Frankly, my dear, I don't give a damn

Γεννήθηκε την 1 Φεβρουαρίου 1901 στο Cadiz του Ohio, και είχε ρίζες Γερμανικές τόσο από την πλευρά της μητέρας όσο και του πατέρα του. Η μητέρα του πέθανε όταν εκείνος ήταν βρέφος, και μεγάλωσε με τον πατέρα του και τη μητριά του, με την οποία ο μικρός Gable θα δεθεί στενά, βρίσκοντας τη στοργή που του είχε λείψει.

Αποφασίζει να γίνει ηθοποιός στα 16 του χρόνια, αφού είχε παρακολουθήσει το θεατρικό "The bird of paradise". Χρειάστηκε όμως να περιμένει αρκετό καιρό, μέχρι να μπορέσει να πραγματοποιήσει το όνειρό του.

Ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός στα 21 του χρόνια, παίζοντας δεύτερους ρόλους σε θεατρικά έργα, μέχρι τη στιγμή που τον ανακάλυψε η Josephine Dillon, παλιά ηθοποιός του Broadway η οποία έγινε δασκάλα υποκριτικής, μάνατζέρ του και η πρώτη του σύζυγος.

Josephine Dillon

Στα 23 του, με την οικονομική βοήθεια της Josephine βρίσκεται στο Χόλιγουντ, όπου και συμμετέχει σε ταινίες του βωβού κινηματογράφου, στο πλευρό της Clara Bow. Η Josephine είναι αυτή που αρχίζει να χτίζει και να δημιουργεί την εικόνα του Clark με την οποία τον ξέρουμε αργότερα στο Χόλιγουντ, διδάσκοντάς τον, προωθώντας τον, και βελτιώνοντας το παρουσιαστικό του.
Παρόλα αυτά, η καριέρα του δεν προχωρά, καθώς λόγω του γεροδεμένου παρουσιαστικού του, δεν τον προτιμούν για πρώτους ρόλους. Ο γάμος του με την Josephine λήγει το 1928 κι ο Gable στρέφεται στο Broadway της Ν. Υόρκης.

Στη διάρκεια μιας περιοδείας στο Houston, γνωρίζει την πολυεκατομμυριούχο Ria Langham, μεγαλομέτοχο της Texaco, χωρισμένη τρεις φορές, και 17 χρόνια μεγαλύτερή του. Η Ria όπως και η Josephine, ασχολήθηκε με την εικόνα του, με τους τρόπους του, τον έμπασε στους καλούς κύκλους της Ν. Υόρκης και τελικά έγινε η δεύτερη σύζυγός του.

Ria Langham & Clark Gable

Η M.G.M. του προσφέρει συμβόλαιο και βρίσκεται να παίζει δίπλα στις Greta Garbo, Joan
Crawford, και Jean Harlow. Με την τελευταία "δένουν" στα πλατό, φτιάχνοντας ένα καυτό, για τα πρότυπα της εποχής, ζευγάρι. Συμπρωταγωνίστησαν μαζί σε έξι ταινίες. Στην τελευταία (Saratoga), η Harlow πεθαίνει από κίρρωση του ήπατος πριν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα.

Clark Gable & Jean Harlow

Στα επόμενα χρόνια ο Gable πρωταγωνιστεί σε πολλά επιτυχημένα φιλμ της MGM, κερδίζοντας επάξια τον τίτλο του "Βασιλιά του Χόλιγουντ".
Η MGM όμως, θεωρεί πως ο Gable έχει γίνει σνομπ και αχάριστος, κι έτσι τον "δανείζει" στα στούντιο της Columbia. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθεί ο Gable με το πρώτο του Academy Award καλύτερου άντρα ηθοποιού για την ερμηνεία του στο "It happened one night", μια ρομαντική κομεντί του Φρανκ Κάπρα, και να επιστρέψει στην MGM, με το άστρο του να λάμπει ακόμα πιο πολύ.

It happened one night, Clark Gable & Claudette Colbert

Το 1935 εμφανίζεται στην επίσης θρυλική ταινία "Mutiny on the Bounty", ενσαρκώνοντας τον Fletcher Christian, ρόλος που του χάρισε άλλο ένα Academy Award, ενώ την ίδια εποχή χωρίζει με την Ria Langham.

Mutiny on the Bounty

Την ίδια εποχή, στα γυρίσματα του φιλμ Call of the Wild, ζει έναν σύντομο και παθιασμένο έρωτα με την ηθοποιό Loretta Young, καρπός του οποίου είναι μια κόρη. Τόσο η Young όσο και ο Gable, δεν δέχονται ποτέ δημόσια το γεγονός, αλλά αποτελεί κοινό μυστικό στο Χόλιγουντ.

Loretta Young

Το 1939 δέχεται (αν και με δισταγμό) τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Rhett Butler στην ταινία Gone with the wind, ταινία που έμελλε να αφήσει εποχή, και να του χαρίσει το τρίτο και τελευταίο του Academy Award, ενώ η ταινία έλαβε επίσης δέκα Oscar, μεταξύ των οποίων κι αυτό της καλύτερης ταινίας της χρονιάς.

Clark Gable & Vivien Leigh, Gone with the wind

Λίγο μετά γνωρίζει, ερωτεύεται και παντρεύεται την ηθοποιό Carole Lombard, με την οποία έμελλε να βρει επιτέλους την ευτυχία. Το ζευγάρι όμως έμελλε να μείνει μαζί μονάχα τρία χρόνια. Τον Ιανουάριο του 1942 η Lombard σκοτώνεται σε αεροπορικό δυστύχημα και ο Gable, συντετριμμένος απ' το χαμό της, αποφασίζει να καταταγεί στην αεροπορία. Πολέμησε μέχρι το 1944 και έφυγε με τον βαθμό του επισμηναγού.

Gable & Lombard

Επέστρεψε στο Χόλιγουντ και το 1949 παντρεύτηκε για τέταρτη φορά τη χήρα του Douglas Fairbanks, Lady Sylvia Ashley. Πολύ σύντομα συνειδητοποίησε πως ο γάμος του ήταν ένα λάθος, και δεκαοκτώ μήνες αργότερα βρέθηκε ξανά εργένης, στα 50 χρόνια του.

Lady Sylvia Ashley

Τον Ιούνιο του 1955 παντρεύτηκε για τελευταία φορά την Kay Spreckles η οποία είχε δυο παιδιά από προηγούμενο γάμο, κι έτσι ο Gable βρέθηκε μ' αυτό που λαχταρούσε πάντα: μια οικογένεια. Στη διάρκεια των γυρισμάτων της τελευταίας του ταινίας, The Misfiets, με συμπρωταγωνιστές την Marilyn Monroe και τον Montgomery Clift, η γυναίκα του έμεινε έγκυος. Δυστυχώς, ο Gable δεν πρόλαβε να δει αυτό το γιο του, John Clark Gable.

Kay Spreckles and John Clark Gable.

Πέθανε από καρδιακή προσβολή, σαν σήμερα, στις 16 Νοεμβρίου 1960, δυο εβδομάδες έπειτα από την ολοκλήρωση της τελευταίας του ταινίας, στα 59 του χρόνια, από ανακοπή καρδιάς.

Μια από τις πιο αγαπημένες μου ατάκες ταινίας, προέρχεται από τα χείλη του Clark Gable, και έδωσε και τον τίτλο του ποστ.

Πρόκειται για την προτελευταία (κι όχι η τελευταία όπως νομίζουν πολλοί), ατάκα της θρυλικής ταινίας Gone with the wind, την οποία λέει ο Rhett Butler στην Scarlett O'Hara, λίγο πριν ανοίξει την πόρτα και φύγει.
Η Scarlett έχει τον τελευταίο... λόγο στην ταινία (γυναίκα γαρ), κι η ατάκα της δεν είναι άλλη από το γνωστό μοτίβο που επαναλαμβάνει η ηρωίδα σ' όλη τη διάρκεια του φιλμ: After all, tomorrow is another day!, όμως γνωστότερη παραμένει η ατάκα του Rhett, ατάκα που έχω πει σε δυο τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις της ζωής μου:

Frankly, my dear, i don't give a damn!

Χειροποίητο, "χωριάτικο" σαπούνι με αγνό ελαιόλαδο

UPDATE
Το συγκεκριμένο θέμα έχει ανανεωθεί με καινούριο ποστ εδώ, όπου δίνω νέες πληροφορίες για τους τρόπους παρασκευής χειροποίητου σαπουνιού.

Παρόλα αυτά διαβάστε πρώτα τη θερμή μέθοδο που αναλύεται εδώ βήμα-βήμα.

* * * *

Έπειτα από παράκληση του ecoChris σας δίνω τη συνταγή που χρησιμοποιώ εγώ εδώ και τέσσερα χρόνια για παρασκευή σαπουνιού.
Η συγκεκριμένη συνταγή μου δίνει έξι σαπούνια των 100 περ. γραμμαρίων το καθένα.

Χρόνος παρασκευής: 20-30 λεπτά.
Χρόνος ωρίμανσης σαπουνιού: 4-6 εβδομάδες.

Βασικά Συστατικά
Έλαιο (ελαιόλαδο ή ελαφρύτερα λάδια)
Νερό (αποσταγμένο κατά προτίμηση)
Βάση (NaOH, [υδροξείδιο του νατρίου] κοινώς καυστική σόδα ή KOH, [υδροξείδιο του καλίου] κοινώς καυστική ποτάσα)
Βότανα
Αιθέρια έλαια

Ποσότητες
Έλαιο 500 γραμμάρια
Νερό 150 γραμμάρια
Βάση 70 γραμμάρια
Βότανα 2-3 κ. σούπας
Αιθέρια έλαια 5-6 σταγόνες

Διαδικασία παρασκευής (θερμή μέθοδος)
Σε μια κατσαρόλα ρίχνω το νερό και ζεσταίνω μέχρι να γίνει χλιαρό (να έχουν ζεσταθεί δηλαδή τα τοιχώματα της κατσαρόλας).
Ρίχνω λίγη-λίγη την καυστική σόδα ή ποτάσα ανακατεύοντας συνεχώς με ξύλινη κουτάλα.

Αφού διαλυθεί καλά, ρίχνω το λάδι και συνεχίζω το ανακάτεμα σε χαμηλή φωτιά.
Κάποια στιγμή ο "χυλός" -γιατί με χυλό μοιάζει στην αρχή- αρχίζει να αποκτά μεγαλύτερη πυκνότητα, να "δένει" κάπως δηλαδή.
Σ' αυτό το σημείο κλείνω τη φωτιά και αφήνω να πάρει λίγες ακόμα βράσεις.

Αποσύρω απ' τη φωτιά, αφήνω να σταθεί λίγη ώρα και κατόπιν το βάζω σε καλούπια.
Τα αιθέρια έλαια τα προσθέτω αργότερα, όταν δούμε πως το σαπούνι μας έχει αρχίσει να "γίνεται".

Αφήνω να κρυώσει και αποθηκεύω σε χώρο μακριά από ρεύματα.


ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙΣ
Τόσο η καυστική σόδα όσο και η καυστική ποτάσα, είναι οξέα και ως εκ τούτου χρειάζεται μεγάλη προσοχή στη χρήση τους.
Εννοείται πως δεν τα αγγίζουμε ποτέ με γυμνά χέρια, φοράμε πάντα χοντρά γάντια και δεν εισπνέουμε τους ατμούς που εκλύονται κατά τη διάρκεια ανάμιξής της με το νερό.
Φροντίζουμε να έχουμε ανοιχτό απορροφητήρα και ίσως και κάποιο παράθυρο στην κουζίνα μας.
Τέλος αποθηκεύουμε το οξύ μας σε μέρος ασφαλές και απρόσιτο σε μικρά παιδιά.


Σημειώσεις - παρατηρήσεις:

Αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε βότανα στην παρασκευή του σαπουνιού (που θέλουμε), φτιάχνουμε ένα έγχυμα (οδηγίες για την παρασκευή του εδώ) με το νερό της συνταγής μας.
Σουρώνουμε και χρησιμοποιούμε αφού έχουμε αφήσει να κρυώσει.

Χρώμα:
Κατά τη διάρκεια παρασκευής του, το σαπούνι μας έχει χρώμα καφετί. Όσο "γίνεται" λευκαίνει. Στο τέλος θα έχουμε ένα λευκό σαπουνάκι. Δεν έχω πειραματιστεί ποτέ με χρώματα. Αν κάποιος άλλος το έχει κάνει ας μας διαφωτίσει.

Η Καυστική σόδα και ο χρόνος ωρίμανσης του σαπουνιού μας
Η καυστική σόδα (NaOH) ή αλλιώς υδροξείδιο του νατρίου, είναι στέρεη, λευκή και κρυσταλλική. Η χρήση της μας δίνει σαπούνια πιο σκληρά. Προσωπικά την προτιμώ από την καυστική ποτάσα.

Χρόνος ωρίμανσης
Ένα "φρέσκο" σαπούνι δεν είναι κατάλληλο για χρήση επειδή διατηρεί ακόμη την οξύτητά του. Γι' αυτό χρειάζεται να "μείνει" το σαπούνι μας, να ωριμάσει δηλαδή ώστε ν' αποβάλλει τον οξύ του χαρακτήρα.
Καθώς τα σαπούνια μας ωριμάζουν, απαλλάσονται από την καυστική σόδα. Κι αυτό γιατί η καυστική σόδα αντιδρά χημικά με το διοξείδιο του άνθρακα της ατμόσφαιρας, σχηματίζοντας στην επιφάνεια του σαπουνιού μια λευκή σκόνη. Η σκόνη αυτή είναι ανθρακικό νάτριο, η γνωστή μας σόδα δηλαδή.
Ο σχηματισμός της λευκής αυτής σκόνης στην επιφάνεια του σαπουνιού είναι ένα καλό σημάδι πως το σαπούνι μας είναι πια έτοιμο.
Παρόλα αυτά, όσο "παλιώνει" το σαπούνι, τόσο καλύτερο γίνεται.
Σαν το καλό κρασί δηλαδή :)

Χρήση βοτάνων και αιθερίων ελαίων

Έπειτα από σχετικούς πειραματισμούς έχω καταλήξει στους εξής συνδυασμούς:

Σαπούνι για το πρόσωπο
Βότανο: Χαμομήλι ή λεβάντα
Έλαιο: Ελαιόλαδο
Αιθέρια έλαια: bergamont, lavender, rosemary, tea-tree, vetiver για λιπαρές επιδερμίδες ή ylang-ylang, geranium, lavender, neroli, frankinsence, rose, palmarosaγια ξηρές επιδερμίδες.
Γενικώς για νεότερες ηλικίες χρησιμοποιώ περισσότερο λεβάντα, χαμομήλι, γεράνιο και πορτοκάλι (ειδικά για καπνιστές).

