να μου πει για ακτινογραφίες για αρχή, ή για καμιά μαγνητική ώμου, κι όχι να με πλακώσει στα αντιφλεγμονώδη για δεκαπέντε μέρες "και βλέπουμε".
Και γαμώ την αφραγκία μας μέσα που δεν μου επιτρέπει για την ώρα (είδες, τελικά είμαι αισιόδοξος άνθρωπος), να σηκωθώ και να πάρω σβάρνα τους "ειδικούς" μέχρι που να βρω άνθρωπο να συνεννοηθώ και να θέλει να ψάξει να βρει την αιτιολογία του πόνου, και να έχει και συγκεκριμένες λύσεις να μου πει.

Μέχρι τότε καταπίνω μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και σφίγγω τα δόντια.

Σάββατο, Αυγούστου 07, 2010

Χρόνος

Δεκαέξι χρόνια πριν μου έκανες ένα δώρο.

Το παρέλαβα απόψε, στις πέντε το πρωί.

Τότε δεν ήξερα, τώρα ξέρω.

Τότε έκλαψα για λάθος λόγους, σήμερα έκλαψα ξανά, ίσως για τους σωστούς. Ίσως και όχι.

Σ' ευχαριστώ, όπως και να 'χει.

Τρίτη, Ιουλίου 20, 2010

Ζητείται γάτα αλανιάρα και κυνηγιάρα...


Μου φαίνεται πως η Λου είναι έτοιμη να πάρει σύνταξη... Αντί να κυνηγάει κάνει χαρές και τούμπες.

Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά έχω ένα θέμα με τα ποντίκια τελευταία.

Όχι ποντίκια του αγρού (πού να βρεθεί ο αγρός εδώ κοντά χρυσέ μου άνθρωπε!), ούτε ποντίκια των υπογείων, των φωταγωγών ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

Με αρουραίους έχω πρόβλημα, και μάλιστα αρουραίους των πλοίων.

Από εκείνους που μόλις το πλοίο πάρει να μπατάρει και κινδυνεύει να βουλιάξει, την κοπανάνε πρώτοι-πρώτοι και μην τον είδατε μην τον απαντήσατε...

Κι ας τον καπετάνιο να βουρλίζεται σου λέει.

Να μην ήταν τόσο μαλάκας να μη γινόταν καπετάνιος.

Έτσι λοιπόν, γέμισε τελευταία η ζωή μου με αρουραίους των πλοίων.

Γι' αυτό θέλω μια γάτα μαγκιόρα, αλανιάρα, κυνηγιάρα και καθόλου ψυχοπονιάρα.

Να τους κάνει μια χραπ, κι άντε καλά, να μην τους φάει (θα την έχουμε χορτάτη λέμε), αλλά να τους κάνει να πάνε στον αγύριστο μια ώρα γρηγορότερα.

Στον αγύριστο είπα; Ε, κι ακόμα παραπέρα...

Τετάρτη, Ιουλίου 07, 2010

Τώρα ξέρω... ρετάρω αυτή είναι η απάντηση.

Ρετάρει κανονικά ο εγκέφαλος, βαράει μπιέλα, βαράει διάλυση και όλα αυτά μαζί.

Προχτές ξέχασα, ή για να το πω σωστά, μπέρδεψα το χρόνο παράδοσης της μετάφρασης που κάνω τώρα.
Στα οκτώ χρόνια που δουλεύω ως μεταφράστρια, κάτι τέτοιο δε μου 'χει συμβεί ποτέ.
Το να μην προλαβαίνω να τελειώσω στο χρόνο που πρέπει, ναι, το να θυμάμαι άλλα αντί άλλων για το πότε πρέπει να παραδώσω δουλειά ποτέ λέμε.

Η προθεσμία ήταν για τις πέντε του μηνός, εγώ ήμουν σίγουρη πως είναι για την Πέμπτη αυτής της εβδομάδας. Άνετη και χαλαρή λοιπόν η αφεντιά μου, ετοιμάζομαι χτες να στείλω ένα μήνυμα στην υπεύθυνη και να της πω θα το έχεις Παρασκευή πρωί, να προλάβω να κάνω κάτι μικροδιορθώσεις.
Με το που ανοίγω το ρημαδοτζιμέιλ, σμπάφ! μου 'ρχεται η κεραμίδα.
Μου 'χε -φυσικά- γράψει η γυναίκα και με ρώταγε γιατί δεν πήγε η δουλειά την προηγουμένη.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν "καλά, μπερδεύτηκε κι έχασε τις μέρες". Πολύ σύντομα βέβαια διαπίστωσα πως η μόνη που έχασε τ' αυγά και τα καλάθια ήμουν εγώ.
Άντε τώρα να σε πιστέψει ο άλλος ότι πράγματι τα έκανες μπάχαλο στο μυαλό σου και δεν έκανες τον κινέζο γιατί δεν τελείωσες εγκαίρως.
Τι να έκανα όμως; Της έγραψα την αλήθεια που ξέρω πολύ καλά ότι ακούγεται ως οικτρό ψέμα.

Και λέω πάει στο διάτανο, μπέρδεψα το πέντε με την Πέμπτη, άντε δεν είναι τίποτα κι έτυχε.

Σήμερα όμως, είχα ραντεβού με τον γιατρό μου για μια εξέταση την οποία θα έπρεπε να είχα κάνει εδώ και καιρό για να δούμε που βρισκόμαστε κι αν ξύπνησε κανένα κακό θηρίο ή αν κοιμάται μακαρίως, και θέλω να πω ότι δεν ήταν κάτι που θα το ξεχνούσα εύκολα.

Σηκώνομαι λοιπόν η καλή σου, ντύνομαι, σουλουπώνομαι, φτιάχνομαι και ξεκινάω για το ιατρείο.
Φτάνω νταν στις 11 που είχαμε το ραντεβού, χτυπάω το κουδούνι, ξαναχτυπάω, κανείς...
Λέω καλά, μπορεί να εξετάζει, μπορεί να λείπει η γραμματέας του, ας περιμένω λίγο.
Πέντε λεπτά αργότερα χτυπάω ξανά, τίποτε.
Το ίδιο και δέκα λεπτά μετά.

Βγάζω την κάρτα του γιατρού απ' το πορτοφόλι μου για να τον καλέσω στο κινητό σκεφτόμενη "καλά, άνθρωπος είναι, μπορεί να έμπλεξε στην κίνηση", για να διαπιστώσω, πως φαρδιά πλατιά πάνω στην κάρτα είχα σημειώσει το ραντεβού, το οποίο μεν ήταν για σήμερα, αλλά στις 9 το πρωί κι όχι στις 11 όπως τόσο σίγουρη ήμουν εγώ.

