<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d12720662\x26blogName\x3d%CE%A4%CE%A5%CE%A0%CE%9F%CE%A3+%CE%9D%CE%A5%CE%A7%CE%A4%CE%95%CE%A1%CE%99%CE%9D%CE%9F%CE%A3\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLUE\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://typosnyxterinos.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://typosnyxterinos.blogspot.com/\x26vt\x3d7449070411351450586', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

(Hu)man touch

Το ότι είμαι Τύπος Νυχτερινός το είπα εξ' αρχής... να μην το ξαναλέω.
Να όμως, που κάπου κάπου κάνω κι εγώ τις υπερβάσεις μου. Ειδικά όταν πρόκειται γι' ανθρώπους που το αξίζουν.
Σήμερα λοιπόν είμαι Τύπος Πρωινός. Κι όχι απλώς Πρωινός...αξημέρωτος μπορώ να πω.


Χτες βράδυ τηλεφώνησα σ' έναν φίλο μου, που είχαμε να ειδωθούμε και να τα πούμε καιρό.
Είμαι στο δίκτυο, μου λεει, να σε πάρω σε λίγο;
Πάρε με στο γραφείο. Θέλω να σου μιλήσω, του είπα.
Σε λιγάκι, χτυπάει το τηλέφωνο.

Καλησπέρα σας. Θα μπορούσα να μιλήσω στην κυρία (πανάθεμά σε!) Τάδε, παρακαλώ; Ονομάζομαι Μ. Τάδε. (Αυτή του η επαγγελματική ευγένεια με κάνει χώμα)
Έλα βρε, χαμένο, εγώ είμαι, του απαντώ.
Έλα μωρή! Τι κάνεις; (Η ευγένεια μόλις μας τελείωσε... Τι ωραίο πράγμα οι φίλοι!)
Καλά είμαι. Θέλω να σε δω.
Πότε;
Τώρα.
Τσακίσου κι έλα απο το σπίτι, μου απαντά. (Μες τη γλύκα)
Θ' αργήσω λιγάκι, πειράζει;
Δεν πειράζει ρε ζώον, έλα. Εγώ πάντως στις δώδεκα κοιμάμαι.
Οκ, καναπέ έχει το σπίτι;
Έχει. Άντε, κλείσε και τελείωνε, θα τα πούμε απο κοντά.

Δυο ώρες αργότερα (δε φταίω εγώ, είχε δουλειά στο γραφείο, έπρεπε να ταίσω τη γάτα, να κάνω μπάνιο, να βρω ταξί, να του αγοράσω κόκα κόλα -συμπέρασμα εκείνος φταιει με καθυστέρησε με την κόκα κόλα), βρέθηκα έξω απ' την πόρτα του.

Το σπίτι διέθετε απέραντο μπαλκόνι (ααχ, που σαι Γιαννούλα), και μια κούκλα, τσίφτισα πανέμορφη μαύρη γατούλα, που μου κανε αγάπες και χαρές εξ' αρχής.
Το φιλαράκι μου περνάει κάτι προσωπικά ζόρια τελευταίως και το ήξερα.
Τελευταίως περνάω κι εγώ επίσης ζόρια κι εκείνος δεν το ήξερε. Είχαμε καιρό να τα πούμε.
Ήθελα ν' ακούσω τα δικά του, να μάθω πώς το παλεύει κι αν είναι καλά, κι ήθελα να του μιλήσω και για τα δικά μου.

Τα είπαμε.
Τα δικά του πρώτα.
Γενικότερα νέα, κουτσομπολιά και ανώδυνη κουβεντούλα μετά.
Και τα δικά μου στο τέλος. Που ήταν ζόρικα. Δε χρειάστηκαν πολλά λόγια. Ούτε απο μένα, ούτε απο κείνον.
Του είπα τί συμβαίνει, μ' άκουσε ψύχραιμα, και σε ένα λεπτό βρέθηκα στην αγκαλιά του. Χωρίς πολλά πολλά λόγια.

Μεγάλο πράγμα η αγκαλιά ενός φίλου. Μεγάλο...
Η κουβέντες του, η παρουσία του, και κυρίως η αγκαλιά του μου δωσαν κουράγιο.

Εκείνος δεν κοιμήθηκε στις δώδεκα, κι ας ξυπνούσε στις έξι.
Εγώ δεν κοιμήθηκα ως τις δώδεκα το πρωί ώς συνήθως, και ξύπνησα στις εξίμισι.