Σαπούνι για λούσιμο
Βότανο: Δεντρολίβανο, θυμάρι σε περιπτώσεις πιτυρίδας
μελισσόχορτο, φασκόμηλο, αχιλλεία για λιπαρά μαλλιά
καλέντουλα και χαμομήλι για ξηρά,
τσουκνίδα, τζίνσενγκ για άτονα, θαμπά μαλλιά.
Έλαιο: Ελαιόλαδο+δαφνέλαιο
Αιθέρια έλαια: bergamont, juniper, lemon, rosemary, clary sage, mandarin για λιπαρά μαλλιά ή neroli, lavender, rosewood, myrh, rose, peppermint

Σαπούνι για το σώμα
Βότανο: Χαμομήλι,μέντα, ιβίσκος, λεβάντα,
Έλαιο: Ελαιόλαδο
Αιθέρια έλαια: lemon, mint, lavender, orange, rosewood, ylang-ylang
Ειδικά στα σαπούνια για το σώμα, οι συνδυασμοί είναι θέμα γούστου.

Καλή επιτυχία.

Food for thought

Τι μαγειρεύουμε πάλι σήμερα;
Κλασσικό ερώτημα-μπελάς στο κεφάλι των περισσοτέρων από μας.

Μήπως να φτιάχναμε κανένα ωραίο ψητό κοτοπουλάκι; Ροδοκόκκινο και ξεροψημένο; Κάτι σαν κι αυτό ας πούμε:



Μμ, μιαμ, δεν είναι κι άσχημο!

Αλλά και κανένα μοσχαράκι κοκκινιστό θα ήταν καλό. Τι λέτε; Να, σαν κι αυτό:



Μπα, το καλύτερο απ' όλα είναι χοιρινά παϊδάκια. Ζουμερά και λαχταριστά. Σαν κι ετούτα:



Ε, λοιπόν, θα μπορούσαμε να μαγειρέψουμε οτιδήποτε απ' τα τρία.
Αρκεί φυσικά να μη μας ενοχλούν κάποια απ' τα ακόλουθα...


Ενοχλεί άραγε κανέναν αυτό;



Ή μήπως αυτό:



Πειράζει που τα κοτόπουλα ζουν στοιβαγμένα εφτά-οχτώ μαζί σ' ένα κλουβί ικανό να χωρέσει ένα ή δύο;

Ενοχλούν κανέναν μας οι συνθήκες στις οποίες εκτρέφονται τα μοσχαράκια; Αυτές δηλαδή:





Ή μήπως φρικάρει κανείς με το πώς μεγαλώνουν τα γουρουνάκια στις φάρμες;



Ενοχλεί κανέναν που αυτό το γουρούνι θα καταλήξει στο πιάτο του;



Και άραγε, χαλιέται κανείς που αυτός είναι τρόπος θανάτωσης ενός ζώου;



Αν κάποιος ενοχλείται απ' όλα αυτά, αν του χαλάνε την όρεξη, τότε ας ρίξει μια ματιά στα παρακάτω λινκς, κι ας αποφασίσει να μαγειρέψει κάτι άλλο για σήμερα...


Δείτε εδώ veg.gr αλλά και εδώ ecoChris

Προσοχή! Κοροκλώνται κοτσιμπάνια

Ανεβαίνοντας από Βόλο για Τσαγκαράδα σε κάποια στροφή του δρόμου, υπάρχει (ή τουλάχιστον υπήρχε μέχρι πριν κάμποσα χρόνια), μια πινακίδα που προειδοποιούσε τους οδηγούς.

Η εν λόγω πινακίδα έγραφε σε άπταιστην ελληνικήν (ή βολιωτικήν ή πηλιορειτικήν δεν ξέρω θα σας γελάσω), αυτό που λεει κι ο τίτλος του ποστ:

Προσοχή, κοροκλώνται κοτσιμπάνια!



Και θα μου πεις,τώρα τι στο διάτανο σημαίνει αυτό.
Απλό:
Σημαίνει: Προσοχή, πέφτουν (ή μάλλον κατρακυλούν) πέτρες!

Κάποτε λέγαμε με την κολλητή μου για τα ιδιώματα του τόπου μου και του τόπου της και ξαφνικά θυμήθηκα το ιστορικό πλέον "κοροκλώνται κοτσιμπάνια".
Της το είπα κι όταν μπορέσαμε να σταματήσουμε τα νευρικά γέλια που μας είχαν πιάσει, είπαμε να κάτσουμε μια μέρα να γράψουμε ένα βιβλίο με τους λογής ιδιωματισμούς που ξέραμε ή είχε τύχει ν' ακούσουμε, και να του δώσουμε αυτόν τον τίτλο.
Επειδή φυσικά η λέξη αναβλητικότητα is our middle name, το βιβλίο παρέμεινε στις κουβέντες μεταξύ σοβαρού κι αστείου.

Με αφορμή λοιπόν τα... κοτσιμπάνια, είπα να φτιάξω σήμερα μια μικρή λίστα μ' όσα ιδιώματα θυμάμαι από αυτά που έλεγε η μάνα μου, η γιαγιά μου, όσα έτυχε ν' ακούσω στα ταξίδια μου κ.ο.κ.
Έψαξα για πιθανές εξηγήσεις τους στο δίκτυο, κι ενώ για κάποια βρήκα άκρη, για τα περισσότερα δε βρήκα τίποτε, οπότε θα τα αναφέρω με την ερμηνεία που γνωρίζω.

Πάμε λοιπόν:

γαρμπάτο (το)= κομψό, εφαρμοστό -για ρούχο, σπάνια για παπούτσι-
(προέρχεται από το ιταλικό garbo που σημαίνει κομψό. Αντίθ. άγαρμπο)

νταβαντούρι (το)= οχλαγωγία, φασαρία αλλά και γλέντι
(τουρκ. tavatur = παρουσία πολλών μαρτύρων στο δικαστήριο αλλά και η οχλαγωγία που γινόταν ,όταν το πλήθος φωνασκούσε στο τούρκικο δικαστήριο)

νταλάκιασα (ρήμ.)= έσκασα απ' το πολύ φαγητό
(νταλάκ=τούρκικη λέξη, ασθένεια της χολής)

μπούρλιακας (ο)= μεγάλη ποσότητα νερού
(ήπιε έναν μπούρλιακα νερό)

κάνε ανάκαρα = κάνε κουράγιο
(ανάκαρα=το πίσω μέρος του κεφαλιού / αντιστρ. "τα κακάρωσε" = πέθανε)

καρκάρω(η) = γυναίκα με εκνευριστικό γέλιο

ντούνα(η) = γυναίκα με πολύ φουσκωμένη κοιλιά, ετοιμόγεννη
(η κοιλιά της ήταν ντούνα)

μπακράτσι (το)= ο κουβάς

μπατανία(η) = η κουβέρτα

λωλοσερβάγια(η) = επιπόλαιη, τρελοκαμπέρω

πατόζα (η)= χοντρή γυναίκα (ειδικά με μεγάλο πισινό)

κουσκνού(η) = κουτσομπόλα, γυρίστρω

ζαλίμι(το) = ζωηρό παιδί, ζιζάνιο

μουτ λακ = ντε και καλά, με το ζόρι

μαλάτσα (η)= γυναίκα με φαρδιά μύτη

κουτσμπή (η)= παλαβή

μισοκαδιάρικο(το) = άτομο μικροκαμωμένο (μισή οκά)

μέγκλια (τα)= πόδια

ξεϊγκλωτη (η)= ψηλή και άχαρη γυναίκα ή ατημέλητη

ζεβζέκα(η) = ανόητη, ελαφρόμυαλη

συγκόρμισσα(η)= η ερωμένη

τζαχίλου(η)= άσχημη

μουστώνω = νυστάζω αλλά και μεθάω

ασκέρια(τα) = παρέες ή σόγια

γκλάβα(η) = μυαλό

κακαράτζες(οι) = σκατά

πεσκίρι(το)= πετσέτα

ταχιά = αύριο το πρωί

χασκάω = γελάω ή έχω μείνει με ανοιχτό το στόμα

μιντέρι(το)= καναπές

τσότρα(η)= κανάτα για το κρασί

νταγλαράς(ο) = ψηλός άντρας
(τούρκικη λέξη=βουνίσιος, ορεινός)

νταλαμάγκας (ο)= ψευτόμαγκας
(τουρκ. ρήμ. talamak λεηλατώ· αυτός που διαπράττει λεηλασίες)

ταμαχιάρα(η) = άπληστη, αχόρταγη -συνων. αλλήξωρη-
(τουρκ. ουσ. tamah = απληστία)

ασίκης(ο) = ωραίος, λεβέντης
(προφανώς από το τούρκικο asik=εραστής)

αχαμνός(ο)= αδύναμος αλλά και τεμπέλης

κούτπας(ο)= το πίσω μέρος του κεφαλιού, ο αυχένας

σουρτούκω(η)= γυρίστρω

βγήκε στο μεϊντάνι = μαθεύτηκε ένα μυστικό, ένα νέο

αστρέχα(η)= γείσωμα στέγης

αντάλαβο(το)= ζωηρό (κυρίως για παιδί)

μπλαμούτσα(η)= γενικώς κάτι άκομψο, ειδικ. άνθρωπος φαρδοπρόσωπος

γκλίνια(τα) = χέρια
(αλλονησιώτικο ιδίωμα)

λαλάρια(τα)= μεγάλες πέτρες, λαλαρίδια = μικρά βότσαλα
(επίσης αλλονησιώτικο ιδίωμα)


Αυτά για την ώρα με τα ιδιώματα. Θα υπάρξει και συνέχεια. Η λίστα θ' ανανεώνεται κάθε φορά που θα θυμάμαι κάποια ακόμη, κι όσοι έχετε δικά σας ιδιώματα και θέλετε, στείλτε τα μ' ένα e-mail να τα συμπεριλάβω.

Πρωινό ξύπνημα

Το πρωινό ξύπνημα, σου γίνεται όλο και πιο δύσκολο.
Όχι τόσο γιατί είσαι νυχτερινός τύπος, όσο γιατί η κάθε μέρα που ξημερώνει σου φαίνεται ίδια κι απαράλλαχτη με την προηγούμενη.

Το ηλεκτρονικό ξυπνητήρι ξεκινά συντονισμένο σε κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό κι εσύ δεν το ακούς, ή δεν θέλεις να το ακούσεις.
Μισή ώρα αργότερα σηκώνεσαι απ' το κρεβάτι.
Αν έχεις θυμηθεί να βγάλεις ρούχα απ' την ντουλάπα το προηγούμενο βράδυ τα φοράς. Αν όχι, φοράς ό,τι βρεις μπροστά σου.
Άλλωστε δε σε νοιάζει, δεν έχει πια καμιά σημασία το τι ή το πώς το φοράς.

Ανοίγεις το παράθυρο, μπαίνει ο κρύος πρωινός αέρας.
Ξυπνάει το κορμί σου, το μυαλό σου ακόμα κοιμάται.
Ρίχνεις νερό στο πρόσωπό σου. Όσο πιο κρύο τόσο το καλύτερο.
Η καφετιέρα του εσπρέσο ετοιμάζει μυρωδάτο καφέ κι εσύ σκέφτεσαι μονάχα σε πόση ώρα θα καταφέρεις να είσαι στη δουλειά σου.

Βγαίνεις στο μπαλκόνι να ρίξεις μια ματιά στον ουρανό. Τώρα τελευταία είναι όλο και πιο συχνά συννεφιασμένος, γεμάτος συμπαγή θαρρείς, άσπρα σύννεφα. Ούτε κι αυτό όμως έχει σημασία αλήθεια. Το μόνο που σου θυμίζει είναι να ρίξεις ένα μπουφάν στους ώμους σου πριν βγεις.

Στρίβεις τσιγάρο με κινήσεις μηχανικές, ούτε που χρειάζεται πια να κοιτάξεις για να το κάνεις. Τα δάχτυλά σου ξεχωρίζουν το χαρτάκι, μετρούν μεμιάς την ποσότητα του καπνού που χρειάζεται, βάζουν το λεπτό φίλτρο και ρολάρουν από μόνα τους σχεδόν.
Ψάχνεις αναπτήρα. Πάντα βρίσκεις κάπου καταχωνιασμένο έναν. Το μόνο που δεν λείπει απ' αυτό το σπίτι είναι οι αναπτήρες.
Τότε μόνο κλείνεις για λίγο τα μάτια.
Τα κλείνεις και τραβάς μια ρουφηξιά. Την κρατάς στα πνευμόνια σου όσο περισσότερο μπορείς, λες κι είναι το οξυγόνο που χρειάζεται το μυαλό σου για ν' αρχίσει να λειτουργεί. Εκπνέεις αργά, κι εξίσου αργά ανοίγεις τα μάτια σου και πάλι παρατηρώντας πρώτα τον καπνό ν' ανεβαίνει κι ύστερα ρίχνεις μια βιαστική ματιά γύρω σου.
Τίποτα δεν έχει αλλάξει, όλα είναι ίδια.
Άλλη μια ρουφηξιά.

Πρέπει να φύγεις.
Κοντοστέκεσαι λιγάκι στην πόρτα με τα κλειδιά στο χέρι.
Αν πίστευες στο Θεό ίσως έκανες μια προσευχή να παει η μέρα σου καλά. Ούτως ή άλλως όμως ξέρεις τους νόμους των πιθανοτήτων.
Κι αν η μέρα σου κυλήσει σχετικά ανώδυνα είναι μάλλον μια καλή μέρα.
Παίρνεις μια βαθιά ανάσα, κλειδώνεις την πόρτα και βγαίνεις.
Συχνά ξεχνάς το κινητό σου στο σπίτι. Δε σε νοιάζει και πολύ, εκτός κι αν χρειαστεί να στείλεις κάπου ένα μήνυμα ή να καλέσεις κινητό, κάτι που δεν μπορείς να κάνεις απ' τη δουλειά σου.
Κόσμος μπαίνει και βγαίνει στο γραφείο, τηλέφωνα χτυπούν ασταμάτητα. Μιλάς, εξυπηρετείς, διευθετείς, λες ψέματα, καλύπτεις καταστάσεις, ανέχεσαι πρόσωπα που δεν συμπαθείς και που αν ήταν στο χέρι σου δε θα τους έλεγες ούτε καλημέρα, γελάς, αστειεύεσαι, και ξαφνικά ρίχνεις μια ματιά στο ρολόι και αντιλαμβάνεσαι πως η μέρα έχει κυλήσει και δεν το έχεις πάρει χαμπάρι.