Για λίγο μου φάνηκε πως ζωντάνεψε η Ζώνη του Λυκόφωτος κι όλα ήταν τα πάνω κάτω κι όχι εκεί που θα έπρεπε να είναι.

Θα μου πεις τώρα, καλά παιδάκι μου, φρικάρισες με δυο πραγματάκια που ξέχασες, σιγά σε όλους συμβαίνει.
Ίσως.
Όμως όχι σε μένα.
Τουλάχιστον όχι ως τα τώρα.

Αν το ξεχνούσα εντελώς ας πούμε, αν μου έφευγε εντελώς απ' το μυαλό, μπορεί και να μην σαλτάριζα τόσο. Όμως να είμαι τόσο σίγουρη για άλλα αντί άλλων, αυτό μου έκατσε λίγο περίεργα.

Δεν είναι τίποτα, μου λέει ο Δ. σήμερα, welcome to the club. Περισσότερος ύπνος, καλύτερη διατροφή, λιγότερο κάπνισμα και κάμποση ψυχική ηρεμία μείον δύο τόνους στρες και θα 'σαι περδίκι".

Μάλιστα, γιατρέ μου, ό,τι πείτε...

Μήπως να φύγω διακοπές, λέω μήπως;

UPDATE

Αργότερα το ίδιο απόγευμα, τηλεφωνώ στο γιατρό μου, για να του πω την πατάτα που έκανα σήμερα το πρωί και να κλείσω καινούριο ραντεβού.
-Ήρθα το πρωί, ξεκινάω να λέω, αλλά στις 11 γιατί...
-Το πρωί; Μα δεν είχαμε ραντεβού το πρωί, μου απαντά η γραμματέας του.
-Δεν είχαμε; Μα εγώ νόμιζα.. δηλαδή αφού... δεν είχαμε σήμερα ραντεβού;
-Ναι, είχαμε σήμερα ραντεβού Ιφιγένεια, αλλά το βράδυ. Στις εννιά το βράδυ.

Σμπαφ! νέος φούσκος.

Εξηγώ συνοπτικά στη γυναίκα την τρικυμία εν κρανίω κατάστασή μου, βάζει τα γέλια και συμφωνεί χαλαρά ότι ο εγκέφαλός μου έχει μάλλον κατεβάσει ρολλά και κάτι ίσως προσπαθεί να μου πει.

Αχ, γιατρέ μου. Διακοπές είπαμε; Ή μήπως βιταμίνες Geriatric; Εδώ σε θέλω...!




Δεν ξέρω...

...μπορεί να φταίει η μέρα.

Το μυαλό μου σήμερα δεν είναι εδώ. Δεν είναι και πουθενά.
Χιλιάδες σκέψεις τρέχουν και συγκρούονται με τρελή ταχύτητα στο στερέωμα της σκέψης μου, έρχονται και χάνονται γρήγορα σαν φωτοβολίδες, χωρίς να παραμένει καμιά τους για πολύ.

Δε μπορώ να συγκρατήσω τη σκέψη μου πουθενά.

Έρχονται στιγμές που τα παίζεις εντελώς, τα φτύνεις, χωρίς απαραίτητα να 'χει συμβεί κάτι ιδιαίτερα άσχημο. Ή τουλάχιστον όχι κάτι παραπάνω από τις καθημερινές φρίκες που έχεις (;) πια συνηθίσει.

Κι ενώ λοιπόν δε σου έχει πέσει ακριβώς (ακόμη) το ταβάνι στο κεφάλι, έτσι απλά, ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί, και δε θες να κάνεις τίποτα απ’ ότι κάνεις συνήθως.
Δε θες να πας στη δουλειά (αν κι εδώ που τα λέμε αυτό μου συμβαίνει κάθε μέρα), δε θες να ντυθείς, δε θες να πιείς ούτε καφέ.
Με το ζόρι να θες μονάχα να στρίψεις τσιγάρο. Κι αυτό με το ζόρι.


Last night's sounds:
Ολονυχτίς τον πότισες με το κρασί του Μίδα
κι ο φάρος τον ελίκνιζε με τρεις αναλαμπές
Δίπλα ο λοστρόμος με μακριά πειρατική πλεξίδα
κι αλάργα μας το σκοτεινό λιμάνι του Gabes

Τρίτη, Ιανουαρίου 26, 2010

Εν κατακλείδι

Εν κατακλείδι...

Θα ήθελα πίσω τα πέντε καλοκαίρια της ζωής μου που ξόδεψα δουλεύοντας στο νησί, χωρίς χρόνο για μια βουτιά στη θάλασσα, χωρίς ανάσα για να δω ένα ηλιοβασίλεμα.

Θα ήθελα πίσω κάμποσους χειμώνες στη διάρκεια των σπουδών μου όπου με την ψυχή στο στόμα έτρεχα να προλάβω παραδόσεις μαθημάτων και να συνδυάσω διάβασμα με νυχτερινή δουλειά η οποία δεν πληρωνόταν με όσα χρήματα κι αν έπαιρνα.

θα ήθελα πίσω κάποια χρόνια που ξόδεψα σε μια σχέση αδιέξοδη, κολλημμένη στο μπρος και πίσω, στο μαζί και χώρια, στο έλα και φύγε, ελπίζοντας πως τα πράγματα θα φτιάξουν και θα γίνουν καλύτερα, νομίζοντας πως έφτανε το ν' αγαπάς για να σώσεις τα πάντα.

Θα ήθελα πίσω τα χρόνια που εγκλωβίστηκα σε μια δουλειά που δεν αγαπούσα, γιατί "υπήρχε ανάγκη", και γιατί φοβήθηκα, γιατί αυτή η "ανάγκη" με γονάτισε, και δεν τόλμησα να δώσω ένα φάσκελο και να βρεθώ ξεκρέμαστη ώστε να ψάξω για κάτι καλύτερο.

Θα ήθελα πίσω στιγμές που έσκυψα το κεφάλι σε αδικίες, που δε φώναξα, δεν διεκδίκησα, δεν είπα αυτό που στ' αλήθεια πίστευα, άλλοτε από δειλία, άλλοτε για να προστατέψω τρίτους ανθρώπους που αγαπούσα και δεν ήθελα να τους πικράνω, αλλά πάντοτε εις βάρος του εαυτού μου.