Καθόμουν κουλουριασμένη στο λευκό καναπέ του και τον άκουγα να πηγαινοέρχεται μες το σπίτι και να ετοιμάζεται. Ούτε που θυμάμαι πόσο καιρό έχω να ξυπνήσω τόσο πρωί. Όμως ξύπνησα και ξύπνησα καλά.
Όλως παραδόξως, ξύπνησα καλά. Με κέφι. Αφού μέχρι και καλημέρα του είπα... (:P)
Κι όχι μόνο αυτό. Στις εφτάμισι ήμασταν ήδη στο δρόμο και πηγαίναμε προς τον σταθμό.
Στις οχτώ παρά βρισκόμουν στην Πλ.Βικτωρίας κι έπινα τον πρώτο καφέ της ημέρας.
Λίγο αργότερα και πριν έρθω στο σπίτι, αγόρασα ένα κίτρινο χρυσάνθεμο και μια υπέροχη αφρικάνικη βιολέτα.

Τα έβαλα στο μπαλκόνι για να μου θυμίζουν αυτό το πρωινό.
Ένα πρωινό, που ο Τύπος ο Νυχτερινός έγινε Τύπος Πρωινός.
Ένα πρωινό που η μέρα μου φάνηκε καλή, που το άγχος μου μειώθηκε και μετά απο καιρό μπόρεσα να χαμογελάσω...

Γι αυτό, Μ. σ' ευχαριστώ.
Για το (hu)man touch...

Ετικέτες

10:49 μ.μ.
Blogger kapetanios είπε ...

Πολύ όμορφο το ποστ σου.
Τυχερός κι ο φίλος σου, τυχερή κι εσύ.
Ελπίζω να το διάβασε.    



7:37 μ.μ.
Blogger street spirit είπε ...

Θες να γίνουμε φίλοι;;; :) Ωραίο και σπάνιο πράγμα η φιλία... φύλα την σαν να 'ναι ο πιο πολύτιμος λίθος...    



9:03 μ.μ.
Blogger Τυπος Νυχτερινος είπε ...

Kapetanie, το διάβασε, το διάβασε... Με απείλησε κιόλας πως θα γράψει σχόλιο...

Street Spirit, να γίνουμε φίλοι, αρκεί να με πηγαίνεις καμιά βόλτα με τη μηχανή όταν θα μου λείπει τρομερά η θάλασσα! :) (Έτσι είναι οι καλοί φίλοι, με τη μια ζητάνε εκδουλεύσεις...)
Όσο για τις φιλίες μου, το παλεύω, όσο μπορώ να τις διατηρώ. Σπανίζουν άλλωστε...    



11:22 μ.μ.
Blogger street spirit είπε ...

η μηχανή μου στις διαταγές σου... ;)    



12:27 μ.μ.
Blogger mindstripper είπε ...

Εγώ να σου ευχηθώ να έχεις πάντα δίπλα σου τους φίλους σου και να είσαι πάνω απ' όλα ένας Τύπος Χαμογελαστός. ;)    



2:49 μ.μ.
Blogger Τυπος Νυχτερινος είπε ...

Mindstripper, να σαι καλά...
Streetspirit, κατοχυρώθηκε. Τι κάνεις το άλλο Σ/Κ; (Εδώ είναι που λένε, μην τάξεις στον άγιο κερί και στο παιδί κουλούρι... εχμ, βόλτα με μηχανή ήθελα να πω) :)    



7:20 μ.μ.
Blogger street spirit είπε ...

αυτό το σ/κ είναι λιγάκι δύσκολο γιατί ήρθε η αδερφή μου από τα ξένα και της και με έχει κλείσει ως αποκλειστικό οδηγό της ήδη, αλλά το επόμενο αν θες ή οποιαδήποτε καθημερινή... ;)    



3:16 μ.μ.
Blogger Τυπος Νυχτερινος είπε ...

Street spirit, case closed!
Όποτε έχεις χρόνο, στείλε μήνυμα.
Με το καλό να δεχτείς την αδελφούλα σου, κι εύχομαι να της πάνε όλα καλά απο δω και πέρα.
Αλήθεια βρε, ο σκυλούκος σου τί κάνει;
Είχε κάτι προβλήματα υγείας το ζούδι αν θυμάμαι καλά. Είναι όλα οκ?    



8:09 μ.μ.
Blogger street spirit είπε ...

σ'ευχαριστώ, ο άρης είναι μια χαρά αν και αλλόκοτος καθώς είναι χάσκι αλλά του αρέσει να κάνει ηλιοθεραπεία στον ήλιο... ίσως να φταίνε τα γονίδια του γιατί οι δικοί του ήταν από τη Βραζιλία... τι να πω... ;)    



5:21 π.μ.
Blogger Συνήθης Ύποπτη είπε ...

Δε σχολιάζω το post, τι να πεις για τέτοιες στιγμές;

Μένω όμως στο σοκ που έπαθα όταν είδα τον τίτλο! Πες μου ότι δεν έχει σχέση με τους Human Touch κι ότι η φωτογραφία κάτω δεν είναι τα χέρια του David!
Γιατί αν είναι έτσι, έχω απλά κωλοχαρεί!!!

Το ξέρω, λίγο αργά θυμήθηκα να το πω, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ, δε λένε;    



» Σχoλιάστε