Σ' ένα απ' όλα τα τηλεφωνήματα είναι κάποιος δικός σου άνθρωπος που σε παίρνει καθημερινά να σε ρωτήσει τι κάνεις, αν είσαι καλά, αν έχεις λεφτά, αν η δουλειά σου προχωράει, αν, αν, αν…
Και βέβαια είσαι καλά, ναι σίγουρα, όλα μια χαρά, μα φυσικά και έχεις λεφτά, εννοείται το ψυγείο σου είναι μονίμως γεμάτο, η δουλειά κανένα πρόβλημα, είσαι εντός προθεσμίας. Πότε, προχτές δε σ' έβρισκε στο τηλέφωνο; Α, ναι, ήταν τότε που είχες βγει με κάτι φίλους για καφέ, για φαγητό, για ποτό, στο σινεμά, ή είχες παει για ψώνια, ή στην οδοντίατρό σου.
Λες κι ήταν ποτέ δυνατό να μην ήταν αλήθεια όλα αυτά, λες και μπορεί να ήσουν απλώς στο σπίτι και να μην ήθελες, να μην είχες κουράγιο να απαντήσεις καν στο τηλέφωνο.
Κι ανάμεσα σ' όλα αυτά, ατέλειωτα τσιγάρα και καφές.

Κάποια στιγμή παίρνεις το δρόμο της επιστροφής. Σταμάτημα στα pits για λίγη ώρα -περνάς από την κολλητή σου δηλαδή να πείτε δυο κουβέντες- κι ύστερα ανεβαίνεις σπίτι σου.
Η καφετιέρα του εσπρέσο πιάνει ξανά δουλειά, το τσιγάρο ανάβει και πάλι, κλείνεις και πάλι για λίγο τα μάτια.
Σε επαναφέρει το νιαούρισμα της γάτας σου αν έχεις ξεχάσει να την ταίσεις ή το τρίψιμό της στα πόδια σου αν είναι ταισμένη και για κάποιο άγνωστο λόγο, ευτυχισμένη μες το γατίσιο μυαλό της.

Ρίχνεις ξανά μια ματιά γύρω. Όλα είναι όπως το πρωί, όπως τα άφησες.

Ανοίγεις το ραδιόφωνο, παλιές και καινούριες αγαπημένες μελωδίες ξεχύνονται στο χώρο.
Πίνεις τον καφέ σου, καμιά φορά ανοίγεις την τηλεόραση με τον ήχο σβηστό, συνήθως όμως σ' εκνευρίζει μετά από λίγα λεπτά και μένεις με τις μουσικές και τις μελωδίες.

Το δανεικό λάπτοπ σε περιμένει πάνω στο γραφείο. Ένα γιγάντιο ρολόι στο μυαλό σου κάνει τικ-τακ μετρώντας το χρόνο που σου απομένει μέχρι να παραδώσεις τη δουλειά σου. Έχεις αργήσει.
Έχεις αργήσει πολύ. Τόσο που σχεδόν δε σώζεται. Σηκώνεσαι βαριά και κάθεσαι μπροστά στην οθόνη. Ξεκινάς δουλειά.
Τα δάχτυλά σου κυλούν μηχανικά πάνω στα πλήκτρα, μεταφράζεις σχεδόν χωρίς να σκέφτεσαι. Δίπλα σου ο καφές στην κούπα κρυώνει, τα τσιγάρα σβήνουν κι ανάβουν.
Συνήθως η βραδυά έχει άλλη μια στάση στα pits -ξανά η κολλητή, για κουβέντα ή για την επιχείρηση 'πώς φτιάχνουμε φαγητό με αέρα κοπανιστό aka μέθοδος Χουντίνι', και μετά βρίσκεσαι ξανά μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μέχρι που τσούζουν τα μάτια σου κι η μέση σου χρειάζεται τα υποστυλώματα του Παρθενώνα για να σε κρατήσει σε όρθια θέση.

Άλλο ένα τσιγάρο προτού πας για ύπνο;
Βέβαια, άλλο ένα. Το τελευταίο, σκέφτεσαι, κι ανάβεις ένα καθώς σώζεις τη δουλειά, κλείνεις τον υπολογιστή, σβήνεις τα φώτα, και τελευταίο το ραδιόφωνο.

Η γάτα σου κοιμάται από ώρα κουλουριασμένη στην καρέκλα της.
Η κολλητή σου είτε κοιμάται, είτε παλεύει στον δικό της υπολογιστή, είτε χαζεύει στην τηλεόραση για να βάλει φρένο στις σκέψεις που τρέχουν στο κεφάλι της χωρίς να κάνουν ποτέ στάση στα pits.
Οι δικοί σου άνθρωποι είναι χιλιόμετρα μακριά, κοιμούνται από ώρα. Όσο κι αν δεν πιστεύεις στο Θεό, εύχεσαι έτσι στον αέρα, να είναι καλά, να τους ακούσεις και την επόμενη μέρα στο τηλέφωνο κι ας χρειαστεί να τους πεις ξανά το ίδιο παραμύθι: ναι, μα και βέβαια είμαι καλά, είναι όλα μια χαρά, μην ανησυχείς.
Παλιοί φίλοι έχουν χαθεί στα δικά τους, κάπου τους είχες πετύχει μια βραδυά, κάπου ανάμεσα σε Ζωγράφου και Καισαριανή, παλιοί αγαπημένοι έχουν από χρόνια βγει απ' τη ζωή σου -ή μήπως τους έβγαλες εσύ;- κι άλλοι έχουν σβήσει εντελώς απ' την οθόνη του μυαλού σου, έτσι στα ξαφνικά, σαν να έγιναν σκόνη, σαν να μην ήταν μόλις προχτές που ακόμα ένιωθες κάτι για 'κείνους, που τους σκεφτόσουν κι απαντούσες στις κλήσεις τους στο κινητό.

Πριν σβήσεις το φως στο κομοδίνο σου, σκέφτεσαι εκείνους που μέχρι χτες σήμαιναν κάτι για σένα, και ξαφνικά σήμερα όλα τα χρόνια, όλες οι αναμνήσεις έχουν διαλυθεί, έχουν γίνει μικρά, ξεφτισμένα κουρελάκια. Προσπαθείς να φέρεις την εικόνα τους στο μυαλό σου, να ξαναβρείς έστω ένα απ' τα τρυφερά συναισθήματα που είχες για 'κείνους, αλλά δεν υπάρχει πια τίποτα.
Και σε πονάει αυτό.
Όχι γιατί σβήστηκαν εκείνοι απ' το νου σου, αλλά γιατί μαζί μ' αυτούς σβήστηκαν κι όλες οι δικές σου στιγμές μαζί τους, σβήστηκαν οι δικές σου αναμνήσεις, τα δικά σου όμορφα συναισθήματα, η δική σου αγάπη, τα δικά σου χαμόγελα, σβήστηκαν κι ούτε που θες να τα θυμηθείς ξανά, κι είναι λίγο σαν να 'χεις πάθει μια μικρή αμνησία, είναι λίγο λες και κάμποσα χρόνια της ζωής σου έχουν μείνει κενά.

Όμως δε σε παίρνει ν' αφήσεις το μυαλό σου να ξεστρατίσει τώρα σε τέτοια μονοπάτια.
Δε σε παίρνει γιατί οι κόκκινοι δείκτες του ηλεκτρονικού ρολογιού απέναντί σου δείχνουν τέσσερις, δείχνουν πεντέμισι, σε λίγο θα δείξουν έξι το πρωί.
Κι εσύ πρέπει, πρέπει να κοιμηθείς.
Πρέπει, γιατί σε λίγες ώρες σε περιμένει άλλο ένα πρωινό ξύπνημα.

Wish upon a star

...Μήπως γίνεται, παρακαλώ

για τις επόμενες δέκα ημέρες

το ρολόι να αποκτήσει σαράντα οχτώ ώρες;

Photo by Deviantart

Καταλήψεως συνέχεια

...με σκέψεις, αναμνήσεις και απορίες.

Χτες βράδυ, με αφορμή το πρωινό περιστατικό, αλλά διάθεση εντελώς διαφορετική, σκεφτόμουν τα γεγονότα "της εποχής εκείνης".

Και βρέθηκα να θυμάμαι -κακό σύμπτωμα αυτό, αν μή τι άλλο δείχνει πως ίσως να 'χαν δίκιο τα "μικρά" που με κοίταζαν λες κι έβλεπαν δεινόσαυρο εν ζωή...-

Η Γιαννάκου σήμερα μιλάει για "ανύπαρκτα αιτήματα" και για "υποκινητές". Το έργο αυτό μου φαίνεται πως το 'χω ξαναδεί, που λεει κι ο στίχος.

Τα ίδια απ' ό,τι θυμάμαι έλεγε κι ο Κοντογιαννόπουλος επί της... εποχής μου. Και είχε έρθει να εκσυχρονίσει την Παιδεία, να ξεκαθαρίσει το τοπίο, να απαλλάξει τον τομέα από τα χρονίζοντα προβλήματά του. Με το τότε πολυνομοσχέδιο.

Το οποίο ουσιαστικά καταργούσε τα δωρέαν συγγράματα, τη στέγαση και τη σίτιση, καταργούσε το πανεπιστημιακό άσυλο και την επετηρίδα και φυσικά δεν άφηνε παραπονεμένους και τους μαθητές: καταργούσε τις γενικές συνελεύσεις, αποδυνάμωνε τα δεκαπενταμελή, μείωνε τον αριθμό των εισακτέων στα ΤΕΙ και στα ΑΕΙ, περιόριζε τις αδικαιολόγητες απουσίες και έφερνε κι ένα νέο φρούτο, το πόιντ σύστεμ (σύστημα ποινής) για τους μαθητές...κάτι σαν τ' αυτοκίνητα δηλαδή...

Κι έτσι τον Νοέμβριο του '90 ξεκίνησαν οι καταλήψεις που ξεδιπλώθηκαν σαν παλιρροϊκό κύμα σ' ολόκληρη την Ελλάδα και κλιμακώθηκαν πριν και μετά τις γιορτές.
Την ίδια στιγμή η τότε κυβέρνηση έστελνε φρεγάτες στον Περσικό, στηρίζοντας τον Μπους στο Ιράκ. Θυμάμαι ακόμα ένα απ' τα συνθήματα που ήταν "δώστε λεφτά για την παιδεία κι όχι φρεγάτες στην Αραβία".

Το 1ο ΤΕΛ Βόλου, όπου φοιτούσα τότε, τελούσε υπό κατάληψη τρεις ολόκληρους μήνες.
Κατάληψη που δεν σταμάτησε ούτε την περίοδο των εορτών (κάτι που περίμενε η κυβέρνηση θεωρώντας πως έτσι θα εκτονωνόταν η κρίση και θα ξεθύμαινε το πράγμα).

Τα θυμάμαι όλα.
Το κρύο, τη βροχή και το χιόνι που υπομέναμε όντας καταληψίες.
Τον αγώνα που κάναμε για να μας αφήσουν ανοιχτή μια γραμμή τηλεφώνου ώστε να μπορούμε να καλέσουμε νοσοκομεία ή αστυνομία αν παρουσιαζόταν έκτακτη ανάγκη.
Τις φωτιές μέσα στα βαρέλια που έκαιγαν στην αυλή για τα παιδιά που χτυπούσαν βάρδιες και "γερμανικά νούμερα" στις ομάδες περιφρούρησης.
Τα στρώματα και τα σλίπινγκ-μπαγκ στρωμένα στη σειρά μέσα στο χώρο του γυμναστηρίου.
Τις ομάδες σίτισης που προσπαθούσαν να μαζέψουν τα απαραίτητα χρήματα για το φαγητό μας πουλώντας εφημερίδες, μοιράζοντας φυλλάδια, χτυπώντας πόρτες και ζητώντας ενίσχυση, αλλά και τους ανθρώπους που ερχόντουσαν και μας μοίραζαν φαγητό και είδη πρώτης ανάγκης, και μιλάω για απλό κόσμο, πολλές φορές άσχετο με το μαθητικό χώρο και τα προβλήματά του.
Το πρώτο πανελλαδικό συλλαλητήριο το Δεκέμβρη και τη διαδήλωση με την τεράστια συμμετοχή από τα Προπύλαια στο Υπουργείο Παιδείας, διαδήλωση στην οποία συμμετείχα κι εγώ ως μέλος εκπροσώπησης του σχολείου μου, όπως συμμετείχαν και πολλές ομάδες εκπροσώπησης από ένα σωρό σχολεία της επαρχίας.

Κι ύστερα, μετά τις γιορτές θυμάμαι τα πράγματα να ζορίζουν και τον κλοιό γύρω μας να σφίγγει.
Να θέλουν ν' ανοίξουν τα σχολεία με κάθε τρόπο.
Και να ξεφυτρώνουν ξαφνικά σαν τα μανιτάρια οι "αγανακτισμένοι πολίτες" και οι αγανακτισμένοι "γονείς", που ερχόντουσαν κάθε βράδυ να μας "σπάσουν τον τσαμπουκά" με βρισιές και απειλές, οπλισμένοι με σιδηρολοστούς και κόφτες για να σπάσουν τα λουκέτα και τις αλυσσίδες, ώστε να μπουν και να κάνουν ανακατάληψη στο χώρο.
Να κάνουν φασαρίες έξω απ' το χώρο του σχολείου για να προκαλέσουν την εντύπωση πως οι καταληψίες ήταν ένα σωρό τσογλανάκια που βρίσκονταν εκεί για να σπάσουν πλάκα.
Να πετάνε μες τα άγρια μεσάνυχτα γυάλινα μπουκάλια μπύρας και άδειες φιάλες ουισκιού ώστε να βγαίνουν την επόμενη μέρα στον Τύπο και να καταγγέλουν πως η κατάληψη είχε γίνει "μπαράκι και άντρο ακολασίας"...
(άραγε θυμάται κανείς τις ομάδες κρούσης της ΟΝΝΕΔ τους λεγόμενους "Κένταυρους";)
Τον Λυκειάρχη έξαλλο να απειλεί θεούς και δαιμόνους, να τηλεφωνεί στους γονείς μας, να παίρνει απουσίες στο πεζοδρόμιο και να ωρύεται: "Θα πατάξουμε τα αναρχικο-εξτρεμιστικο-κομουνιστικά στοιχεία, θα φτύσετε της μάνας σας το γάλα κωλόπαιδα, κανείς σας δε θα αποφοιτήσει, κανείς δε θα περάσει σε σχολή, θα αποβληθείτε δια παντός απ' όλα τα Λύκεια της χώρας..."

Θυμάμαι κι εκείνο το βράδυ που τελικά οι "αγανακτισμένοι πολίτες και γονείς" κατάφεραν με κόφτες και λοστούς να ξεθεμελιώσουν τη μεγάλη καγκελόπορτα του προαυλίου κι εγώ, που ήμουν σκαρφαλωμένη πάνω στα κάγκελα να βρίσκομαι ξαφνικά σωριασμένη κάτω με σπασμένο αστράγαλο. Θυμάμαι το ξύλο που έπεσε και τον αγώνα των συμμαθητών μου να τους απωθήσουν και να ασφαλίσουν ξανά την πόρτα με πρόχειρα οδοφράγματα.
Τους φοιτητές που έτρεξαν σχεδόν αμέσως να συμπαρασταθούν και ξανά συμπλοκή και ξανά ξύλο.
Την αστυνομία που δεν ερχόταν παρόλο που τους τηλεφωνούσαμε κάθε τρία λεπτά ζητώντας βοήθεια.
Την οδό Κασσαβέτη κλειστή από τα παραταγμένα αυτοκίνητα των "αγανακτισμένων" για να μην μπορεί να περάσει το νοσοκομειακό και να παραλάβει τους χτυπημένους μαθητές...