Θα ήθελα πίσω όλες τις στιγμές, όλα τα χρόνια που έφυγαν και στα οποία αδίκησα τον εαυτό μου, δεν τον αγάπησα όσο του άξιζε, δεν τον πρόσεξα, δεν τον προστάτεψα, δεν τον κανάκεψα, δεν έτρεξα για μένα αλλά έτρεξα για τόσους άλλους, δεν ξόδεψα για μένα αλλά ξόδεψα για άλλους, και ξοδεύτηκα κι εγώ μαζί, θα ήθελα να μην υπήρχε αυτή η ρυτίδα καταμεσής στο μέτωπό μου που όλο και βαθαίνει, θα ήθελα πίσω λίγο από το γέλιο και την ξενοιασιά που έχουν φύγει τόσο μακριά ώστε μου φαίνονται ξένα, θα ήθελα να προλάβω το χρόνο που κυλάει, να τον κρατήσω για μένα, μια φορά για μένα, θα ήθελα να βρω ξανά κουράγιο να προχωρήσω, να διορθώσω όσα μπορούν να διορθωθούν, ν' απεγκλωβιστώ απ' όσα με πνίγουν, να βρω λιγάκι ξανά εμένα, να βρω την Ιφιγένεια.

Εν κατακλείδι, πριν δέκα μέρες έχασα τον πατέρα μου, κι ακόμα είμαι μουδιασμένη, και το μόνο που αντέχω να κάνω είναι να κινούμαι και να σπρώχνω την κάθε μέρα, κι ακόμα δεν το έχω συνηθίσει κι ακόμα δεν το έχω αποδεχτεί κι όλοι οι συνειρμοί που φέρνει το γεγονός του θανάτου δε με βοηθάνε, αλλά αυτό είναι κι έτσι έχουν τα πράγματα.

Εν κατακλείδι...

Δευτέρα, Μαΐου 25, 2009

Some Prozak, please!



Το ασανσέρ της πολυκατοικίας ανεβοκατεβαίνει λιγότερες φορές τη μέρα απ' ότι η διάθεσή μου τελευταία. Κι η αποδιοργάνωση του μυαλού και του χρόνου μου είναι πλέον δεδομένη.

Ξεκινάω να κάνω κάτι, τ' αφήνω στη μέση και πιάνω κάτι άλλο, το παρατώ κι αυτό κι ανοίγω το πισί, κι ύστερα βάζω νερό να λούσω τα μαλλιά μου αλλά δεν το κάνω, και μετά γυρίζω πάλι στην κουζίνα γιατί προχτές ξέχασα την κατσαρόλα πάνω στο μάτι και παραλίγο να πάρουμε φωτιά, στο ενδιάμεσο ανάβω και σβήνω τα τσιγάρα κι έπειτα με πνίγουν οι τύψεις για τη δουλειά που εκκρεμεί και στρώνομαι και γράφω μερικές αράδες, άντε δυο-τρεις παραγράφους κι έπειτα η σελίδα μπροστά μου δεν βγάζει νόημα και θυμάμαι κάτι ρούχα χειμωνιάτικα που ακόμη δεν ανέβασα στις πάνω ντουλάπες κι αφού τ' αφήσω κι αυτά στη μέση βρίσκομαι πάλι κάπου από εκεί που ξεκίνησα.
Τρελό loop.
Κι άλλες στιγμές είμαι (ή μου φαίνεται πως είμαι) ήρεμη, κι ο ήλιος είναι ωραίος και τα λουλούδια στη βεράντα μου ανθίζουν, κι η Λούνα γουργουρίζει δίπλα μου ευχαριστημένη, και τα αρωματικά στικ τα πέτυχα επιτέλους αυτή τη φορά κι έχουν το άρωμα που ήθελα, το φούξια καφτάνι απ' το Μαρόκο ανεμίζει πάνω μου κι ο καφές έχει την ωραία πικράδα που μ' αρέσει, και το χέρι του σκεπάζει το δικό μου και σκύβει και μου σκάει ένα φιλί και κλείνω τα μάτια κι αφήνομαι και το απολαμβάνω, ή εκεί που χαζεύουμε κωμωδίες στο ντιβιντί και σκάμε στα γέλια μου αφήνει ένα ανάλαφρο χάδι στα μαλλιά και σκέφτομαι "τι ωραία που είναι να κυλά έτσι η μέρα, χωρίς φρίκες και ψυχοβγάλτες, και πως ναι, το αξίζω όλο αυτό δεν μπορεί, την ηρεμία, την αγάπη, για να τη ζω πάει να πεί την αξίζω, κι αρκετά έδωσα, αρκετά ξοδεύτηκα, αρκετά τα λάθη και οι αγωνίες και το δέσιμο στο στομάχι, αρκετά, τώρα είμαι εδώ τώρα ζω, στο τώρα κι αυτό το αξίζω", κι ύστερα λες και όλο αυτό δεν είναι γραφτό να κρατήσει πολύ μες το κεφάλι μου, ο δίσκος του μυαλού μου αρχίζει να γυρίζει πάλι σε χαλασμένες στροφές και τούμπα πάλι πίσω απ' την αρχή.

Και πώς γίνεται να φοβάσαι αυτό που ήθελες βαθιά μέσα σου, πώς γίνεται να σκέφτεσαι πως μπα, δεν γίνεται να μου συμβαίνει αυτό εμένα, σιγά μην είναι τελικά αλήθεια, δεν μπορεί, από κάπου θα μου σκάσει η κεραμίδα, κι ακούς το σ' αγαπώ και σε πιάνει μια κακία ανεξήγητη, θες να ρωτήσεις με τη μια "και γιατί δηλαδή μ' αγαπάς; εσύ εμένα; αφού εγώ δεν αγαπώ τον εαυτό μου αρκετά, αφού εγώ νιώθω λίγη τότε γιατί μ' αγαπάς; Κι αν είμαι λίγη όντως, κι αν δεν είμαι "το τέλειο κοριτσάκι της μαμάς", κι αφού το ξέρω πως είμαι στριμμένο άντερο και ξεροκέφαλη κι εγωίστρια, κι έχω τα φεγγάρια μου και σου θυμώνω και δεν είμαι definetely ο πιο εύκολος άνθρωπος στον κόσμο, τότε γιατί αξίζω εγώ για να μ' αγαπάς; Μήπως λοιπόν δεν αξίζεις κι εσύ;
Ή μήπως δεν είναι τελικά αγάπη όλο αυτό; Αφού δεν νιώθω φρίκες, αφού δεν σφίγγεται το στομάχι μου, αφού γύρω μας δεν παίζουν ανυπέρβλητα εμπόδια, αφού δείχνεις ότι ήρθες για να μείνεις, αφού δεν είναι όλα δύσκολα, αφού δεν μου βγάζεις την ψυχή, μήπως αυτό τελικά δεν είναι αγάπη; Κι αν είναι, πόσο ανισόρροπη είμαι εγώ που τα πήγαινα μια χαρά σε τόσες αδιέξοδες σχέσεις, αλλά δεν ξέρω τι σκατά να κάνω τώρα;

Και πάνω που παίζει αυτό το σενάριο το ξέρεις, εκείνη η φωνή βαθιά μέσα σου στο λέει και το ξέρεις πως είσαι καλά μ' αυτόν τον άνθρωπο, έτσι όπως είναι, ξέρεις πως προσπαθεί για σένα, για σας, ξέρεις πως δεν είναι τέλειος, δε θα γίνει ποτέ, ούτε κι εσύ αλλά δεν πειράζει, αυτό ήθελες τόσα χρόνια, έναν άνθρωπο να μην το βάζει στα πόδια στα δύσκολα, να σου λέει "εντάξει, εγώ είμαι εδώ, μπορείς να χαλαρώσεις, έχεις δικαίωμα και να κλάψεις ακόμη, μπορείς να πεις κουράστηκα, δεν πειράζει, όλα θα πάνε καλά", και τώρα που τ' ακούς όλο αυτό το μόνο που ξέρεις είναι ότι φοβάσαι, φοβάσαι, φοβάσαι.

