<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d12720662\x26blogName\x3d%CE%A4%CE%A5%CE%A0%CE%9F%CE%A3+%CE%9D%CE%A5%CE%A7%CE%A4%CE%95%CE%A1%CE%99%CE%9D%CE%9F%CE%A3\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLUE\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://typosnyxterinos.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://typosnyxterinos.blogspot.com/\x26vt\x3d7449070411351450586', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Fear and love


Photo: Deviantart

Τι κάνεις όταν απ' το πουθενά βρίσκεσαι σε κάτι που είναι όμορφο όμως σε τρομάζει;

Τι κάνεις όταν πια στη ζωή σου έχεις μάθει να πιστεύεις στο "too good to be true";

Τι κάνεις όταν οι εξωτερικοί παράγοντες είναι δύσκολοι έως αποτρεπτικοί, και φοβάσαι πως θα φας τα μούτρα σου;

Πώς ορίζεις τα όρια του δούναι και λαβείν, πώς καταφέρνεις να δώσεις και συγχρόνως να κρατάς κάτι για τον εαυτό σου;

Πώς τα βγάζεις πέρα όταν αρχίζεις να σκέφτεσαι τον άλλο περισσότερο απ' όσο "θα έπρεπε", όταν ανυπομονείς ν' ακούσεις τη φωνή του, όταν ανυπομονείς να τον δεις; Τι κάνεις; Αφήνεσαι ή φρενάρεις;

Πώς αφήνεσαι αν φοβάσαι;
Και πώς φρενάρεις όταν βλέπεις πως κι ο άλλος φοβάται, αλλά δε φρενάρει;

Και τι διάβολο κάνεις όταν πιάνεις τον εαυτό σου μ' ένα εντελώς ηλίθιο χαμόγελο στη φάτσα κάθε φορά που στην οθόνη του κινητού σου εμφανίζεται το όνομά του;

Πάντα τόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα ή εγώ έχω ξεχάσει το πώς γίνεται;

Πάντα έτσι αγχωτικά και γλυκόπικρα ήταν όλα; Γέλιο και χτυποκάρδι, αγωνία και χαρά, όλα μαζί αχταρμάς και κουλουβάχατα ήταν πάντα;

Γιατρέ μου, μήπως πρέπει ν' αρχίσω ν' ανησυχώ;



Fear and Love - Morcheeba


Ετικέτες

1:17 μ.μ.
Blogger kerasia είπε ...

Θα έλεγα ότι δεν πρέπει κανείς να σκέφτεται τόσο πολύ και πως θα πρέπει να πιστέψει πως του αξίζουν τα καλύτερα.    



2:32 μ.μ.
Blogger mario είπε ...

Νομίζω πως όταν τα παθαίνεις όλα αυτά παίρνεις φόρα και ορμάς να τα ζήσεις!
καλή, νέα χρονιά    



5:19 μ.μ.
Blogger N.Ago είπε ...

Καλη χρονια με υγεια!    



10:31 μ.μ.
Anonymous Ανώνυμος είπε ...

μη λες ποτε οχι σε εναν ερωτα. ακομα κι αν καταληξει σε πονο η διαδρομη αξιζει
Καλή Χρονιά    



1:44 π.μ.
Blogger Natalia είπε ...

Τι κάνεις;
Τίποτα...
Απολαμβάνεις το ταξίδι.....κι όπου σε πάει...

Εύχομαι τα καλύτερα.....    



10:37 π.μ.
Blogger witch of daffodils είπε ...

τι είπε ο Ζορμπας; "Eύρον πρασίνην πέτραν ωραιοτάτην! Ελθέ αμέσως!"
Βουρ στην πέτρα λοιπόν :)
καλή χρονιά!    



2:18 μ.μ.
Blogger street spirit είπε ...

άστο απλά να συμβεί και απόλαυσέ το ;) καλυτερότερη χρονιά προαισθάνομαι    



12:12 π.μ.
Blogger demonia είπε ...

Μ`έπεισες.Πρέπει να ξανα-ερωτευτώ το συντομότερο!    



1:52 π.μ.
Blogger Jason είπε ...

Ζήλεψα...
Πολύ όμρφο κείμενο...    



» Σχoλιάστε