ΤΥΠΟΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ

Fighting and Hoping

Κυριακή, Μάϊος 11, 2008

Να παλεύεις και να ελπίζεις...

Να κρατάς την ελπίδα ζωντανή για να μπορέσεις να συνεχίσεις να παλεύεις, και να μη σταματήσεις τον αγώνα για να μπορέσεις να συνεχίσεις να ελπίζεις.

Εύκολο ακούγεται και ίσως αυτονόητο.
Δεν είναι.

Από αύριο αρχίζω έναν αγώνα που πρέπει να πάει χέρι-χέρι με την ελπίδα.
Αγώνας και ελπίδα. Ελπίδα και αγώνας. Αλληλένδετα και αλληλοεξαρτώμενα.
Αν σταματήσω τον αγώνα, θα χάσω την ελπίδα, αν χάσω την ελπίδα θα σταματήσω και τον αγώνα...

Από αύριο θα ντυθώ τα ρούχα του πολεμιστή, θα σφίξω τα δόντια, και θ' αρχίσω ένα ταξίδι δοκιμασίας.
Όπως ο πολεμιστής που προετοιμάζεται για τη μάχη.

Μόνο που η δική μου δοκιμασία είναι και η ίδια η μάχη συγχρόνως.

Θα παλέψω να ξορκίσω το φόβο, θα παλέψω να νικήσω την αμφιβολία, θα παλέψω να δαμάσω τον ίδιο μου τον εαυτό και τέλος, θα πολεμήσω με νύχια και με δόντια το εχθρό που χτύπησε την πόρτα μου.

Κάποιος απόψε μου πε, δεν είναι για κακό που φάνηκε ο εχθρός στον ορίζοντα, για καλό είναι, ήρθε η ώρα να παλέψεις, ήρθε η ώρα να κάνεις κάτι για σένα.
Μπορεί να 'χει και δίκιο.

Θα παλέψω.

Lizard King, the song is for you

περισσότερα ...

Τυπος Νυχτερινος

Άνοιξη

Πέμπτη, Μάϊος 01, 2008

Φυτρώνουν γάτες στις δικές σας γλάστρες;

Στις δικές μου φυτρώνουν κάτι παχουλές ασπρόμαυρες γατουλίνες που αποφάσισαν πως ήρθε η άνοιξη και θέλησαν να μυρίσουν τους πανσέδες.

Τι θα πει δεν μυρίζουν οι πανσέδες; Γάτες είναι αυτές, ό,τι θέλουν κάνουν.

περισσότερα ...

Τυπος Νυχτερινος

And i wonder...

Τετάρτη, Απρίλιος 09, 2008

Οι εκπλήξεις μου αρέσουν. Σε αντίθεση με την κολλητή μου που μάλλον της προκαλούν αλλεργία.

Εμένα μου αρέσουν. Κι όσο πιο αναπάντεχη η έκπληξη τόσο το καλύτερο.

Όμως, όπως έγραφα σήμερα σε κάποιον, δυο πράγματα δεν άντεχα και συνεχίζω να μην αντέχω στη ζωή μου.
Την αναμονή και την αβεβαιότητα.
Μη μου πεις "περίμενε, κάνε υπομονή", και μη μ' αφήσεις σε κατάσταση ήξεις αφίξεις γιατί με αρρωσταίνει.

Βασικά μειονεκτήματα του χαρακτήρα μου που δε λένε να φύγουν καθώς περνούν τα χρόνια. Και γιατί να φύγουν θα μου πεις, αλλά αυτό είναι αλλουνού παππά ευαγγέλιο.

Έσκασε λοιπόν μια αναπάντεχη έκπληξη τελευταία... ένα γράμμα από άγνωστο παραλήπτη. Γράμμα που έλεγε πολλά και σημαντικά, τόσο που στην αρχή θεώρησα πως κάποιος μου κάνει φάρσα.
Προφανώς όμως, αυτός που έστειλε το γράμμα δεν έκανε φάρσα.
Από την άλλη όμως, θέλησε να παραμείνει στην ανωνυμία του.

Κι εντάξει λοιπόν, δικαίωμά του. Κι εγώ σαν νορμάλ άνθρωπος πρέπει αν μη τι άλλο να σεβαστώ την επιθυμία του.

Δυο απορίες μονάχα.

Προς τι να πεις συγνώμη σε κάποιον αν δεν γνωρίζει αυτός ο κάποιος ποιος είσαι... τότε τι νόημα έχει;
Κι ακόμη, αφού αυτός ο κάποιος με ξέρει από τότε που ήμουν πιτσιρίκι, δεν ξέρει κιόλας τα δυο βασικά κουσούρια μου; Ότι δεν αντέχω το ν' αναρωτιέμαι και το να περιμένω;
Μούμπλε, μούμπλεεε...

Παρόλα αυτά, τι να πώ... συνεχίζουν να μ' αρέσουν οι εκπλήξεις. Αδιόρθωτη παιδί μου!

περισσότερα ...