Γιατρέ μου, γράψτε μου κανένα κιλό πρόζακ, παρακαλώ.
Α, και άδεια. Αναρρωτική. Επιβάλλεται.
Να φύγω. Να τον πάρω και να φύγω. Να πάω να πατήσω στην άγια παραλία της Γαύδου, να κάνω το ταξίδι που τόσα χρόνια αφήνω, και να δω αν μπορώ, μήπως λέω, να τον αφήσω να μ' αγαπάει, να μ' αγαπήσω κι εγώ. Μήπως, λέω, μήπως!

Τετάρτη, Απριλίου 15, 2009

Θα σε αγαπήσω αν...



Έκλεισα το τηλέφωνο κι άνοιξα ένα παλιό βιβλίο του Μπουσκάλια.
Έψαξα και βρήκα το κομμάτι που ήθελα και το διάβασα ξανά.

"Αν ο καθένας μας είχε έστω και ένα πρόσωπο στη ζωή του που να του έλεγε 'Θα σε αγαπάω ο,τιδήποτε κι αν γίνει. Θα σ' αγαπάω ακόμη κι αν είσαι ηλίθιος, αν πέσεις και σπάσεις τα μούτρα σου, αν τα κάνεις θάλασσα, αν κάνεις λάθη, αν φέρεσαι σαν άνθρωπος -εγώ θα σ' αγαπώ ό,τι κι αν γίνει', τότε δε θα καταλήγαμε στα ψυχιατρεία. Αυτό υποτίθεται πως θα 'πρεπε να είναι ο γάμος. Είναι όμως;
...Μ' αρέσει ο ορισμός της οικογένειας από τον Ρόμπερτ Φροστ:'Το σπιτικό σου είναι το μέρος που, όταν πας εκεί, είναι υποχρεωμένοι να σε μπάσουν μέσα'. Αυτό θα 'πρεπε να είναι το σπιτικό, να λέει κάτι σαν 'Έλα μέσα. Εντάξει, έκανες βλακείες, αλλά δε θα στις χτυπήσω. Σ' αγαπώ και θα σε πάρω όπως είσαι'."

Ναι, συμφωνούσα και συμφωνώ, αυτό έπρεπε να είναι ο γάμος, αυτό έπρεπε να είναι η οικογένεια. Και το ήθελα πάντα ως παιδί κι ως έφηβη κι ως ενήλικη αργότερα.
Κι ως είθισται, είχα μια δυσλειτουργική οικογένεια και μια δυσλειτουργική σχέση με τον πατέρα μου. Χρόνια του χρεώνω ότι δεν με αποδέχτηκε γι' αυτό που είμαι, ότι ποτέ δεν μου είπε "εντάξει, εγώ σ' αγαπώ έτσι όπως είσαι, μ' όλα σου τα στραβά κι όλα σου τα καλά".
Αλήθεια είναι πως δεν μου το είπε ποτέ. Ακόμη κι αν το ένιωθε ή το νιώθει, ποτέ δεν μου το είπε. Δεν ξέρω καν αν το έδειξε. Αλλά κι αν το έδειξε, εγώ μπορεί και να μην το είδα, γιατί εγώ ήθελα, είχα ανάγκη να το ακούσω.
Με τα χρόνια, αναγκάστηκα να συμβιβαστώ με το ότι προφανώς δεν θα μου το έλεγε ποτέ. Και με το ότι προφανώς δεν είναι από τους ανθρώπους που μπορούν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους. Μέσα μου όμως δεν έπαψε ποτέ να με πειράζει, δεν έπαψα ποτέ να το θέλω κι ούτε τον συγχώρεσα απόλυτα για την συναισθηματική απουσία του.

Τελευταία όμως, σκέφτομαι όλο και πιο πολύ κάτι που ίσως να ήταν φανερό σε τρίτους, αλλά όχι και σε μένα.
Ούτε κι εγώ του το είπα ποτέ.
Ούτε κι εγώ τον αποδέχτηκα ποτέ ακριβώς έτσι όπως είναι, με όλα του τα στραβά κι όσα καλά είχε.
Όμως ζητούσα από εκείνον να το κάνει για μένα.
Να κάνει αυτό που εγώ δεν μπορούσα κι ούτε ως τώρα μπόρεσα να κάνω.

Κι αναρωτιόμουν: Θα καταφέρω ποτέ, εγώ τουλάχιστον να κάνω πράξη αυτό που τόσα χρόνια παραπονιέμαι πως δεν είχα, πως μου έλειψε και το στερήθηκα;
Τον ορισμό της οικογένειας έτσι όπως εγώ την ήθελα;
Θα το καταφέρω άραγε;

Το τηλεφώνημα που τελείωσε πριν λίγη ώρα, μ' έκανε να τα σκεφτώ για άλλη μια φορά όλα αυτά, με μια καινούρια παράμετρο: Τώρα μπορεί και να μην έχω τον χρόνο να το κάνω.
Τώρα μπορεί ν' αντιμετωπίσω εξελίξεις ραγδαίες και μη αναστρέψιμες. Η υγεία του έχει χειροτερέψει και προσπαθώ να προετοιμαστώ μέσα μου για οτιδήποτε.
Αναρωτήθηκα πολλά την τελευταία ώρα. Αν υπάρχει κανένα νόημα προσπάθειας, αν είμαι έτοιμη για οποιαδήποτε προσπάθεια, αν μπορώ να κάνω υπερβάσεις, αν έχω τα κότσια, αν έχω αποθέματα να συγχωρήσω και ν' αφήσω το παρελθόν στο παρελθόν, αν το ένα, αν το άλλο.
Δεν υπάρχει μαγικό κουμπί να το πατήσεις και να γυρίσει ο χρόνος πίσω, να διορθώσεις λάθη, να πεις συγνώμες, να ζητήσεις να σου δώσουν αγάπη και να συγχωρήσεις, να πάρεις πίσω λόγια πικρά, να σβήσεις καυγάδες και χρόνια οργής και θυμού.
Εύχομαι λοιπόν να μπορώ απλά να του πω ότι τον αγαπώ, ακόμη κι αν εκείνος δεν μπορέσει να μου το πει ως την τελευταία ώρα. Δεν ξέρω ποιος από τους δυο μας το έχει μεγαλύτερη ανάγκη, δεν ξέρω καν αν εκείνος έχει ανάγκη να το ακούσει από μένα, όμως ίσως εγώ να το έχω μεγαλύτερη ανάγκη από εκείνον.
Εύχομαι...