Θυμάμαι και τον Νίκο Τεμπονέρα. Θυμάμαι και την ημερομηνία. Οχτώ Γενάρη ήταν. Η νύχτα με το πιο διαβολεμένο ψοφόκρυο που μπορώ να θυμηθώ, με το χιόνι στο Βόλο πάνω από μισό μέτρο. Τα τηλέφωνα να πέρνουν φωτιά:
"Χτύπησαν καθηγητή στην Πάτρα. Είναι σοβαρά".
"Τον χτύπησαν με λοστό στο κεφάλι. Μπορεί και να μη ζήσει".
"Φυλαχτείτε. Βάλτε κι άλλες ομάδες περιφρούρησης. Αν δείτε οποιαδήποτε ύποπτη κίνηση, φωνάξτε βοήθεια, φωνάξτε τους μπάτσους ή εγκαταλείψτε το κτίριο".
Δεν ξέραμε ακόμα ότι ο Τεμπονέρας ήταν κλινικά νεκρός. Αργότερα ακούσαμε και το όνομα Καλαμπόκας. Μαζεύαμε σκόρπια τα νέα, το τηλέφωνο χτυπούσε συνεχώς.
Γονείς που μάθαιναν τα νέα απ' την τηλεόραση έτρεχαν πανικόβλητοι και μας παρακαλούσαν να φύγουμε, να εγκαταλείψουμε την κατάληψη.
Έκτακτες συνελεύσεις μες τα άγρια μεσάνυχτα.
Φόβος που πάγωνε το μυαλό μας χειρότερα απ' το ψοφόκρυο που πάγωνε τα κορμιά μας.
Φόβος στην αρχή, οργή, λύσσα στη συνέχεια.

Θυμάμαι κι έναν καθηγητή μας που πέρασε εκείνο το βράδι απο 'κει.
Ερχόταν και μας έφερνε τσιγάρα και φαγητό συχνά πυκνά. Ήταν ο καθηγητής της Λογιστικής. Ο Σπύρος Σ. που έμπαινε στην τάξη φορώντας μαύρα γυαλιά κι έμοιαζε ίδιος ο Μπρους Σπρίγκστιν, με την περιβόητη ατάκα στα χείλη: "Η Λογιστική είναι απλή λογική. Έχεις λογική; Θα μάθεις και λογιστική".
Έψαξα την ιστοσελίδα του λυκείου μου, που τώρα πια έχει μετονομαστεί σε ΤΕΕ. Απ' όλους τους παλιούς μου καθηγητές μόνο ο Σπύρος έχει μείνει. Να 'σαι καλά, Σπύρο, να 'σαι καλά.
Τον θυμάμαι εκείνο το βράδι να μας λεει: "Τούτη την ώρα κωλόπαιδα, γράφεται η ιστορία. Βάλτε το καλά στο μυαλό σας, ανοίξτε τα μάτια σας, ανοίξτε τα αφτιά σας, ίσως εσείς έχετε μια ελπίδα".

Τα θυμάμαι όλα.
Και την κηδεία του Νίκου Τεμπονέρα, και τις κινητοποιήσεις που ακολούθησαν, τα συλλαλητήρια τις τρεις ερχόμενες μέρες μετά την κηδεία, το ξύλο στο Πολυτεχνείο, την Ομόνοια, τα δακρυγόνα και τα χημικά που έπεσαν στο Κ.Μαρούσης, το θάνατο τεσσάρων ανθρώπων.

Την παραίτηση του Κοντογιαννόπουλου, την απόσυρση του πολυνομοσχεδίου, τον Σουφλιά στο ΥΠΕΘ να λεει "θα αρχίσουμε το διάλογο σε μηδενική βάση".

Και ενώ η παλιά ιστοσελίδα των Ελληνικών Γραμμών με "ενημερώνει" μεταξύ άλλων πως ο Νίκος Τεμπονέρας ως αρχηγός των ομάδων κρούσης του Εργατικού Αντι-ιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ) είχε επιβάλλει στην Πάτρα "καθεστώς βίας και τρομοκρατίας", πως οι λιγοστοί "συναγωνιστές" του Καλαμπόκα" πολιορκήθηκαν" από ένα "έξαλλο πλήθος ακροαριστερών τραμπούκων" καιπως δέχθηκαν τις επιθέσεις του "αριστερού παρακράτους", εγώ ρίχνω φάσκελα στην οθόνη.
Γιατί ξέρω την αλήθεια. Γιατί τα έζησα. Γιατί έφαγα ξύλο.

Αλλά και γιατί φοβάμαι κι εξοργίζομαι όταν βλέπω τον κωλο-εθνικισμό τους να φουντώνει, όταν διαβάζω άρθρα σαν κι αυτό , αυτό, και αυτό.
Εξοργίζομαι γιατί τέτοιοι άνθρωποι έχουν παιδιά, επηρεάζουν παιδιά, γαλουχούν παιδιά, μεγαλώνουν παιδιά μ' αυτά τα σκατά.
Εξοργίζομαι γιατί η μισαλλοδοξία κι ο Μεσαίωνας κρατούν καλά σε τούτο τον τόπο.

Και φοβάμαι πως οι αγώνες, οι πορείες κι οι διαδηλώσεις, όσοι χάθηκαν κι όσοι θα χαθούν στο μέλλον, έχουν παει στα χαμένα.
Φοβάμαι πως όταν ο Σπύρος μας έλεγε "ανοίξτε μάτια κι αφτιά κωλόπαιδα, τώρα γράφεται η ιστορία", δεν είχαμε καταλάβει καλά το νόημα, δεν είχαμε πάρει πρέφα τι συνέβαινε γύρω μας.
Γιατί αν είχαμε καταλάβει, αν είχαμε "δει" και "ακούσει" ίσως να ήταν αλλιώς κάποια πράγματα σήμερα.
Φοβάμαι γιατί νιώθω κουρασμένη κι όσο κι αν θα ήθελα να παω να πω δυο κουβέντες στα πιτσιρίκια που με παρακαλούσαν δε θα το έκανα. Γιατί φοβάμαι πως δε θα ήξερα πραγματικά τι σκατά να τους πω. Κι οργίζομαι γι' αυτό.
Ίσως το μόνο που θα μπορούσα να τους πω είναι να έχουν αυτά το νου, τα μάτια και τ' αφτιά τους ανοιχτά.
Η ιστορία γράφεται κάθε μέρα.

Όσο για μένα, να σας ευχηθώ καλό απόγευμα κυρίες και κύριοι. Η βουτιά στο παρελθόν ετελείωσε. Μην καταντήσω και γραφική.
Το λεει κι ο Κ. Τριπολίτης: "...και επιτέλους, σκασμός οι ρήτορες, πολύ μιλήσαμε..."

Οπότε, για πείτε μου αλήθεια, έχει κανένα Ντριμ Σόου απόψε να χαζέψουμε στην τιβί;

Η κατάληψη

Δευτέρα πρωί, πηγαίνω σ' ένα τυροπιτάδικο της Πλατείας Αμερικής να πάρω τυρόπιτες και καφέδες.

Στο δρόμο με σταματάει μια παρέα από τέσσερα πέντε πιτσιρίκια κοντά στα δεκατέσσερα. Γυμνασιόπαιδα.
Μου δίνουν ένα φυλλάδιο με τίτλο "Με συνελεύσεις, πορείες, καταλήψεις, οι μαθητές ξανά στον αγώνα!", κι αρχίζουν να με ενημερώνουν για την κατάληψή τους και τα αιτήματά τους.

Κοντοστέκομαι να τους ακούσω, και ρίχνω μια ματιά στο ομολογουμένως καλοφτιαγμένο φυλλάδιάκι τους.
Διαβάζω στις πρώτες γραμμές:
"Εμείς, οι μαθητές με τους αγώνες μας τα προηγούμενα χρόνια δυσκολέψαμε τα σχέδιά τους.
Το '98 τους καθυστερήσαμε!
Τώρα που έρχονται αποφασισμένοι να περάσουν όλα όσα ετοίμαζαν για τα σχολεία μας, να
μας πείσουν να εγκαταλείπουμε νωρίς το σχολείο, να μας σπρώξουν στην ψευτοκατάρτιση,
ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ
Μαζί με τους φοιτητές, τους εκπαιδευτικούς και όλο το λαό!
Θα τους σταματήσουμε!"

Χαμογελάω ασυναίσθητα, και τους ρωτάω:
-Ώστε σοβαρά θα προχωρήσετε σε καταλήψεις;
-Τι σοβαρά; Ξεκινάμε την ερχόμενη εβδομάδα, λεει ένας νεαρός της παρέας.
-Στις 3 Νοέμβρη μάλιστα έχουμε μεγάλο μαθητικό συλλαλητήριο σε όλη την Ελλάδα, συμπληρώνει μια ξανθιά κοπελιά όλο ενθουσιασμό.
-Έχετε οργανώσει επιτροπή συντονισμού; Ομάδα σύνταξης και διανομής φυλλαδίων; Έχουν γίνει Γενικές Συνελεύσεις; Έχετε ορίσει κάποιους εκπροσώπους αν χρειαστεί να μιλήσει κάποιος από σας στον Τύπο; τους ρωτάω.

Ξαφνικά πέφτει σιγή στην ομήγυρη. Μουτράκια συνοφρυώνονται για λίγο κι έπειτα με κοιτάζουν καλά-καλά.
-Από κανένα ΤΕΙ θα είναι, ακούω να ψιθυρίζουν ο ψηλός νεαρός με το σκουλαρίκι στο φρύδι και η ξανθιά κοπέλα, κι έπειτα στρέφονται ξανά προς το μέρος μου με ανανεωμένο ενδιαφέρον.
-Εσύ από ποιά κατάληψη είσαι; με ρωτούν ταυτόχρονα.
-Από του '91! τους απαντάω γελώντας.
Σιγή.
Κι ύστερα κραυγές ενθουσιασμού και δέους απ' όλους μαζί:
-Ποιού '91; Του 1991 δηλαδή;
-Σοβαρά μιλάς; Ήσουν στις καταλήψεις του '91;
-Ήσουν στις συντονιστικές επιτροπές;
-Πώς ήταν τότε; Τους τσακίσατε εσείς!
-Μπορείς να μας πείς μερικά πράγματα από εκείνη την εποχή;
-Θέλεις να έρθεις ως το σχολείο μας να κάνεις μια ομιλία;
-Να βγάλουμε και μερικές φωτογραφίες με την ψηφιακή;

Ώπα, ώπα ρε παιδιά...μπάστα! Βραχυκύκλωσα! Τι λένε τούτα;

"Από εκείνη την εποχή;"
"Τους τσακίσαμε εμείς τότε;"
"Να βγάλω ομιλία;"
"Να βγάλουμε φωτογραφίες;"

Μα δεν ήμουν δα και στην κατάληψη του Πολυτεχνείου! ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΟΥΣΕΙΑΚΟ ΕΙΔΟΣ, μου 'ρθε να τους βροντοφωνάξω...
Σκιάχτηκα.
Μου φάνηκε πως με κοιτάζανε κάπως λες και βλέπανε τον Άρη Βελουχιώτη και τον Τσε Γκεβάρα μαζί και ήθελαν οπωσδήποτε αναμνηστικές φωτογραφίες, σουβενίρ και αυτόγραφα.
Μ' έπιασε "πιασμός" που λεει κι η μάνα μου. Ανατρίχιασα.
Και συγχρόνως μου 'ρθε να βάλω και τα γέλια.
Ότι θα έφτανα να νιώσω "θρύλος της επανάστασης" δεν το περίμενα...
Ώρα να του δίνω, σκέφτηκα.

Μουρμούρισα μια δικαιολογία ότι τάχα μου έπρεπε να γυρίσω στη δουλειά μου και πως θα προσπαθούσα να περάσω απ' το σχολείο τους να τους δω, κι έστριψα στη γωνία του δρόμου.

Πηγαίνοντας στο τυροπιτάδικο είχα μια διάθεση ανάμεσα στο "μπρρρ!" και στο "έ, ρε γέλια!".
-Καλημέρα. Τι έχεις εσύ; με ρωτάει η κοπέλα που δουλεύει στο μαγαζί.
-Άσε, τι να σου εξηγώ, της απάντησα. Μόλις προ ολίγου με πέρασαν για τον...Τσε Γκεβάρα...

Απο το "εκεί" ως το "εδώ"...

Επέστρεψα.

Απο το "εκεί",





ως το "εδώ",





...τέσσερις ώρες δρόμος.

Ακόμα δεν ξέρω γιατί το έκανα.
Γιατί δεν έμεινα.
Ίσως όμως η ώρα του "εκεί" να μην είναι και τόσο μακριά.
Θα δείξει.

Μάθημα Χημείας. Τρίτο μέρος (και τελευταίο)

Λοιπόν,
αφού η λίστα συμπληρώθηκε κατά το δυνατό, σας παραθέτω εδώ τη βιβλιογραφία και τα υπόλοιπα λινκς.

Θα παρακαλούσα όσους φίλους ενδιαφερθούν για το θέμα και βρουν κι άλλα λινκς να τα αναφέρουν είτε στα σχόλια, είτε να μου τα στείλουν με ένα email για να αναβαθμίζουμε κι άλλο τους σχετικούς συνδέσμους.

Να είστε όλοι καλά.
Φεύγω για μίνι-διακοπές.

Καλή αντάμωση απο Σεπτέμβρη.


Σχετικοί Σύνδεσμοι:

αντιηλιακά προϊόντα

τοξικά σε προϊόντα προσωπικής φροντίδας


ασπαρτάμη και εγκεφαλικοί όγκοι

καλλυντικά και προϊόντα ομορφιάς/κίνδυνοι για την υγεία

αόρατα τοξικά στο περιβάλλον τους σπιτιού σας

οδηγός για ασφαλέστερες αγορές

πλούσια βάση δεδομένων για τα τοξικά στα καθημερινά προϊόντα


Βιβλιογραφία
Πανεπιστήμιο Οξφόρδης
Πανεπιστήμιο BRUNEL
Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση
Ενδοκρινολογικό Τμήμα Νοσοκομείου "ΕΛΕΝΑ"
Περιοδικό Τοξικολογίας & Εφαρμοσμένης Φαρμακολογίας
Αμερικάνικη Ακαδημία Δερματολογίας
Ινστιτούτο Έρευνας Προληπτικής Τύφλωσης Αμερικής
Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας
Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων Αμερικής
Στοιχεία Ασφάλειας Υλικών
Οδηγός για ζωή χωρίς τοξίνες
W.W.F.
"Τι είναι στα καλλυντικά σας" Aubrey Hampton
Λεξικό καταναλωτών για τα συστατικά στα καλλυντικά "Ruth Winter"
Grant W. Morton MD Τοξικολογία του Ματιού
Υποθηκοφυλακείο για Τοξικές Επιδράσεις των Χημικών Ουσιών ΗΠΑ
Απογευματινή - 7/12/2000
HUMAN ECOLOGY ACTION LEAGUE (HEAL)

Μάθημα Χημείας. Δεύτερο Μέρος.