Τυπος Νυχτερινος

Η θάλασσα μέσα μου

Παρασκευή, Φεβρουάριος 29, 2008

Photo by Anarrousa

Τι κάνει ένας νορμάλ άνθρωπος όταν είναι στα πολύ κάτω του;
Χμμ... ξέρω γω; Προσπαθεί να βρει τρόπους και μεθόδους να πάρει ξανά τα πάνω του, φαντάζομαι.

Κάτι άλλοι τύποι πάντως, (κάτι τρένα σαν κι εμένα ας πούμε), αποφασίζουν να καθίσουν να δουν μια ταινία που δεν πρόλαβαν στο σινεμά και που για καιρό ανέβαλλαν να δουν.

Μια ταινία όπως το Η θάλασσα μέσα μου, με τον Χαβιέρ Μπαρδέμ.
Μέγα λάθος, είπα μόλις την είδα.
Μέγα λάθος έγραψα και στο sms που έστειλα στην κολλητή μου.
Στο 'πα να μην το δεις αυτό, ρε! μου απάντησε εκείνη, κι είπα δίκιο είχε.
Μέγα λάθος.

Όμως, σε δεύτερη ανάγνωση...

Θυμήθηκα. Άτιμο πράγμα η μνήμη αλήθεια.
Πώς είναι δυνατό στιγμές, λόγια, συναισθήματα, σκέψεις, μυρωδιές, ήχοι, θαμμένα στη σκόνη των χρόνων που κύλησαν να επανέρχονται τόσο ζωντανά λες και όλα έγιναν μόλις χτες;
Όλα τα ερωτήματα, τα αναπάντητα, όλος ο πόλεμος με το θέλω και το γιατί θέλω, η προσπάθεια της αποδοχής του αναπόφευκτου, ο αγώνας για να καταλάβω πως η αγάπη μου για σένα έπρεπε να με κάνει να θέλω αυτό που θα ήθελες κι εσύ.
Θυμήθηκα ακόμα κι εκείνους τους στίχους: "...κι η θάλασσα ατέλειωτη, σαν το κενό που αφήνεται μέσα μου καθώς ο χρόνος σμιλεύει τις ζωές μας..."
Και θυμήθηκα κι εσένα που μου 'λεγες: " ο πόνος δεν είναι για να τον φοβόμαστε, είναι για να τον αγκαλιάζουμε, να περνάμε από μέσα του, ακόμα κι αν ματώνουμε. Δεν μπορείς ν' αποφύγεις τον πόνο, όπως δεν μπορείς ν' αποφύγεις και την αγάπη. Δεν μπορεί να έχουμε μόνο γέλιο στη ζωή μας, θα έχουμε και δάκρυ. Αυτή είναι η ζωή, μικρό μου, άκουσε το γέρο σου, κάτι ξέρει κι αυτός".

Και ήξερες. Να ζεις με αξιοπρέπεια. Και να παλεύεις.

Συχνά το ξεχνάω το δώρο σου. Συχνά το ξεχνάω το μάθημα, εκείνο το τελευταίο και το πιο πολύτιμο.
Το ξεχνάω μες τις μέρες που περνάνε, στις εποχές που εναλλάσονται, στα χρόνια που αφήνουν γκρίζες τρίχες στα μαλλιά μου και ρυτίδες στο πλάι των χειλιών.
Το ξεχνάω καθώς χάνεται το χαμόγελό μου, εκείνο που ήξερες εσύ, καθώς η πίεση γίνεται αφόρητη και μοιάζει πως πουθενά δε βγαίνει όσο κι αν το παλεύω.

Όμως θυμήθηκα. Ξανά.

Η θάλασσα μέσα μου, η θάλασσα μέσα σου.

Και ήθελα, τώρα πια, να σου πω ότι κατάλαβα.
Κατάλαβα.

Γι αυτό, τώρα, μπορώ να θυμηθώ και τον Μπουσκάλια.
Τι σχέση έχει ο Μπουσκάλια μ' αυτό; Έχει. Αλλά το πώς και το γιατί, στο επόμενο.

Φιλιώ, αν διαβάζεις, κάνε μου μια χάρη.
Κατέβα μια βόλτα ως τα βράχια αριστερά απ' το λιμάνι, και κάνε ένα τσιγάρο εκεί. Για μένα.
Μέχρι να 'ρθω να το κάνουμε παρέα.

περισσότερα ...

Τυπος Νυχτερινος

Το κουτί της Πανδώρας...

Πέμπτη, Φεβρουάριος 07, 2008

Ο μύθος έλεγε πώς όταν η Πανδώρα έκλεισε το κουτί (αφού είχαν πρώτα ξεχυθεί από μέσα του όλα τα δεινά), έμεινε εκεί κλεισμένη η ελπίδα.

Κλείνω κι εγώ σφιχτά το κουτί κι ελπίζω... Δεν έμειναν και πολλά άλλα να κάνω. Ελπίζω.

περισσότερα ...