Δευτέρα, Ιανουαρίου 26, 2009

Λόγια

Όσα λόγια δε σου 'χω πει ακόμη,
βρίσκονται στ' ακροδάχτυλά των χεριών μου
την ώρα που χαϊδεύουν το περίγραμμα
του προσώπου σου.

Κυριακή, Μαΐου 11, 2008

Fighting and Hoping

Να παλεύεις και να ελπίζεις...

Να κρατάς την ελπίδα ζωντανή για να μπορέσεις να συνεχίσεις να παλεύεις, και να μη σταματήσεις τον αγώνα για να μπορέσεις να συνεχίσεις να ελπίζεις.

Εύκολο ακούγεται και ίσως αυτονόητο.
Δεν είναι.

Από αύριο αρχίζω έναν αγώνα που πρέπει να πάει χέρι-χέρι με την ελπίδα.
Αγώνας και ελπίδα. Ελπίδα και αγώνας. Αλληλένδετα και αλληλοεξαρτώμενα.
Αν σταματήσω τον αγώνα, θα χάσω την ελπίδα, αν χάσω την ελπίδα θα σταματήσω και τον αγώνα...

Από αύριο θα ντυθώ τα ρούχα του πολεμιστή, θα σφίξω τα δόντια, και θ' αρχίσω ένα ταξίδι δοκιμασίας.
Όπως ο πολεμιστής που προετοιμάζεται για τη μάχη.

Μόνο που η δική μου δοκιμασία είναι και η ίδια η μάχη συγχρόνως.

Θα παλέψω να ξορκίσω το φόβο, θα παλέψω να νικήσω την αμφιβολία, θα παλέψω να δαμάσω τον ίδιο μου τον εαυτό και τέλος, θα πολεμήσω με νύχια και με δόντια το εχθρό που χτύπησε την πόρτα μου.

Κάποιος απόψε μου πε, δεν είναι για κακό που φάνηκε ο εχθρός στον ορίζοντα, για καλό είναι, ήρθε η ώρα να παλέψεις, ήρθε η ώρα να κάνεις κάτι για σένα.
Μπορεί να 'χει και δίκιο.

Θα παλέψω.



Lizard King, the song is for you

Τετάρτη, Απριλίου 09, 2008

And i wonder...

Οι εκπλήξεις μου αρέσουν. Σε αντίθεση με την κολλητή μου που μάλλον της προκαλούν αλλεργία.

Εμένα μου αρέσουν. Κι όσο πιο αναπάντεχη η έκπληξη τόσο το καλύτερο.

Όμως, όπως έγραφα σήμερα σε κάποιον, δυο πράγματα δεν άντεχα και συνεχίζω να μην αντέχω στη ζωή μου.
Την αναμονή και την αβεβαιότητα.
Μη μου πεις "περίμενε, κάνε υπομονή", και μη μ' αφήσεις σε κατάσταση ήξεις αφίξεις γιατί με αρρωσταίνει.

Βασικά μειονεκτήματα του χαρακτήρα μου που δε λένε να φύγουν καθώς περνούν τα χρόνια. Και γιατί να φύγουν θα μου πεις, αλλά αυτό είναι αλλουνού παππά ευαγγέλιο.

Έσκασε λοιπόν μια αναπάντεχη έκπληξη τελευταία... ένα γράμμα από άγνωστο παραλήπτη. Γράμμα που έλεγε πολλά και σημαντικά, τόσο που στην αρχή θεώρησα πως κάποιος μου κάνει φάρσα.
Προφανώς όμως, αυτός που έστειλε το γράμμα δεν έκανε φάρσα.
Από την άλλη όμως, θέλησε να παραμείνει στην ανωνυμία του.

Κι εντάξει λοιπόν, δικαίωμά του. Κι εγώ σαν νορμάλ άνθρωπος πρέπει αν μη τι άλλο να σεβαστώ την επιθυμία του.

Δυο απορίες μονάχα.

Προς τι να πεις συγνώμη σε κάποιον αν δεν γνωρίζει αυτός ο κάποιος ποιος είσαι... τότε τι νόημα έχει;
Κι ακόμη, αφού αυτός ο κάποιος με ξέρει από τότε που ήμουν πιτσιρίκι, δεν ξέρει κιόλας τα δυο βασικά κουσούρια μου; Ότι δεν αντέχω το ν' αναρωτιέμαι και το να περιμένω;
Μούμπλε, μούμπλεεε...

Παρόλα αυτά, τι να πώ... συνεχίζουν να μ' αρέσουν οι εκπλήξεις. Αδιόρθωτη παιδί μου!

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 29, 2008

Η θάλασσα μέσα μου



Photo by Anarrousa

Τι κάνει ένας νορμάλ άνθρωπος όταν είναι στα πολύ κάτω του;
Χμμ... ξέρω γω; Προσπαθεί να βρει τρόπους και μεθόδους να πάρει ξανά τα πάνω του, φαντάζομαι.

Κάτι άλλοι τύποι πάντως, (κάτι τρένα σαν κι εμένα ας πούμε), αποφασίζουν να καθίσουν να δουν μια ταινία που δεν πρόλαβαν στο σινεμά και που για καιρό ανέβαλλαν να δουν.

Μια ταινία όπως το Η θάλασσα μέσα μου, με τον Χαβιέρ Μπαρδέμ.
Μέγα λάθος, είπα μόλις την είδα.
Μέγα λάθος έγραψα και στο sms που έστειλα στην κολλητή μου.
Στο 'πα να μην το δεις αυτό, ρε! μου απάντησε εκείνη, κι είπα δίκιο είχε.
Μέγα λάθος.

Όμως, σε δεύτερη ανάγνωση...