Η συνέχεια της λίστας. Όχι του... Σίντλερ, αλλά των δηλητηρίων/χημικών.

5.ΤΟΞΙΚΑ ΜΕΤΑΛΛΑ
Τα τοξικά μέταλλα δεν ανήκουν μέσα στο ανθρώπινο σώμα. Αν ένα άτομο έχει έλλειψη απο μεταλλικά στοιχεία (πράγμα που είναι πολύ πιθανό αν λάβουμε υπόψη την εξάντληση των αποθεμάτων αυτών στα χώματά μας), το σώμα μή ικανό να ξεχωρίσει ανάμεσα στα καλά και στα βλαβερά μέταλλα, θα απορροφήσει τα τοξικά μέταλλα αντί για τα μέταλλα που δίνουν ζωή.
Τα χρώματα συχνά περιέχουν μέταλλα.
ΧΗΜΙΚΟ ΟΝΟΜΑ
ALUMINIUM (Οτιδήποτε)
π.χ. Aluminiume Chlorohydrate, Lead Cadmium, Fluoride και άλλα.
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ
Καθαριστικά αποχετεύσεων, απορρυπαντικά πλυντηρίου, υγρά πιάτων, γυαλιστικά παπουτσιών, μπογιές, υλικά ζωγραφικής, αποσμητικά, βαφές μαλλιών, υδατικές κρέμες, λοσιόν σώματος, οδοντόπαστα, σαμπουάν (χέρια, πρόσωπο, σώμα), αντιηλιακά, μάσκαρα, προϊόντα μακιγιάζ, ρουζ, πούδρες προσώπου, κραγιόν, θεατρικό μακιγιάζ.
ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ
Κράμπες στο στομάχι, ναυτία, δυσκοιλιότητα, έμετος.
Ερεθισμούς του δέρματος, αδυναμία, πόνος στις κλειδώσεις και τα κόκαλα. Πληγές στο στόμα, καρκίνος. Δυσχρωμίες στα δόντια.
Πρόωρη γήρανση, γέννηση θνησιγενών παιδιών.
Δυσλειτουργίες στο αμυντικό σύστημα. Γενετικές βλάβες. Δυσλειτουργίες του εγκεφάλου όπως η ασθένεια του Alzheimer (από τη συσσώρευση αλουμινίου στο σώμα).
Μαθησιακές δυσλειτουργίες.


6.ΕΝΤΟΜΟΚΤΟΝΑ, ΠΑΡΑΣΙΤΟΚΤΟΝΑ ΚΑΙ ΜΥΚΗΤΟΚΤΟΝΑ.
Τα περισσότερα κοινά σαπούνια και απορρυπαντικά στο σπίτι μας, κατατάσσονται νομικά ως εντομοκτόνα/παρασιτοκτόνα, γιατί περιέχουν τέτοιες ουσίες. Η ετικέτα όμως συνήθως λεει Antibacterial, Germicidal, Antifungal και όχι "περιέχει παρασιτοκτόνα".
Δεν καταγράφεται κάθε παρασιτοκτόνο σε ένα εντομοκτόνο στην ετικέτα του κάθε προϊόντος.
Μερικές βλαβερές επιδράσεις προκαλούνται όταν τα διαφορετικά χημικά ενώνονται. Πολλά παρασιτοκτόνα προέρχονται απο το πετρέλαιο.
ΧΗΜΙΚΕΣ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ
ACETATE
ORTHOPHENYL-PHENOL
CAPTAN
METHIDATION
BENOMYL
DIAZINON
FENVALERATE
LINURON
BOTRTAN
ALDICARB
CABARYL
CARBEDAXIM
AL-LETHRIN
DIPHENYL
TRIFLURALIN
METHOMYL
IMAZILIL
PARATHION
SODIOUM ORTHOPHENYPHENATE
FOLPET
CHIORDANE
DDT
DIELDRIN
CHLOROTHALONIL
BEMETON
CHLORPYRIFOS
AZINPHOSMETHYL
BENZAFLOR
DICLORAN
PERMATHRIN
IPRODIONE
ETHION
DICOFOL
ENDRIN
TOXAPHENE
ETHYLENE
ENDOSULFAN
NAPHTALENE
CYFLUTHRIN
HEXACHLOROBENZENE (HCB)
DIMETHOATE
HYDROQUINOLINE BROMIDE
D-LIMONENE
ORTHOPHENYLPHENATE
NITROBENZENAMINE
PHENOTHRIN
RESMETHRIN
TETRAMETHRIN
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ
Ναφθαλίνη, ζιζανιοκτόνα, εντομοκτόνα, κατσαριδοκτόνα, σπρέι για ψείρες, δηλητήρια για αρουραίους, χημικά πισίνας, κολάρα και σπρέι για κατοικίδια ζώα καθώς και υγρά και σκόνες μπάνιου.
Προίόντα που καταγράφονται σαν "αντιβακτηριακά", "απολυμαντικά", μυκητοκτόνα, διώχνουν τη μούχλα.
Τα περισσότερα σαπούνια μπάνιου, κουζίνας και προσωπικής φροντίδας.
Απορρυπαντικά πλυντηρίου (υγρό και σκόνη), υγρό πιάτων, απολυμαντικά, προϊόντα υγιεινής, π.χ. καθαριστικά λεκάνης τουαλέτας.
Αποσμητικά, λοσιόν χεριών και σώματος, οδοντόπαστα, μυκητοκτόνα, φαρμακευτικές κρέμες, πούδρες ποδιών, μάσκες προσώπου.
Χαλιά, έπιπλα, ρούχα.
Φρούτα και λαχανικά, φράουλες, πιπεριές, ροδάκινα, σέλινο, μήλα, βερίκοκα, κεράσια, σταφύλια, μαρούλια, αγγούρια, αχλάδια και πορτοκάλια.
Προϊόντα ραντίζονται ακόμη και μετά τη συγκομιδή. Οι μπανάνες και οι ντομάτες μαζεύονται άγουρες και τις "ωριμάζουν" τεχνητα΄με polyethylene gas (αέριο πολυαιθυλενίου), μόλις πριν φτάσουν στα καταστήματα.
ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ
Συμπτώματα γρίππης όπως αδυναμία, πόνους στους μυς και κλειδώσεις, κόπωση.
Διαταραχές στο πεπτικό σύστημα, ναυτία, καούρα στο στομάχι.
Δυσλειτουργίες στο νευρικό σύστημα, κακοκεφιά, συναισθηματικό και νοητικό αποπροσανατολισμό. Έλλειψη συντονισμού, κεντρικού νευρικού συστήματος, αϋπνία, απώλεια μνήμης, ζαλάδα, μυρμηκίαση, μούδιασμα, τρεμούλα, παράλυση, σπασμούς.
Αρρυθμίες, πρήξιμο στο πρόσωπο, μάτια, χείλη, στόμα, λαιμό.
Υπερέκκριση σάλιου.
Βλάβες στο συκώτι και τα νεφρά.
Ερεθισμούς στο δέρμα. Ρηχή αναπνοή, πόνους στο στήθος. Βλάβες στο υγροποιητικό σύστημα.
Γενετικές βλάβες, γέννηση θνησιγενούς παιδιών, τερατογενέσεις.
Καρκίνους όλων των ειδών και στην ουροδόχο κύστη. Όγκους στο συκώτι, πνευμονία και θυρεοειδής.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Για πολλά παρασιτοκτόνα δεν είναι γνωστές οι βλάβες που προκαλούν, ούτε πόσο καιρό κάνουν να εμφανιστούν τα συμπτώματα καθώς δεν έχουν ελεγχθεί αρκετά ή δεν έχουν ελεχθεί καθόλου.
Να έχετε στο νου σας ότι τα χημικά συχνά εκφυλίζονται σε άλλα τοξικά συστατικά όταν μπουν μέσα στον οργανισμό μας. Μόνο ένα παράδειγμα είναι το μυκητοκτόνο CAPTAN, του οποίου τα παράγωγα στα οποία διασπάται συμπεριλαμβάνουν ένα χημικό παρόμοι με το THALIDOMIDE, πολύ γνωστό για τις γενετικές παραμορφώσεις που προκαλεί.

7. ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΗ ΠΛΑΣΤΙΚΑ.
Πολλές αλκοόλες προέρχονται απο το πετρέλαιο.
XHMIKO ONOMA
MINERAL OIL
PETROLEUM JELLY
PETROLEUM AND PARAFFIN
MICROCRYSTALLINE WAX
PVP/VA COPOLYMER
PROPYLENE GLYCOL
PUTYLENE GLYCOL
POLYETHYLENE GLYCOL
ACRYLIC POLYMERS
TOLUENE and XYLENE
PHENOL
PETROLEUM HYDROCARBON RESIN
BUTANE
-ακόμη, οτιδήποτε περιέχει Ethyl, Methyl, Propyl, Butyl, Octyl, -ene, -eth.
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ
Βερνίκια επίπλων, γυαλιστικά για τα πατώματα, αντιψυκτικά υγρά για αυτοκίντηα, αρωματικά χώρων.
Κρέμα για τα χείλη, προϊόντα ματιών, καθαριστικά νυχιών, σπρέι μαλλιών, κρέμες χεριών και σώματος, υδατικές κρέμες, μέικ απ.
Φάρμακα.
Βάση για τσίχλες, παγωτά, ποτά, ψημένα προϊόντα, κρεατικά.
Πλαστικά.
Τέτοιες ουσίες επίσης χρησιμοποιούνται συχνά για την επικάλυψη φρούτων και λαχανικών, μέχρι και οργανικών προϊόντων, να και τα οργανικά ορισμένες φορές χρησιμοποιούν κερί μέλισσας.
ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ
Καλύπτουν το δέρμα με ένα λεπτό, σαν μεμβράνη, στρώμα (κυριολεκτικά), εμποδίζοντας την ικανότητα του να αναπνέει, να αποβάλλει τις τοξικές ουσίες, να ενυδατώνεται και να δημιουργεί νέα, υγιή κύτταρα.
Συχνές αντιδράσεις είναι μαύρα στίγματα, ακμή, αφυδάτωση, φωτοευαισθησία (υπερευαισθησία στον ήλιο, πανάδες), πρόωρη γήρανση του δέρματος.
Καρδιολογικές διαταραχές.
Αλλεργικές αντιδράσεις, διαταραχές στο αμυντικό σύστημα, κατάθλιψη, βλάβες στα νεφρά και το συκώτι.
Δυσκολία στην αναπνοή, ναρκωτικές επιδράσεις.

8. ΣΥΝΘΕΤΙΚΑ ΑΡΩΜΑΤΑ
Τα συνθετικά αρώματα μπορεί να έχουν μέχρι και 200 διαφορετικά συστατικά τα οποία αντί να αναγράφονται ξεχωριστά, περιγράφονται απλά ως "Fragrance" ή "Perfum".
Το κύριο συστατικό των αρωμάτων είναι ένα δηλητηριώδη διαλυτικό (το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν καύσιμο). Τα αρωματικά χώρου λειτουργούν σταματώντας την ικανότητα να μυρίζουμε καλύπτοντας το εσωτερικό της μύτης μ' ένα λεπτό φιλμ απο λάδι, καλύπτοντας μια μυρωδιά με μια άλλη ή αναισθητοποιώντας τα νεύρα της όσφρησης ώστε να μην μπορούμε να μυρίσουμε.
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ
Υγρά πιάτων, καθαριστικά για παράθυρα ή τζάμια, αντιψυκτικά για αυτοκίνητα, αποσμητικά χώρου, γυαλιστικά για παπούτσια και πατώματα.
Σαμπουάν, σαπούναι, υδατικές κρέμες, κρέμες χεριών, οδοντόπαστα, αρώματα, κρέμες ξυρίσματος, αφρόλουτρα, άλατα μπάνιου, υγρά μαντιλάκια, σερβιέτες, αποσμητικά, πούδρες, γυναικεία σπρέι υγιεινής, χαρτί υγείας, ταμπόν.
Φάρμακα.
Παγωτά, γαλακτοκομικά, καραμέλες, έτοιμα ψημένα προϊόντα, τσάι, καφές, καρυκεύματα, σιρόπια, τσίχλες, αεριούα ποτά, γλυκά, αλκοολούχα ποτά.
Το Ethyl Acetate χρησιμοποιείται σαν διαλυτικό για βαφές νυχιών και σαν πρόσθετο γεύσης για καραμέλες, αλκοολούχα ποτά, παγωτά και τσίχλες.
ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ
Ερεθισμούς, φουσκάλες και αλλαγές τον χρωματισμό του δέρματος.
Ενοχλήσεις στο πεπτικό σύστημα συμπεριλαμβανομένων εμετό και διάρροια.
Μυϊκούς πόνους στους ώμους.
Βήχα, ερεθισμό στη βλεννογόνο. Αλλεργίες, φτέρνισμα, νωθρότητα, κόπωση, πονοκέφαλοι, αλλαγές στη διάθεση, νευρικότητα, ζαλάδα, ίλιγγος, κώμα, ναρκωτικές επιδράσεις.


9. ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΑ
Κατατάσονται σαν αντιμικροβιακοί παράγοντες. Μερικά συντηρητικά χρησιμοποιούνται και σαν ουσίες γεύσεις.
ΧΗΜΙΚΟ ΟΝΟΜΑ
FORMALDEHYDE - Ταριχευτικό υγρό που χρησιμοποιείται στα πτώματα.
Οτιδήποτε τελειώνει σε -ALDEHYDE.
PRPYL PARABEN
BUTYL PARABEN
ETHYL PARABEN
METHYL PARABEN
BENZYL PARABEN
HEPTYL PARABEN ή οτιδήποτε PARABEN
HYDROXUBENZOATE
BENZOIC ACID
SODIUM BENZOATE
TETRA-ACETIC ACID (EDTA)
TETRA SODIUM EDTA
BHT (Butylated Hydroxytoluene)
z-bromo-z-nitropropane-1
3-drol*
IMIDAZOLIDINYL UREA*
DIAZOLIDINYL UREA*
DMDM HYDANTOIN*
QUATEMIUM 15*

*Τα χημικά αυτά ή απελευθερώνουν ή διασπώνται σε θανατηφόρα φορμόλη (φορμαλδεϋδη) που χρησιμοποιούνται για την ταρίχευση ζώων και νεκρών.
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ
Μπογιές, διαλυτικά, καθαριστικά λεκέδων, βερνίκια επίπλων, καθαριστικά για τη λεκάνη τουαλέτας, καθαριστικά φούρνου, ξεβουλωτικά για σωλήνες αποχέτευσης, απολυμαντικά, καθαριστικά ταπετσαρίας, υγρά σαπούνια πιάτων, αρώματα χώρου, καθαριστικά γενικής χρήσης, σκόνες πλυντηρίου.
Σαπούνια χεριών και σώματος, αφρός ξυρίσματος, καθαριστικά νυχιών, μάσκες προσώπου, γαλάκτωμα, κρέμες προσώπου, βαφές μαλλιών, κολόνιες για μετά το ξύρισμα, αφρόλουτρα, υδατικές κρέμες, μολύβια ματιών, αποσμητικά, αντιιδρωτικά, οδοντόπαστες.
Φάρμακα (ταμπλέτες), σιρόπια για το βήχα.
Ψημένα, κονσερβοποιημένα ή πακεταρισμένα προϊόντα, γλυκά, ψάρια, κρέας, καρυκεύματα, γαλακτοκομικά, σόδα.
ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ
Πονοκεφάλους, εξανθήματα, φαγούρα, κνίδωση, ερεθισμό, φλεγμονές, φλόγωση στο δέρμα.
Ερεθισμό και βλάβες στα μάτια. Ερεθισμό στα πνευμόνια και στο βλεννογόνο, άσθα.
Συμπτώματα γρίππης και φτέρνισμα.
Διάφορους καρκίνους, ιδιαίτερα απο τη Φορμαλδεϋδη. Αλλεργίες.
Διαταραχές στο πεπτικό σύστημα. Θαμπή όραση, ανικανόητα στη συγκέντρωση.
Κακοκεφιά, νοητική σύγχυση, συναισθηματικά ξεσπάσματα, υπερκινητικότητα.
Αίμα στα ούρα, βλάβες στα νερφρά, αδυναμία στους μυς, κράμπες, πόνους στους κλειδώσεις. Όγκους διαταραχές στα χρωμοσώματα, και δυσλειτουργίες στο αναπαραγωγικό σύστημα.

10. ΣΥΝΘΕΤΙΚΑ ΧΡΩΜΑΤΑ
Τα περισσότερα χρώματα φτιάχνονται απο πίσσα. Πολλά περιέχουν αλουμλίνιο και άλλα τοξικά μέταλλα για να δίνουν μια γυαλιστική όψη στο μέικ απ.
ΧΗΜΙΚΟ ΟΝΟΜΑ
Azo Χρώματα/βαφές/συνθέσεις.
DdC BLUE (αριθμό)*
DdC BROWN (αριθμό)*
DdC ORANGE (αριθμό)*
DdC YELLOW (αριθμό)*
DdC VIOLET (αριθμό)*
DdC RED (αριθμό)*

*Μερικά περιέχουν ALLUMINIOUM LAKE και μερικά BARIUM, ZIRCONIUM και STRONTIUM LAKE
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ
Απορρυπαντικά και καθαριστικά κουζίνας, μπάνιου, πλυντηρίου, για τα έπιπλα και το σπίτι.
Σαμπουάν, σαπούνια, στοματικό διάλυμα, αφρόλουτρα, άλατα μπάνιου, υδατικές κρέμες, πούδρες προσώπου, ρουζ, μάσκαρα, βαφές μαλλιών, στα περισσότερα καλλυντικά.
Φάρμακα.
Καραμέλες, γλυκά, αρτοπαρασκευάσματα, πατατάκια, αεριούχα ποτά, τροφές κατοικιδίων ζώων, δημητριακά για πρωινό, κονσέρβες κρέατος, καρυκεύματα, σούπες, ζυμαρικά, χαβιάρι, φρέσκα φρούτα και λαχανικά.
ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ.
Αλλεργικές αντιδράσεις, εξανθήματα, ερεθισμούς στα ματια, μόνιμη τύφλωση.
Λευχαιμία (4% των περιπτώσεων οφείλονται στις βαφές μαλλιών).
Πολλαπλούς όγκους (νεφρά και αδένες).
Καρκίνο στο θυρεοειδή, ουροδόχο κύστη και εντερικό σύστημα.
Προβλήματα συμπεριφοράς και συναισθηματικές εκρήξεις.
Έλλειψη προσοχής και συντονισμού ιδιαίτερα στα παιδιά.
Παρεμβάσεις στη μετάεδοση μηνυμάτων στον εγκέφαλο.
Βλάβες στα χρωμοσώματα, γενετικές μεταλλάξεις.

Λοιπόν... αυτή ήταν η λίστα. Δεν είναι πλήρης, άλλα ό,τι καλύτερο μπόρεσα να κάνω.

Θα προσθέσω ένα τελευταίο ποστ με τα λινκς και τη βιβλιογραφία.

Μάθημα χημείας. Πρώτο Μέρος

Λοιπόν, μετά την εισαγωγή, καιρός να περάσουμε και στο πρώτο μάθημα Χημείας.
Και να φανταστείτε πως η Χημεία δεν ήταν ποτέ το αγαπημένο μου μάθημα στο σχολείο :)

Πριν ξεκινήσω να φτιάχνω τη λίστα με τα χημικά συστατικά (άλλωστε αυτή ήταν και η αρχική μου πρόθεση), θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα:

Πρώτα να πω ότι ο κατάλογος αυτός με κανέναν τρόπο ΔΕΝ είναι πλήρης.
Είναι αδύνατο να γίνει πλήρης, αλλά θα προσπαθήσω να γίνει όσο πιο ενημερωμένος γίνεται.
Αφορά στα πιο συχνά σε κυκλοφορία δηλητήρια (σκέφτομαι να τα αποκαλώ απο 'δω και πέρα δηλητήρια, και να αποκλείσω εντελώς το χημικά πρόσθετα γιατί οι συνειρμοί οδηγούν αλλού -ίσως και δικαιολογημένα- κι εμένα ο στόχος μου δεν είναι αυτός, κι επειδή ΌΝΤΩΣ πρόκειται για δηλητήρια).

Θα σας τα παραθέσω στην αγγλική γλώσσα γιατί έτσι θα τα βρείτε γραμμένα και στις ετικέτες των προιόντων σας.

Η λίστα θα έχει την εξής δομή:

• Κοινή ονομασία και μικρή περιγραφή της κατηγορίας του χημικού.
• Ονομασία χημικού/δηλητηρίου
• Πού βρίσκεται και πού χρησιμοποιείται
• Τι επιδράσεις έχει στο σώμα.

Πάνω σ' αυτό να πω το εξής: Το κάθε χημικό συστατικό που θα αναφερθεί ΔΕΝ προκαλεί το κάθε σύμπτωμα που αναφέρεται στις επιδράσεις στο σώμα. Όμως πολλά συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό.
Για παράδειγμα, όλα τα χημικά στην κατηγορία "ΔΙΑΛΥΤΕΣ", συμβάλλουν σε παρόμοιες βλάβες.
Το ίδιο ισχύει και για τα "ΑΠΟΡΡΥΠΑΝΤΙΚΑ" κλπ.
Ένα συγκεκριμένο δηλητήριο σε κάθε κατηγορία μπορεί να είναι λιγότερο επικίνδυνο απο ένα άλλο στην ίδια κατηγορία, αλλά γενικά όλα τα χημικά που λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο, προκαλούν παρόμοια εκφυλιστικά συμπτώματα και παθολογικά προβλήματα στον οργανισμό.
Όλα προκαλούν σοβαρές αν όχι θανατηφόρες βλάβες.

Θα σας παραθέσω λινκς καθώς και βιβλιογραφία. Όλα τα λινκς οδηγούν σε ξένες ιστοσελίδες, αλλά η λίστα που θα γραφτεί εδώ θα είναι μεταφρασμένη σε ελληνικά.
Παρόλα αυτά, κι επειδή ξαναλέω η λίστα δε θα είναι πλήρης, όσοι έχετε μια σχετική άνεση με τη γλώσσα, ακολουθήστε και τα λινκς. Θα σας δώσουν πολύ περισσότερα στοιχεία απ' όσα εγώ.

1. ΑΠΟΡΡΥΠΑΝΤΙΚΑ/ΟΥΣΙΕΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ
Δημιουργούν αφρό.
ΧΗΜΙΚΟ ΟΝΟΜΑ
SODIUM LAURYL SULPHATE
SODIUM LAURETH SULPHATE
COCAMIDO/COCAMIDE (DEA)
COCAMIDO/COCAMIDE (MEA)
MYRISTYL MYRISTATE
POLYSORBATE (number)
MODIFIED SULPHONATES
COCOYL SARCOSINAMIDE
MONOETHANOLAMINE**
DIETHANOLAMINE (DEA)**
TRIETHANOLAMINE (TEA)**
** Χρησιμοποιούνται επίσης ως διαλύτες και συντηρητικά
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ
Γυαλιστικό μετάλλων, υγρό πιάτων, απορρυπαντικά ρούχων, καθαριστικά λεκέδων.
Σαμπουάν, σαπούνια προσώπου-χεριών-σώματος, καθαριστικά προσώπου, αφρόλουτρο, οδοντόπαστα, αφρός ξυρίσματος, βαφές μαλλιών.
Φάρμακα.
ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ
Αφαιρούν προστατευτικά έλαια απο το δέρμα αφήνοντάς το ευάλωτο σε μικροβιακές μολύνσεις.
Ξεσπάσματαα στο τριχωτό της κεφαλής -παρόμοια με την πιτυρίδα.
Αλλεργικές αντιδράσεις.
Ερεθισμούς στα μάτια, καταρράκτη (απο το Sodium Lauryl Sulphate), τριχόπτωση, καρκίνο στο συκώτι και στα νεφρά (απο το DEA).
Παρεμβολή στην απορρόφηση θρεπτικών συστατικών, ορμονικές διαταραχές, μειωμένη αναπαραγωγική ικανότητα (π.χ. μείωση του σπέρματος), βλάβες στο DNA (απο το Sodium Lauryl Sulphate).
Ειδικότερα το TRIETHANOLAMINE (TEA) είναι ερεθιστικό στα μάτια και το δέρμα, και μπορεί να αντιδράσει με άλλα χημικά μέσα στο προϊόν και να σχηματίσει καρκινογόνες νιτροζαμίνες.


2. ΔΙΑΛΥΤΕΣ
Οι διαλύτες διαβρώνουν, διαλύουν στερεά ύλη σε υγρό. Μερικοί διαλύτες είναι τόσο δραστικοί που "τρώνε" το δέρμα το ίδιο εύκολα που διαλύουν την τροφή που είναι κολλημένη σε ένα μαγειρικό σκεύος. Διαλύτες χρησιμοποιούνται επίσης για να διώξουν τα στρείδια παο το κάτω μέρος των σκαφών.
ΧΗΜΙΚΟ ΟΝΟΜΑ
ISOPRPYL ALCOHOL
PROPYLENE GLYCOL
BUTYLENE GLYCOL
ETHYLENE GLYCOL
PROPANOL
BUTANE
ISOBUTANE
PROPANE
ACETONE
ACETATE
LEY (SODIUM HYDROXIDE, SODIUM SESQUOCARBONATE)
HYDROCHLORIC ACID
SODIUM AND SULPHATE
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ
Μπογιά, διαλυτικό μπογιάς, μαρκαδόρους, κόλες, αντιψυκτικό αυτοκινήτου, μελάνι, βενζίνη, καθαριστικό λεκέδων, γυαλιστικό επίπλων, καθαριστικό τζαμιών, καθαριστικό τουαλέτας, καθαριστικό φούρνου, καθαριστικό χαλιών, υγρό πιάτων, καθαριστικό "γενικής χρήσης", αποσμητικό χώρου, απορρυπαντικό πλυντηρίου.
Εντομοκτόνα και ζιζανιοκτόνα.
Σαμπουάν, κοντίσιονερ, ασετόν, μάσκες προσώπου και καθαριστικά, βαφές μαλλιών, λοσιόν σώματος, υδατικές κρέμες, άλατα μπάνιου, αποσμητικά, οδοντόπαστα, άφτερσέιβ.
Βούτυρο, γάλα, κρέμα γάλακτος, κακάο, κονσερβοποιημένες ελιές και αρακάς, καρυκεύματα, προϊόντα σε αρεροπροοθούμενη συσκευασία, π.χ. κρέμα σαντιγί.
ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ
Κατάρρευση των κυττάρων. Ερεθισμούς, κάψιμο, μούδιασμα στο δέρμα. Κάψιμο, μούδιασμα, μυρμήγκιασμα στα νεύρα, πονοκέφαλος, λιποθυμία, ζαλάψα, κατάθλιψη (νευρική αντίδραση).
Εξασθένηση της αντίληψης, κώμα, μόνιμη βλάβη των νεύρων.
Εμετός, διάρροια, πόνος στην κοιλιά, θολούρα στα μάτια, προβλήματα στην όραση, μόνιμη βλάβη στα μάτια (π.χ. τύφλωση μέσα σε λίγα λεπτά αν το LYE μπει στα μάτια).
Βλάβες στα νεύρα και το συκώτι.
Λευχαιμία, καρκίνος, ερεθισμός και βλάβες στο βλεννογόνο, βήχας, ρηχή αναπνοή, δυσκολία στην κατάποση και άλλες αναπνευστικές διαταραχές.
Βλάβες στην καρδιά που μερικές φορές οδηγούν στην ανακοπή και/ή στο θάνατο.

3. ΧΛΩΡΙΝΗ
ΧΗΜΙΚΟ ΟΝΟΜΑ
Σπάνια θα δείτε να αναγράφεται ο χημικός της τύπος, πάντως είναι ο εξής: ΝaClΟ
Αν αναμιχθεί με αμμωνία, παράγεται το θανατηφόρο αέριο χλωραμίνη.
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ
Καθαριστικές σκόνες, απορρυπαντικά πλυντηρίου και άλλα απορρυπαντικά.
Χαρτί υγείας, χαρτοπετσέτες, φίλτρα γαλλικού καφέ, φακελάκια τσαγιού.
ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ
Διαβρωτικό για το δέρμα, ερεθιστικό για τούς πνεύμονες, πόνος στο λαιμό, βήχας, καταρροή.
Μίγμα χλωρίνης και αμμωνίας επιφέρει θάνατο.