Τυπος Νυχτερινος

Uzo Massalia

Δευτέρα, Δεκέμβριος 24, 2007

Σε λίγες μέρες ανεβαίνω ξανά στο Βόλο για την πρωτοχρονιά.

Βόλος χωρίς μια βόλτα σε ουζερί-τσιπουράδικο δε γίνεται. Ακόμα κι εγώ που με το αλκοόλ έχω γενικώς κόψει παρτίδες εδώ και κάμποσα χρόνια, δεν διανοούμαι να μην τιμήσω την παράδοση της ιδιαίτερης πατρίδας μου.

Όσοι έχετε περάσει απ' το Βόλο προφανώς ξέρετε τα διαδικαστικά. Τα μεζεδάκια έρχονται στο τραπέζι σου χωρίς να τα ζητήσεις... παραγγέλνεις το 25αράκι σου δηλαδή, και σου έρχεται το ανάλογο μεζεδάκι. Με κάθε επόμενο 25αράκι, αλλάζει ο μεζές, "ανεβαίνοντας" αναλογικά σε ποιότητα.

Για όσους πάλι δεν έχουν εντρυφήσει στον ιερό θεσμό της ουζο-τσιπουρο-κατάνυξης στο Βόλο, ορίστε το σχετικό savoir vivre:
-Δεν πάμε για τσίπουρα πριν απ' τις 12 το μεσημέρι.
-Στο τσιπουράδικο δεν φωνάζουμε την παραγγελία. Δείχνουμε με το χέρι πόσα 25αράκια ή 50αράκια θέλουμε. (Οι σοβαροί παραγγέλνουν όσα είναι τα άτομα της παρέας).
-Δεν επεμβαίνουμε στο μεζέ. Το κατάστημα "ξέρει" (γιατί αν δεν έχει σειρά στο μεζέ, καλύτερα να το κλείσει).
-Δεν ζητάμε ποτέ να επαναληφθεί ένας μεζές. Σε κάθε παραγγελία ο μεζές αλλάζει. Το πολύ-πολύ να παραγγείλουμε κάτι έξτρα.
-Τα άδεια 25αράκια ή 50αράκια παραμένοιυν στο τραπέζι ώσπου να σηκωθούμε για τον λογαριασμό.
-Κερνάει αυτός που κάθεται κι όχι αυτός που έρχεται και τον καλούν να καθίσει.
-Οι Βολιώτες πίνουν τσίπουρο και το βράδυ, σε αντίθεση με τους Τυρναβίτες οι οποίοι τιμούν το τσιπουράκι μεσημέρι (εκτός απ' τη νύχτα της Μεγάλης Παρασκευής μετά τον Επιτάφιο).

Προσωπικά αγαπώ το ούζο περισσότερο απ' το τσίπουρο.
Μ' αρέσει η μυρωδιά του γλυκάνισου.

Για όσους έχουν απορία από πού προέρχεται η ονομασία του ούζου, ιδού πώς έχουν τα πράγματα:
Το "ξαναβρασμένο ρακί" πήρε την ονομασία ούζο τα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας στον Τύρναβο. Ο Αντώνης Μακρής πρώτος μόλις το δοκίμασε υπερευχαριστήθηκε και αναφώνησε "Μωρέ, τι είναι αυτό; Αυτό είναι ούζο Μασσαλίας!"
Τώρα τι εννοούσε ο μακαρίτης ο Μακρής;

Στον Τύρναβο γινόταν καλλιέργεια μεταξοσκωλήκων και παράγονταν κάθε χρόνο κουκούλια σε μεγάλη ποσότητα. Από αυτά, τα εκλεκτότερα μπαλαρίζονταν τα χρόνια εκείνα σε ιδιαίτερες μπάλες και στέλνονταν στο Βόλο για να πάρουν το δρόμο τους για την Ευρώπη, με την επιγραφή uzo Massalia, δηλαδή "προς χρήσιν της Μασσαλίας". Η φράση αυτή δηλαδή, σήμαινε στο εμπόριο των κουκουλιών την εκλεκτή ποιότητα και αυτό ήθελε να πει κι ο Μακρής με την αναφώνησή του, χωρίς βέβαια να φαντάζεται πως θα γινόταν ο... νονός του ούζου.

Καλή Χρονιά σε όλους.

περισσότερα ...

Τυπος Νυχτερινος

Progress

Σάββατο, Δεκέμβριος 15, 2007

Στη γειτονιά μου πριν κάποια χρόνια σ' ένα όμορφο νεοκλασσικό κτίριο λειτουργούσε θέατρο.

Αργότερα το θέατρο έκλεισε και στο νεοκλασσικό λειτούργησε αποστολική εκκλησία όπου κάθε Κυριακή οι μαύροι στολιζόντουσαν με τα παραδοσιακά, χρωματιστά ρούχα τους και πήγαιναν να παρακολουθήσουν το κήρυγμα.

Τώρα έκλεισε και η εκκλησία και άνοιξε μπουρδέλο.

Progress

περισσότερα ...

Τυπος Νυχτερινος