Θυμήθηκα. Άτιμο πράγμα η μνήμη αλήθεια.
Πώς είναι δυνατό στιγμές, λόγια, συναισθήματα, σκέψεις, μυρωδιές, ήχοι, θαμμένα στη σκόνη των χρόνων που κύλησαν να επανέρχονται τόσο ζωντανά λες και όλα έγιναν μόλις χτες;
Όλα τα ερωτήματα, τα αναπάντητα, όλος ο πόλεμος με το θέλω και το γιατί θέλω, η προσπάθεια της αποδοχής του αναπόφευκτου, ο αγώνας για να καταλάβω πως η αγάπη μου για σένα έπρεπε να με κάνει να θέλω αυτό που θα ήθελες κι εσύ.
Θυμήθηκα ακόμα κι εκείνους τους στίχους: "...κι η θάλασσα ατέλειωτη, σαν το κενό που αφήνεται μέσα μου καθώς ο χρόνος σμιλεύει τις ζωές μας..."
Και θυμήθηκα κι εσένα που μου 'λεγες: " ο πόνος δεν είναι για να τον φοβόμαστε, είναι για να τον αγκαλιάζουμε, να περνάμε από μέσα του, ακόμα κι αν ματώνουμε. Δεν μπορείς ν' αποφύγεις τον πόνο, όπως δεν μπορείς ν' αποφύγεις και την αγάπη. Δεν μπορεί να έχουμε μόνο γέλιο στη ζωή μας, θα έχουμε και δάκρυ. Αυτή είναι η ζωή, μικρό μου, άκουσε το γέρο σου, κάτι ξέρει κι αυτός".

Και ήξερες. Να ζεις με αξιοπρέπεια. Και να παλεύεις.

Συχνά το ξεχνάω το δώρο σου. Συχνά το ξεχνάω το μάθημα, εκείνο το τελευταίο και το πιο πολύτιμο.
Το ξεχνάω μες τις μέρες που περνάνε, στις εποχές που εναλλάσονται, στα χρόνια που αφήνουν γκρίζες τρίχες στα μαλλιά μου και ρυτίδες στο πλάι των χειλιών.
Το ξεχνάω καθώς χάνεται το χαμόγελό μου, εκείνο που ήξερες εσύ, καθώς η πίεση γίνεται αφόρητη και μοιάζει πως πουθενά δε βγαίνει όσο κι αν το παλεύω.

Όμως θυμήθηκα. Ξανά.

Η θάλασσα μέσα μου, η θάλασσα μέσα σου.

Και ήθελα, τώρα πια, να σου πω ότι κατάλαβα.
Κατάλαβα.

Γι αυτό, τώρα, μπορώ να θυμηθώ και τον Μπουσκάλια.
Τι σχέση έχει ο Μπουσκάλια μ' αυτό; Έχει. Αλλά το πώς και το γιατί, στο επόμενο.



Φιλιώ, αν διαβάζεις, κάνε μου μια χάρη.
Κατέβα μια βόλτα ως τα βράχια αριστερά απ' το λιμάνι, και κάνε ένα τσιγάρο εκεί. Για μένα.
Μέχρι να 'ρθω να το κάνουμε παρέα.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 07, 2008

Το κουτί της Πανδώρας...



Ο μύθος έλεγε πώς όταν η Πανδώρα έκλεισε το κουτί (αφού είχαν πρώτα ξεχυθεί από μέσα του όλα τα δεινά), έμεινε εκεί κλεισμένη η ελπίδα.

Κλείνω κι εγώ σφιχτά το κουτί κι ελπίζω... Δεν έμειναν και πολλά άλλα να κάνω. Ελπίζω.

Κυριακή, Νοεμβρίου 04, 2007

Insomnia

Απόψε δε χρειάζεται ν' ανησυχώ για την αϋπνία που έρχεται όπως πάντα, σαν γνωστός φίλος απ' τα παλιά και θρονιάζεται με την άνεσή της απέναντί μου.
Απόψε δε χρειάζεται να την ξορκίσω από φόβο μήπως και δεν ξυπνήσω το πρωί για να πάω στο γραφείο.

Ούτως ή άλλως, ακόμα και τις καθημερινές δεν προσπαθώ και πολύ να την κάνω να φύγει. Παλιότερα μ' έπιανε τρομερό άγχος, τώρα απλά της ανοίγω την πόρτα και της κάνω χώρο στον καναπέ. Καμιά φορά έτσι βαριέται και φεύγει μόνη της. Συνήθως όμως κάθεται και μου κάνει παρέα.

Κι απόψε είναι καλοδεχούμενη, όντως σαν φίλος απ' τα παλιά. Είναι Κυριακή αύριο, δεν με κόφτει το πρωινό ξύπνημα και το να μην αργήσω στη δουλειά.

Στρίβω ένα τσιγάρο ακόμη. Ο καφές έχει τελειώσει εδώ και ώρες και τη θέση του έχει πάρει ένα ποτήρι κρασί.
Ανεβάζω τα πόδια μου στο τραπεζάκι, μια γουλιά κρασί και μια ρουφηξιά απ' το τσιγάρο. Η Λούνα στριμώχνεται δίπλα μου κι εγώ κλείνω για λίγο τα μάτια.

Μόνο για λίγο.
Όσο για να ονειρευτώ πώς τάχα λέει δεν υπάρχουν σύνορα. Πως ο καθένας μπορεί να διασχίσει τα όρια της χώρας του, και να βρεθεί όπου θέλει σ' αυτόν τον ταλαίπωρο πλανήτη.
Και πως τάχα λεει, δεν υπάρχουν πια άλλοι νέοι άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε πραγματικότητες ανάμεσα σε φρίκες και εφιάλτες. Κι ότι αυτοί οι νέοι άνθρωποι δε θα χρειαστεί να παζαρέψουν την ψυχή, το κορμί και την αξιοπρέπειά τους επειδή έχουν φτάσει στον πάτο της απελπισίας και της απόγνωσης κι επειδή τα μόνα που λαχταρούν είναι αυτά που για πολλούς είναι δεδομένα: το δικαίωμα στην προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο, το δικαίωμα στην ελευθερία, στην εργασία, στον έρωτα, στην ίδια τη ζωή.

Ανοίγω τα μάτια και πάλι.
Η αϋπνία θα μου κάνει παρέα όλη νύχτα απόψε. Καλοδεχούμενη.

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 26, 2007

Γυρίσαμε, γυρίσαμε...

αλλά...


σώμα εδώ, νους, καρδιά, ψυχή ακόμη εκεί.



Και πώς να γράψεις για κάτι αν δεν έχεις λιγάκι αποστασιοποιηθεί, αν ακόμη αρνείσαι να μετατρέψεις τα γεγονότα σε αναμνήσεις; Ε, πώς;

Πώς να γράψεις, τι λέξεις να βρεις να δώσεις ζωή στα χρώματα, στις μυρωδιές, στους ήχους;

Και πώς να το κάνεις όλο αυτό, όταν ήδη ψάχνεις για φτηνές πτήσεις online, υπολογίζοντας να ξαναπάς όσο πιο γρήγορα μπορείς, inchallah;


Salaam aleikum σε όλους...