4. ΑΜΜΩΝΙΑ
Προέρχεται απο πετροκάρβουνο και είναι άκρως τοξική.
Αν ενωθεί με χλωρίνη παράγεται το θανατηφόρο αέριο χλωραμίνη, γι' αυτό στις ετικέτες απορρυπαντικών προειδοποιούν να μην αναμιγνύεται η χλωρίνη με την αμμωνία.
ΧΗΜΙΚΟ ΟΝΟΜΑ
AMMONIUM HYDROXIDE
AMMONIUM CLYCONATE
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ
Γυαλιστικό τζαμιών, απορρυπαντικά, απολυμαντικά, βαφές μαλλιών, καθαριστικά μπάνιου.
Προϊόντα κακάου, τροφές ζώων, κρέμες προσώπου, κρέμες σώματος, προϊόντα που ισιώνουν τα μαλλιά.
Το AMMONIUM CLYCONATE χρησιμοποιείται ως γαλακτοποιητής για τυριά και σε σάλτσες για σαλάτες.
ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ
Πονοκεφάλους, δυσκολία σε νοητικές λειτουργίες, οξύ ερεθισμό στα μάτια, τσούξιμο, δάκρυσμα, προβλήματα όρασης, καταρράκτη, κάψιμο στη βλεννογόνο, οξύ αναπνευστικό ερεθισμό, βήχα, δυσκολία στην αναπνοή, άσθμα, βρογχίτιδα, πνευμονία.
Χημικό κάψιμο, κακώσεις και αλλοιώσεις στο δέρμα.
Σπάσιμο των μαλλιών.

Αυτά για την ώρα και για αρχή.
Προβλέπω πως το "μάθημά" μας μάλλον θα χρειαστεί τρία μέρη για να ολοκληρωθεί.
Παραθέτω μερικά λινκς.
Καλή... ανάγνωση και μελέτη.

συστατικά που συνιστούν τοξικά/δηλητήρια

βαφές μαλλιών

επικίνδυνα τοξικά σε προϊόντα καθαρισμού

τοξικά σε σαμπουάν συνδέονται με νευρικές βλάβες

η μαζική δηλητηρίαση της ανθρωπότητας: μια εξερεύνηση της ανθρώπινης βλακείας

η εξαπάτηση της ειτκέτας

Μάθημα Χημείας. Εισαγωγή.

Περίπου πριν τριάμιση - τέσσερα χρόνια, βρέθηκα με μια παλιά μου φίλη σε ένα σεμινάριο-επίδειξη Rejuvance (aka fingertip lift), απο την κα Ιλάειρα Μπουρατίνου, τη διευθύντρια της Ευρωπαϊκής Σχολής Σιάτσου
Είχαμε φτάσει αρκετά νωρίτερα, κι έτσι, μέχρι να έρθει η ώρα για το Rejuvance, αντί να χαζολογάμε προτιμήσαμε να πάμε να παρακολουθήσουμε μια άλλη ομιλία, σχετικά με τα φυτικά καλλυντικά.

Καθώς μπαίναμε στην αίθουσα όπου θα γινόταν η ομιλία, είχαμε κατά νου κάτι μεταξύ επιδείξεων της Avon (ναι οκ είμασταν βλαμμένες) ή στην καλύτερη περίπτωση παρουσιάσεις νέων, ωραίων, φυτικών και αγνών καλλυντικών.

Έμελλε να διαψευστούμε οικτρά και να βγούμε δυο ώρες αργότερα απο εκείνη την αίθουσα με κάτι μούτρα ως το πάτωμα και εντελώς φρικαρισμένες.

Γιατί θα μου πεις τώρα...


Ο συμπαθέστατος κύριος -του οποίου το όνομα ξεχνάω- δεν είχε καθόλου σκοπό να μας ενημερώσει για καινούρια, υπέροχα, φυτικά καλλυντικά σε ωραίες οικολογικές συσκευασίες.
Είχε σκοπό να μας μιλήσει για τα καλλυντικά και τα απορρυπαντικά που ήδη είχαμε σπίτι μας, που όλες χρησιμοποιούσαμε, που ψωνίζαμε φανατικά, και που κάναμε και τις ξύπνιες λέγοντας η μία στην άλλη: μα δεν είδες την καινούρια κρέμα που έβγαλε ο Τάδε πρώην φαρμακοποιός νυν σούπερ κατασκευαστής καλλυντικών, ή το απίθανο εκείνο σαμπουάν της Δείνα γνωστής φαρμακευτικής εταιρείας που κάνει ένα μαλλί τζάμι και είναι φυτικό;

Α, όλα κι όλα!
Μπορεί να είμασταν γυναίκες και δη καταναλώτριες, αλλά είμασταν ψαγμένες καταναλώτριες.
Ναι, τα ντουλάπια μας έσφυζαν απο κάθε είδους καλλυντικό, τα σαμπουάν και τα αφρόλουτρα παραταγμένα στη μπανιέρα μας σαν πολύχρωμα στρατιωτάκια μας έφτιαχναν το κέφι με τις μυρωδάτες σαπουνάδες τους, αλλά δεν είμασταν και αδιάφορες περί των οικολογικών, είχαμε καταναλωτική συνείδηση, δεν ψωνίζαμε με το κιλό ό,τι μας σέρβιραν οι διαφημίσεις, εμείς το ψάχναμε το πράγμα, προτιμούσαμε τα φυτικά, τα πιο αγνά προϊόντα, μια βόλτα σπίτι μας αρκούσε για να το δει ο καθένας.
Οι συσκευασίες των καλλυντικών μας είχαν πάνω όμορφες ζωγραφιές και εικόνες απο φύλλα ελιάς, ηλίανθους, ρόδια, ιβίσκους, τριαντάφυλλα, χαμομήλια, κερήθρες μελισσών, δροσερά αγγουράκια ή καταπράσινα δεντρολίβανα και τέτοια ωραία και φολκλορικά, οι αντηλιακές μας κρέμες περιείχαν νερά πηγής, οι κρέμες για τα μάτια μας ήταν θαυματουργές, εξαφάνιζαν τις σακούλες απο τα ξενύχτια, και οι οδοντόκρεμές μας διπλάσιο φθόριο και σόδα γιατί τα λευκά, υγιή δοντάκια ε, είναι αυτονόητο...

Επίσης είχαμε και τα γνωστά, εκπληκτικά σαμπουάν που δεν τσούζουν στα μάτια και δεν τρέχουν δάκρυα, ειδικά για χρήση το καλοκαίρι που θέλαμε τα μαλλάκια μας να είναι μαλακά και γυαλιστερά και μια και λουζόμασταν τουλάχιστον μια φορά τη μέρα μετά απ' τη θάλασσα και τα αλάτια δε θες τα μάτια σου να είναι κοκκινισμένα σαν του κόμη δράκουλα...
Άλλωστε, όλοι ξέρουμε πόσο αθώα και αγνά είναι αυτά, τα συγκεκριμένα σαμπουάν, απόδειξη πως τα συνιστούν για τα μωράκια και όλα σχεδόν περιείχαν χαμομήλι. Τι μεγαλύτερη απόδειξη απο αυτό;

Ακόμα και τα καθαριστικά που είχαμε στο σπίτι ήταν διαλεγμένα.
Τα υγρά για τα πιάτα φροντίζαμε να έχουν ωραίο άρωμα λεμονιού ή βατόμουρου ή πορτοκαλιού, τα προϊόντα για το σφουγγάρισμα να έχουν όσο πιο φυτικά συστατικά γίνεται (ξανά μανά τα πορτοκαλάκια, τα άνθη κερασιάς, τα λουλούδια των Άλπεων), τα μαλακτικά για τα ρούχα μας το ίδιο, ε εντάξει, είχαμε και καμιά χλωρίνη στο σπίτι (αυτήν ξέρετε, αυτήν εμπιστεύεστε), είχαμε φυσικά και κανένα αρωματικό χώρου αλλά και πάλι με φυτικά αρώματα, φυσικά κρεμούσαμε και καμιά βαπόνα στη ντουλάπα μας (ε, μη μας φαει τα μάλλινά μας ο σκόρος), το καλοκαίρι καίγαμε πλακέτες και φιδάκια για τα κουνούπια (ξέρεις πώς σε κάνουν τα κουνούπια άμα πλακώσουν όλα μαζί;) και ό,τι γενικώς έχει σπίτι του όλος ο κόσμος.

Είμασταν λοιπόν ψαγμένες και συνειδητοποιημένες καταναλώτριες.

Κούνια που μας κούναγε. Κοιμόμασταν τον ύπνο του δικαίου.

Ο συμπαθέστατος ομιλητής που σας έλεγα είχε πάνω στο γραφείο της αίθουσας μια στοίβα κυριολεκτικά απο πλαστικοποιημένες ετικέτες των πιο γνωστών και καθημερινών καλλυντικών και προΪόντων καθαρισμού.
Τα ξέραμε όλα. Τα είχαμε χρησιμοποιήσει όλα. Τα εμπιστευόμασταν όλα. Μερικά μάλιστα περισσότερο απο τα άλλα, σε σημείο που να βάζουμε το χέρι μας στη φωτιά....
Άουτς! Έμελλε να καούμε και μάλιστα να τσουρουφλιστούμε.

Μας μοίρασε από ένα μάτσο ετικέτες στον καθένα μας κι αφού καθίσαμε μας ρώτησε αν υπήρχε κάποιο προϊόν το οποίο δε γνωρίζαμε και δεν είχαμε χρησιμοποιήσει. Κανείς δε σήκωσε το χέρι του. Σας είπα, ήταν όλα γνωστά, πολυδιαφημισμένα, δοκιμασμένα και κάποια χρησιμοποιούνταν ακόμα κι απο τις μαμάδες μας την εποχή που είμασταν παιδιά.
Μας ρώτησε ποια απ' όλα χρησιμοποιούσαμε συχνά, πόσο τα εμπιστευόμασταν, ποια θεωρούσαμε πιο αγνά και φυτικά, ποια θα συστήναμε σε φίλους μας, ποια χρησιμοποιούσαμε ή θα χρησιμοποιούσαμε στα παιδιά μας.

Οι απαντήσεις αναμενόμενες. Όλοι οι παρευρισκόμενοι απάντησαν πάνω κάτω τα ίδια:
-Α, αυτό το χρησιμοποιώ χρόνια.
-Το τάδε είναι εκπληκτικο, το εμπιστεύομαι απόλυτα.
-Δεν υπάρχει καλύτερο καθαριστικό για τους λεκέδες.
-Εκείνο εκεί είναι ό,τι πρέπει για τα τζάμια. Τα κάνω μια φορά στις δεκαπέντε και ξενοιάζω.
-Το μαλακτικό αυτό είναι ό,τι καλύτερο έχω χρησιμοποιήσει. Τα ρούχα είναι πούπουλο και μοσχομυρίζουν.
-Τα παιδιά μου με αυτό το σαμπουάν τα λούζω. Φυσικά και χρησιμοποιώ και την τάδε παιδική κρέμα σώματαος, και το δείνα αφρόλουτρο για μωρά και το παραπέρα ταλκ όταν τους αλλάζω πάνες.
-Θαυμάσια κρέμα αυτή για τα μάτια. Απόλυτα φυτικά συστατικά και τρομερό αποτέλεσμα.

Στη συνέχεια μας ρώτησε αν θα τρώγαμε ποτέ κάτι που ξέραμε πως περιέχει παράγωγα πετρελαίου.
Τον κοιτάξαμε σα να ήταν ούφο.
Μας ρώτησε αν θα αλοιφόμασταν ποτέ με κάτι που περιέχει τοξικά.
Τώρα ψυλλιαζόμασταν πως ο τύπος είναι βαρεμένος.
Έπειτα μας ρώτησε αν θα βάζαμε πάνω στα παιδιά μας κάτι που θα παρέλυε για παράδειγμα το οπτικό τους νεύρο, έστω και για πέντε λεπτά.
Είμασταν πια σίγουρες πως ο τύπος ήταν για δέσιμο.

Μας κοίταξε για λίγο κι έπειτα μοίρασε στον καθένα μας μια λίστα που στη αριστερή της στήλη ειχε ένα κατεβατό με δυσκολοπρόφερτα συστατικά τα οποία μας θύμισαν μάθημα Χημείας στο Λύκειο.
Μας ρώτησε αν κανένα απο αυτά μας φαινόταν γνωστό. Χμ, ίσως κανά δυο αλλά και πάλι δεν είμασταν σίγουρες.
Έπειτα μας ζήτησε να γυρίσουμε τις ταμπελίτσες των προΪόντων στην πίσω όψη τους και να ρίξουμε μια ματιά στα συστατικά τους, αυτά που ήταν γραμμένα με ψιλά, δυσανάγνωστα γραμματάκια. Μας είπε να διαλέξουμε οποιοδήποτε συστατικό, στην τύχη και να ψάξουμε να το βρούμε στη λίστα που μας είχε προμηθεύσει.
Κι έπειτα να διαβάσουμε τι ακριβώς σημαίνει το αλαμπουρνέζικο για μας χημικό όνομα, πού χρησιμοποιείται και τι προκαλεί στο σώμα μας.

Η αίθουσα πάγωσε. Είχαμε σκύψει όλοι τα κεφάλια και κάναμε τη σύγκριση.
Σε λίγο ακούστηκαν οι πρώτες φωνές διαμαρτυρίας.
-Μα, δεν είναι δυνατό! Δηλαδή τι μας λέτε τώρα;
-Μα, όλα αυτά τα προϊόντα τα χρησιμοποιούμε χρόνια, κανείς μας δεν έπαθε τίποτα.
-Αν ισχύουν όλα αυτά που γράφονται εδώ ο κόσμος θα έπρεπε να πέφτει κάτω σαν κοτόπουλο όλη την ώρα. Θα έπρεπε να έχουμε όλοι γεμίσει καρκίνους και να τινάζουμε τα πέταλα με τη σειρά.
-Πώς γίνεται να είναι πραγματικότητα όλα αυτά; Εδώ βλέπω χημικά συστατικά στα παιδικά προϊόντα. Μα μιλάμε για παιδιά! Είναι δυνατό να επιτρέπεται απο τους Οργανισμούς Φαρμάκων, απο τους Νόμους, απο την Πολιτεία κάτι τέτοιο;
-Μα αν όλα αυτά είναι δηλητήρια, τότε πώς είναι δυνατό να παίρνουν οι εταιρείες άδειες για την παρασκευή τους;
-Άλλωστε δεν πρόκειται να τα φάμε όλα τούτα. Προϊόντα καθαρισμού και περιποίησης είναι, για όνομα του Θεού, πώς γίνεται να πάθει κανείς καρκίνο απο το σαμπουάν του;

Και τότε άρχισε το μάθημα Χημείας.

Το πρώτο που αναγκαστήκαμε να βάλουμε στη γκλάβα μας, παρόλο που μας δυσκόλευε πολύ να το κατανοήσουμε, ήταν πως όλα τα τοξικά δηλητήρια τα οποία διαβάζαμε στις ετικέτες, λειτουργούσαν αθροιστικά στον οργανισμό μας.

