<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d12720662\x26blogName\x3d%CE%A4%CE%A5%CE%A0%CE%9F%CE%A3+%CE%9D%CE%A5%CE%A7%CE%A4%CE%95%CE%A1%CE%99%CE%9D%CE%9F%CE%A3\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLUE\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://typosnyxterinos.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://typosnyxterinos.blogspot.com/\x26vt\x3d7449070411351450586', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Ο Μίλτος και η Στέλλα...



Από διάφορες συζητήσεις κατά καιρούς με φίλους, έχω μείνει με την εντύπωση πως ο Φούντας ήταν από τους ηθοποιούς που είτε δεν τον άντεχες, σου την έσπαγε το ύφος του, η φωνή του, η άρθρωσή του, το παίξιμό του και γενικώς δεν τον πήγαινες καθόλου, είτε τον λάτρευες κι όταν έπαιζε κάθε λέξη που ξεστόμιζε σε διαπερνούσε και σε καθήλωνε.

Εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία.

Τον Φούντα τον λάτρευα. Από τόσο δα πιτσιρίκι.
Δεν υπήρξε ταινία του που να μην έχω δει ξανά και ξανά.
Για τη Στέλλα δε το συζητώ. Ξέρω όλους τους διαλόγους, όλων των ρόλων, απ' έξω.

Και τον Κούρκουλο τον πήγαινα με τα χίλια, και σ' αυτόν αγαπούσα πολλά απ' όσα αγαπούσα στον Φούντα, αλλά ο Φούντας είχε όλα αυτά και "κάτι" παραπάνω...
Λάτρευα το βλέμμα του, τον τρόπο που μίλαγε, τη χροιά της φωνής του, το λεβέντικο παράστημά του, το περπάτημά του, το πώς στεκόταν, το πώς κρεμόταν το τσιγάρο στα χείλη του, το "βαρύ κι ασήκωτό του"...

Λιτός, δωρικός, ό,τι κοντινότερο στον ορισμό του "άντρα" που 'χα στο μυαλό μου κι ο τέλειος ενσαρκωτής του ελληνικού νεορεαλισμού.

Πριν λίγες μέρες ο Μίλτος πήγε να βρει ξανά τη Στέλλα.. Κι αυτός στη συνοικία των αγγέλων πια..

Γεια σου Μίλτο, γεια σου παλικάρι...

Ετικέτες

5:23 π.μ.
Blogger Γαμάει και Δέρνει είπε ...

Εγώ ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Δεν τον άντεχα και πιθανών, αν με γνώριζε, δε θα με άντεχε ούτε αυτός. Παίζει να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που δεν έχω δει ποτέ τη "Στέλλα".

Καλώς επέστρεψες κοπελιά!!!!    



5:39 π.μ.
Blogger Τυπος Νυχτερινος είπε ...

Δεν είσαι η μόνη.. Κι η κολλητή μου σε παρόμοια φάση είναι. Είδε δε τη Στέλλα, αφού της έπρηζα τ' αυτιά για καμιά οχταετία νομίζω...

Καλώς σε βρήκα ξανά..

ΥΓ Υποθετικά πάντως, αν μου βρισκόταν ένας άντρας με τα σουσούμια των ηρώων που ενσάρκωνε ο Φούντας στους ρόλους του, όσο κι αν γούσταρα, πιθανότατα θα ήθελα να του σπάσω και το κεφάλι.. Go figure..    



8:39 π.μ.
Blogger Mambo Tango είπε ...

Πραγματικά νυχτερινός τύπος είσαι συ!
Δεν υπάρχει πιο ταιριαστός χαρακτηρισμός για τον Φούντα απ' αυτό που έγραψες: δωρικός.
Εμένα πάλι μου την έσπαγε η Μερκούρη, νομίζω ήταν υπερεκτιμημένη γενικά.    



4:34 μ.μ.
Blogger mamma είπε ...

Αχ, ο Φούντας! τι άντρας! (εμένα ο Κούρκουλος μου την έσπαγε, μου άρεσε περισσότερο ο Βόγλης)    



3:56 μ.μ.
Anonymous Ντίνος είπε ...

http://valiacaldadog.blogspot.com/2010/11/blog-post_29.html    



» Σχoλιάστε