Πέμπτη, Ιουλίου 26, 2007

Ασκήσεις επί χάρτου



Θέλω να τελειώσω επιτέλους τη σχολή και να βρω ‘κανονική’ δουλειά. Βαρέθηκα τις ευκαιριακές δουλειές.
Έχω τελειώσει τη σχολή και έχω κανονική δουλειά. Βαρέθηκα τη ρουτίνα, θα ήθελα να δουλεύω όποτε και όπως μου κάνει κέφι.
Θέλω να έχω μόνο εγώ κλειδιά του σπιτιού μου –βλέπε να μένω μόνη, χωρίς συγκάτοικο.
Έχω μόνο εγώ κλειδιά του σπιτιού μου -βλέπε μένω μόνη, χωρίς συγκάτοικο πια.
Σκέφτομαι πως θα μπορούσα να θυσιάσω το ‘μένω μόνη χωρίς συγκάτοικο’, και να δοκιμάσω να μείνω με το αγόρι μου στην Αθήνα. Θέλω να δω πώς θα είναι όταν θα είμαστε κάθε μέρα μαζί.
Δεν έμεινα με το αγόρι μου στην Αθήνα. Δεν πρόλαβα. Ακόμη δεν ξέρω πώς θα ήταν αν είμασταν κάθε μέρα μαζί. Μου φαίνεται καλύτερο που δεν το ξέρω. Κρατάω το δικαίωμα στο όνειρο.
Δεν θέλω να παντρευτώ, αλλά θέλω να κάνω ένα μωρό όταν θα νιώσω την ανάγκη.
Δεν θέλω να παντρευτώ, ούτε θέλω να κάνω μωρό. Κάποτε την ένιωσα την ανάγκη, τώρα μου πέρασε.
Το διαμέρισμα που μένω τώρα είναι μεγάλο και σχετικά άδειο, όπως μου αρέσει, αλλά θέλω ένα σπίτι με μεγάλο μπαλκόνι ή μεγάλη αυλή και να ‘ναι κοντά στη θάλασσα.
Το διαμέρισμα που μένω τώρα είναι μεγάλο, όχι τόσο άδειο όσο θα μου άρεσε, κι έχει σχετικά μεγάλο μπαλκόνι. Θέλω όμως να ήταν μονοκατοικία με μεγάλη αυλή και κοντά στη θάλασσα.
Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην δουλέψω ξανά σε νησί το καλοκαίρι, ούτε ξανά δουλειά νύχτα. Θέλω επιτέλους να παω διακοπές για ένα καλοκαίρι, για ένα ολόκληρο καλοκαίρι.
Δούλεψα ξανά και σε νησί και νύχτα. Θέλω ακόμη να παω διακοπές για ένα καλοκαίρι, για ένα ολόκληρο καλοκαίρι.
Δεν τα παω καλά με τον πατέρα μου. Δεν μπορώ να τον καταλάβω ούτε τον δικαιολογήσω. Δεν νομίζω πως θα τα βρούμε ποτέ.
Δεν τα παω καλά με τον πατέρα μου. Προσπαθώ να τον καταλάβω και να τον δικαιολογήσω, παρόλα αυτά δεν νομίζω πως θα τα βρούμε ποτέ.
Το πατρικό μου αρχίζει και μου φαίνεται ξένο, το ίδιο και η πόλη στην οποία γεννήθηκα.
Το πατρικό μου μου φαίνεται πλέον ξένο, το ίδιο και η πόλη στην οποία γεννήθηκα.
Έχω μια παρέα που αποτελείται από δεκαπέντε άτομα. Στην πλειοψηφία τους Κερκυραίοι.
Δεν έχω παρέα, ούτε μικρή, ούτε μεγάλη.
Έχω μια κολλητή.
Έχω μια κολλητή.
Είμαι ακόμη φίλη με τη Δέσποινα.
Είμαι ακόμη φίλη με τη Δέσποινα.
Θέλω να πάρω 5 κιλά. Μου πέφτουν οι φούστες και αναγκάζομαι να τις συγκρατώ με παραμάνες. Το παντελόνι που είχα αγοράσει το χειμώνα χωράει μισή Ιφιγένεια ακόμη.
Έχω χάσει 10 κιλά και θέλω να χάσω άλλα δέκα. Οι παλιές μου φούστες μου μπαίνουν, το ίδιο και τα παντελόνια, όχι όλα όμως.
Μου λείπει ο αδελφός μου. Δεν βλεπόμαστε πλέον τόσο συχνά.
Μου λείπει ο αδελφός μου. Έχουμε πλέον χαθεί.
Ακόμη περπατώ με πατερίτσες. Οι γιατροί είπαν ότι θα πάρει κανά δυο μήνες ακόμα μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση, και πως πιθανόν θα έχω πόνους στο πόδι μου για κάμποσο καιρό.
Το πόδι μου με πονάει ακόμη συχνά-πυκνά, ιδιαίτερα όταν στέκομαι ώρα όρθια ή περπατώ πολύ.
Ποτέ δεν τρόμαξα με το ατύχημα. Θέλω ακόμη ν' αγοράσω μηχανή.
Συνεχίζω να οδηγώ, αλλά δεν αγόρασα ξανά μηχανή.
Τις προάλλες γνώρισα έναν γκέι. Μου φάνηκε εξαιρετικός τύπος. Αναρωτιέμαι γιατί οι περισσότεροι γύρω μου τραβούν τέτοιο ζόρι με τους γκέι.
Ένας απο τους πιο αγαπημένους ανθρώπους της ζωής μου είναι γκέι. Είναι εξαιρετικός τύπος. Αναρωτιέμαι ακόμη γιατί οι περισσότεροι γύρω μου τραβούν τέτοιο ζόρι με τους γκέι.
Δεν ακούω –πολλή– ελληνική μουσική.
Ακούω -αρκετή- ελληνική μουσική.
Αναρωτιέμαι πώς θα είμαι στα τριάντα μου. Με τρομάζει λίγο η ιδέα.
Αναρωτιέμαι πώς θα είμαι στα σαράντα μου. Με τρομάζει κάμποσο η ιδέα.
Έχω ημερολόγιο. Γράφω όποτε μου κάνει κέφι.
Έχω μπλογκ. Γράφω όποτε μου κάνει κέφι.
Δεν διαβάζω έλληνες συγγραφείς.
Δεν διαβάζω έλληνες συγγραφείς.
Δεν έχω διαβάσει ακόμη σχεδόν κανέναν από τους ‘κλασσικούς’.
Δεν έχω διαβάσει ακόμη σχεδόν κανέναν απο τους ‘κλασσικούς’.
Θέλω να συνεχίσω να ζωγραφίζω όσο πιο συχνά μπορώ.
Δεν ζωγραφίζω πια καθόλου.
Θέλω να συνεχίσω να γράφω.
Συνεχίζω να γράφω.
Θέλω να βρω δάσκαλο του τάι-τσι.
Θέλω να βρω δάσκαλο του τάι-τσι.
Θέλω να ταξιδέψω στην Αφρική και στο Θιβέτ.
Θα ταξιδέψω στην Αφρική. Το Θιβέτ περιμένει ακόμη.
Δεν είμαι σίγουρη αν πιστεύω στο θεό ή αν με ενδιαφέρει καμιά από τις υπάρχουσες θρησκείες. Το ψάχνω. Ο βουδισμός μου φαίνεται η πιο συμπαθής απ’ όλες.
Δεν πιστεύω στο θεό, δεν με ενδιαφέρει καμιά απο τις υπάρχουσες θρησκείες. Ο βουδισμός είναι ένα συμπαθητικό σύστημα παρόλα αυτά.
Οι πολιτικές μου θεωρίες έχουν αρχίσει και ξεθωριάζουν. Αναρωτιέμαι αν θα έρθει μια μέρα που δεν θα δίνω δεκάρα και γι’ αυτό.
Δεν ασπάζομαι κανενός είδους πολιτική θεωρία και δεν δίνω δεκάρα γι' αυτό.
Δεν θέλω να παραδεχτώ ότι το πώς θα σου συμπεριφερθεί ο άλλος απέναντί σου, δεν έχει άμεση σχέση με το πώς του συμπεριφέρεσαι εσύ, αλλά με τη μαλακία που κουβαλάει ο καθένας μες το κεφάλι του.
Είμαι σιγουρότατη πως η συμπεριφορά του άλλου δεν έχει καμία σχέση με τη δική σου συμπεριφορά απέναντί του. Σχετίζεται μονάχα με τη μαλακία που κουβαλάει ο καθένας μες το κεφάλι του.
Δεν μ’ αρέσει η εικόνα του νεοέλληνα.
Η εικόνα του νεοέλληνα μου γυρίζει τα άντερα.
Δεν καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος είναι τόσο στ’ αρχίδια του για την ποιότητα ζωής του, για τον περίγυρό του, για το κοινό καλό, για τον πλανήτη, για το πώς θα μεγαλώσει τα παιδιά του. Μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο να νικήσεις την ανθρώπινη βλακεία.
Ο κόσμος είναι στ' αρχίδια του για την ποιότητα της ζωής του, τον περίγυρό του, το κοινό καλό, τον πλανήτη και τα παιδιά που φέρνει στον κόσμο. Είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο πως δεν υπάρχει τρόπος να νικηθεί η ανθρώπινη βλακεία.
Ποτέ δεν πίστευα πως οι έλληνες είναι ρατσιστές και ξενοφοβικοί. Τώρα τελευταία αρχίζω να το σκέφτομαι.
Οι έλληνες είναι στην πλοιοψηφία τους, ρατσιστές και ξενοφοβικοί. Το ίδιο ισχύει και για αρκετούς ξένους.
Συνεχίζω να έχω την αίσθηση πως είμαι το μαύρο πρόβατο μέσα στο κοπάδι. Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα αισθανθώ πως ανήκω κάπου πραγματικά. Αναρωτιέμαι επίσης αν τελικά θέλω όντως να ανήκω κάπου.
Συνεχίζω να είμαι το μαύρο πρόβατο του κοπαδιού. Δεν αισθάνθηκα ποτέ πως ανήκω κάπου πραγματικά. Συνήθως δε με νοιάζει και τόσο. Μερικές φορές με χαλάει, αλλά μου περνάει γρήγορα.
Θέλω να κόψω το αλκοόλ εντελώς. Το βαρέθηκα.
Έχω κόψει εντελώς το αλκοόλ. Το βαρέθηκα.
Δεν θέλω να κόψω το κάπνισμα και τον καφέ. Τα αγαπώ και τα δυο.
Δεν έχω κόψει το κάπνισμα και τον καφέ. Δεν με βλέπω να το κάνω σύντομα.
Θέλω να παω στην Ακρόπολη. Τόσο καιρό ανεβοκατεβαίνω στην Αθήνα κι ακόμα δεν αξιώθηκα.
Θέλω να παω στην Ακρόπολη. Εννιά χρόνια μένω στην Αθήνα, κι ακόμα δεν αξιώθηκα.
Θέλω να κόψω κοντά τα μαλλιά μου. Κοντά–κοντά. Αγορίστικα.
Θέλω να κόψω κοντά τα μαλλιά μου. Κοντά–κοντά. Αγορίστικα.
Θέλω μια κουνιστή πολυθρόνα.
Θέλω μια κουνιστή πολυθρόνα.
Ο Χρήστος λεει ότι είναι καλό να γράφεις πού και πού για τον εαυτό σου, σαν άσκηση αυτοπροσδιορισμού. Ποτέ δεν τα κατάφερα ιδιαίτερα καλά.
Ο Χρήστος έλεγε ότι είναι καλό να γράφεις πού και πού για τον εαυτό σου, σαν άσκηση αυτοπροσδιορισμού. Ποτέ δεν τα κατάφερα ιδιαίτερα καλά.
Βαρέθηκα να γράφω. Πάω για ύπνο.
Βαρέθηκα να γράφω. Πάω για ύπνο.


13 χρόνια.

Τρίτη, Ιουλίου 24, 2007

Barra, barra


Θλίψη, μίσος κι η καταστροφή να κυριαρχεί
αφανισμός, ζήλια
δεν απόμεινε εμπιστοσύνη
δίψα κι οι άνθρωποι είναι άτυχοι
δεν υπάρχει πια αξιοπρέπεια, μονάχα καταπίεση και σκλαβιά
τα ποτάμια ξεράθηκαν κι οι θάλασσες κατέστρεψαν τα πάντα
τ' αστέρια έσβησαν κι ο ήλιος έδυσε
δεν απόμειναν δέντρα, τα πουλιά σταμάτησαν να τραγουδούν.
Ούτε μέρες, ούτε νύχτες πια, μονάχα σκοτάδι
κόλαση
δεν απόμεινε ομορφιά.
Ο χρόνος τώρα σέρνεται, δεν υπάρχει πια τιμή
ερείπια και πόλεμος και το αίμα που κυλάει
τοίχοι απόμειναν μόνο, τοίχοι να στέκουν ορθοί.
Φόβος
κι ο κόσμος παραμένει σιωπηλός.
Δεν υπάρχει πια καλό, ούτε ευτυχία, ούτε τύχη
δεν απόμειναν δέντρα, τα πουλιά σταμάτησαν να τραγουδούν.
Ούτε μέρες, ούτε νύχτες πια, μονάχα σκοτάδι
Ερήμωση, κόλαση,
δεν απόμεινε ομορφιά.
Ο χρόνος τώρα σέρνεται, δεν υπάρχει πια τιμή.

Καλό καλοκαίρι σε όλους

Σάλτσα Ναπολιτάνα

Καμιά φορά, βρίσκεσαι να συζητάς στο κινητό τα εσώψυχά σου, όντας μέσα σε ένα σούπερ μάρκετ, μπροστά στο ράφι με τα ζυμαρικά, κρατώντας στ...