Χμ... αθροιστικά.
Τι παει να πει τούτο πάλι; Θ' αρχίσουμε και μαθηματικά τώρα εκτός απο τη χημεία εδώ πέρα;
Αθροιστικά παει να πει σε απλά ελληνικά, πως δεν είναι λες και κατεβάζουμε ένα μπουκάλι παραθείο ή ένα μπουκάλι πετρέλαιο που μπορεί να μας στείλει στα θυμαράκια σε χρόνο ντε τε.
Αθροιστικά παει να πει ότι οι συγκεντρώσεις των τοξικών στα αθώα κατά τα άλλα καλλυντικά και καθαριστικά μας είναι σε μικρές, ίσως απειροελάχιστες ποσότητες, τέτοιες που οι Διεθνείς Κανονισμοί να επιτρέπουν τη χρήση τους.
Αυτό που κανείς μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν μας είχε εξηγήσει ποτέ, ήταν πως ναι μεν οι ποσότητες είναι τέτοιες που να μην επιφέρουν άμεσα καρκινογενέσεις, ασθένειες, θανάτους, αλλά πως μια και το δέρμα μας (το οποίο είναι το μεγαλύτερο όργανο του σώματός μας) έχει την ικανότητα να απορροφά και να συγκρατεί ουσίες, συσσωρεύει αθροιστικά όλα αυτά τα τοξικά.

Κι αυτό σε ακόμη πιο απλά ελληνικά σημαίνει πως ναι, δε θα πεθάνετε με τη μία, δε θα τα τινάξετε καθώς θα βουρτσίζετε τα δόντια σας, ούτε καθώς θα λούζετε τα μαλλιά σας, ούτε καθώς θα σφουγγαρίζετε ή θα πλένετε τα πιάτα σας.
Όμως συν τω χρόνω και με την καθημερινή χρήση (θυμηθείτε, δε μιλάμε εδώ για εξειδικευμένα καλλυντικά προϊόντα τα οποία χρησιμοποιεί κανείς μια φορά στις χίλιες -βλέπε σέρουμ λάμψης-), τα τοξικά αυτά, αθροιστικά συσσωρευμένα στους ιστούς και τα όργανα του σώματός σας, είναι πολύ πιθανό να επιφέρουν απο αλλεργίες και απλές ασθένειες, μέχρι ανίατες ασθένειες, μόνιμες βλάβες σε όργανα και θάνατο.

Χμ... κάπως βαρύ να το χωνέψει κανείς όλο τούτο ε;
Και σε μας έτσι είχε κάτσει τότε. Βαρύ σαν γουρουνόπουλο στη σούβλα. Αλλά ξεροκατάπιαμε με το ζόρι και σφίξαμε τα δόντια γιατί είχε και συνέχεια.

-Αν ισχύουν όλα τούτα, ρώτησα εγώ, τότε πώς είναι δυνατό να μη τα γνωρίζει το καταναλωτικό κοινό; Πώς είναι δυνατό να μην έχουν γίνει ανάλογες μελέτες, και το κυριότερο πώς γίνεται να δίνονται άδειες για τη χρήση τους, ή πώς κατοχυρώνονται νομικά οι παρασκευαστικές εταιρείες;

Η απάντηση ήταν δυστυχώς απλή. Όπως κατοχυρώνονται νομικά και οι καπνοβιομηχανίες αφού αναγράφουν πως το κάπνισμα βλάπτει την υγεία μας.
- Ναι, αλλά τα καλλυντικά και τα προϊόντα καθαρισμού δεν αναγράφουν κάτι τέτοιο.
- Όχι δεν το αναγράφουν, κι αυτό γιατί το ποσοστό των τοξικών ουσιών είναι σε τέτοια μεγέθη που οι Διεθνείς Οργανισμοί Φαρμάκων και τα Υπουργεία Υγείας να επιτρέπουν τη χρήση τους.
Επιπλέον, η νομική τους κάλυψη είναι η αναγραφή των συστατικών τους.
Κάθε προϊόν που προορίζεται για χρήση απο τον άνθρωπο είναι υποχρεωτικό να αναγράφει τα συστατικά του. Κι όχι μόνο αυτά που διαβάζετε μπροστά στη συσκευασία. Όχι για παράδειγμα μόνο το "κρέμα ημέρας με εκχύλισμα αμαμηλίδας", αλλά τα πλήρη συστατικά του προϊόντος, τα οποία βρίσκονται συνήθως είτε πίσω απο την ετικέττα ή συνηθέστερα στο πίσω μέρος της συσκευασίας, με ψιλά γράμματα και χρησιμοποιώντας τη χημική ονομασία των συστατικών που κανείς μεν δεν γνωρίζει την ακριβή σημασία τους, αλλά μπορεί αν θέλει και έχει τη διάθεση να ψάξει και να βρει τι ακριβώς σημαίνει EDTA, DEA, Isopropyl alcohol, Acetate, Floride, Mineral Oil, PVP, Cabaryl, EBDCs, D-limonele, Perfum, Butyl Paraben, Calcium Disodium, και όλα τα συναφή.
Τέλος, το σημαντικότερο όλων είναι πως κανείς δε θα σας πει τη μαγική λεξούλα: αθροιστικά.
Κανείς δε θα σας εξηγήσει τι σημαίνει αυτό και πώς λειτουργεί.

Η ομιλία, που πλέον είχε γίνει συζήτηση και μάλιστα έντονη, συνεχίστηκε περίπου μία ώρα.
Η δική μας καράφλα κράτησε πολύ περισσότερο.

Αργότερα είμασταν στο Rejuvance, κι ενώ παρακολουθούσαμε τα μαγικά χέρια της Ιλάειρα να εξασκούν την τεχνική του, διαβάζαμε ξανά και ξανά τη λίστα και ψιθυρίζαμε η μια στην άλλη:
-Δέσποινα, παει η καινούρια μάσκαρα του Ντιόρ... Ρε πούστη, πριν μια βδομάδα την πήρα και την πλήρωσα χρυσάφι γαμώτο.
-Γιατί εμένα η καινούρια κρέμα νυχτός; Και τη θεωρούσα και κορυφαία.
-Θα πετάξω δηλαδή και κείνη την εκπληκτική κρέμα σώματος του Hungaro; Δε το πιστεύω ρε...
-Ή μήπως το τρομερό αφρολουτράκι μου με το εκπληκτικό άρωμα φράουλας; Γαμώτ..

Γυρνώντας αργότερα σπίτι της η καθεμιά, βουτήξαμε τα καλλυντικά και τα καθαριστικά μας κι αρχίσαμε να διαβάζουμε σα μανιακές τις ετικέτες και τα ψιλά γράμματα.
Τώρα όλα αυτά δε μας φαίνονταν κινέζικα, ούτε προχωρημένη Χημεία. Τώρα είχαν όνομα, τώρα ξέραμε...

Βούτηξα μια μεγάλη σακούλα σκουπιδιών και με βαριά καρδιά άρχισα να εξφενδονίζω μέσα καλλυντικά, κρέμες προσώπου, κρέμες σώματος, σαμπουάν, μαλακτικές, αφρόλουτρα, υγρά πιάτων, υγρά για σφουγγάρισμα, υγρά για τα τζάμια, σπρέι γυαλιστικά για τα έπιπλα, χλωρίνες, αποσμητικά χώρου...
Το σπίτι μου άδειασε. Μου έμεινε μονάχα ένα μοσχοσάπουνο Ερμής. Δεν είχα κρατήσει το περιτύλιγμά του για να διαβάσω τα συστατικά του κι επιπλέον έπρεπε με κάτι κάνω μπάνιο.
Ένιωθα σαλταρισμένη.

Πήρα τη Δέσποινα τηλέφωνο.
-Έλα ρε μαλάκα. Τα πέταξα όλα.
-Τι όλα;
-Όλα σου λεω. Δεν έχω ούτε υγρό για τα πιάτα. Ένα σαπουνάκι μου 'μεινε μονάχα.
-Ωχ... τι να πώ ρε φιλενάδα.
-Τι να πεις... μου κακοφαίνεται ρε γαμώτο. Τόσα λεφτά πεταμένα.
-Κι εκείνη την εκπληκτική κρέμα σώματος ρε; Την πέταξες και κείνη;
-Δέσποινα, μη με ταράζεις. Ναι και κείνη. Το θέμα είναι τι θα κάνουμε απο δώ και πέρα. Τι σκατά θα κάνουμε; Θα πλένουμε με πράσινο σαπούνι και θα λουζόμαστε και με αυτό; Με τι θα κάνουμε μπάνιο; Τι διάτανο θα βάζουμε στη μάπα μας; Θα βγαίνουμε έξω χωρίς αντιηλιακή κρέμα; Και πώς θα καθαρίζουμε το σπίτι; Και δε θα βάζουμε άρωμα; Όλα γύρω είχαν τα διαολοπετροχημικά που γράφει η λίστα. Κι είμαι σίγουρη πως αν ψάξω θα βρω κι άλλα...

Το τι κάναμε, εγώ κι η κολλητή μου, είναι μια άλλη ιστορία, την οποία ίσως μοιραστώ αργότερα μαζί σας.
Το αν μας θεωρήσαν κατά καιρούς γραφικές και ούφο όσοι προσπαθήσαμε να τους ενημερώσουμε για τα παραπάνω, είναι επίσης μια άλλη ιστορία.

Εδώ θέλω να προσπαθήσω να κάνω μια όσο πιο πλήρη καταγραφή μπορώ (με τα στοιχεία που έχω στη διάθεσή μου), για τα τοξικά συστατικά των απλών, καθημερινών προϊόντων που όλοι χρησιμοποιούμε και που δυστυχώς οι περισσότεροι εμπιστευόμαστε.

Τονίζω:
Δε θα προτείνω σε κανέναν να κάνει αυτό που έκανα εγώ.
Να πάρει δηλαδή μια σκουπιδοσακούλα και να σαβουρδιάσει μέσα όλα του τα πράγματα.
Ξέρω πως είναι τραβηγμένο και πως δε μπορεί να πειστεί κανείς να το κάνει.

Ούτε θα σας υποδείξω ποια προϊόντα να αγοράσετε και ποια να αποφύγετε.
Δε θα κάνω καν αναφορές σε γνωστές μάρκες και εταιρείες.
Δε θα χρειαστεί. Αυτό θα το κάνετε μόνοι σας. Θα γυρίσετε τις ετικέττες και τα κουτάκια στο πίσω μέρος και θα διαβάσετε εκείνα τα αλαμπουρνέζικα, ψιλά γραμματάκια.
Και θα βγάλετε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας. Και θα πράξετε κατά πως κρίνετε εσείς.

Ξέρω πως το μεγαλύτερο πρόβλημα γύρω μας είναι πως ακούμε τόσο συχνά τις λέξεις "χημικό","συνθετικό" και "τοξικό", που έχουν χάσει πια το νόημά τους.
Θέλω μόνο να θυμίσω σε όλους σας πως η λέξη ΤΟΞΙΚΟ σημαίνει ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΕΣ.

Αυτά για την Εισαγωγή.
Το πρώτο... μάθημα Χημείας θα ακολουθήσει στη συνέχεια.

Τα δώρα του Μορφέα

Είχε χιονίσει πολύ. Τα πάντα ήταν λευκά.
Εκείνη την ώρα όμως δε χιόνιζε. Ήταν αργά το απόγευμα, έξω σκοτείνιαζε σιγά - σιγά, κόντευε να βραδιάσει.
Δεν ξέρω αν ήμουν μέσα στο ξύλινο καταφύγιο κι έπειτα ήρθες εσύ, ή αν ήμουν έξω κι όταν μπήκα σε βρήκα εκεί.
Δε το θυμάμαι.
Όμως ήμουν εκεί, σ' εκείνο το καταφύγιο και ήσουν κι εσύ εκεί, μπροστά μου.

Σε είδα ξαφνικά, σε είδα και το μυαλό μου σταμάτησε για λίγο να λειτουργεί, η καρδιά μου έχασε έναν, δυο, τρεις χτύπους κι έπειτα χτύπησε ξανά δυνατά, άκουσα το αίμα να σφυροκοπάει στα μηνίγγια μου, τ' αφτιά μου βούιζαν.
Έκλεισα τα μάτια μου, σίγουρη πως έβλεπα φαντάσματα. Τα κράτησα κλειστά και πήρα μια βαθιά ανάσα. Όταν τα ξανάνοιξα ήσουν ακόμα εκεί, φορούσες ένα χοντρό, χρωματιστό πουλόβερ και τζην, στεκόσουν μπροστά στην πόρτα, μιλούσες δυνατά με κάποιον, και γελούσες. Άκουσα το γέλιο σου, δυνατό και καθάριο και ήσουν εσύ.
Δεν τολμούσα να κουνηθώ απ' τη θέση μου, δεν τολμούσα να σου μιλήσω, δεν τολμούσα καν ν' ανασάνω.

Ένα κομμάτι του μυαλού μου έκανε κβαντικά άλματα ανάμεσα στη λογική και το παράλογο.
Αν είσαι εσύ εδώ, εγώ τότε πού βρίσκομαι;
Είμαι σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, άνοιξα την πόρτα της Ζώνης του Λυκόφωτος, καταλύθηκαν τα όρια του τόπου και του χρόνου, είμαι πέρα απο θεούς και δαίμονες;
Μήπως αν γυρίσω την πλάτη μου, αν αρθρώσω μια λέξη, αν απλώσω το χέρι μου να σ' αγγίξω θα χαθείς ξανά, θα σβήσουν όλα γύρω, θα χαθεί το χιόνι, θα εξαφανιστεί το καταφύγιο και θα βρεθώ ξανά πίσω, στην καθημερινή μου ζωή;

Ή μήπως αυτό που τόσα χρόνια νόμιζα πραγματικό, ήταν ένα όνειρο, ένα κακό όνειρο, ένας φριχτός εφιάλτης κι εσύ υπήρχες πάντα εκεί; Μήπως δεν είχε συμβεί τίποτα, τίποτα δεν είχε αλλάξει, μήπως ποτέ δε χάθηκες, μήπως ποτέ δε σ' έχασα;

Μα το ήξερα πως σε είχα χάσει. Το ήξερα. Ήξερα πως η εικόνα σου μπροστά μου ήταν πέρα απο τη λογική, ήξερα, όμως εσύ ήσουν εκεί, σε έβλεπα.
Και τότε στράφηκες προς το μέρος μου. Είδα την έκπληξη, τη χαρά στα μάτια σου.
Σ' άκουσα να φωνάζεις το όνομά μου.
Έφη! με φώναξες όπως τότε που κανείς δε με έλεγε Ιφιγένεια.
Έφη! Εσύ εδώ;

Δεν ξέρω πώς, αλλά την επόμενη στιγμή ήμουν δίπλα σου, σε απόσταση αναπνοής, έτρεμα ν' απλώσω το χέρι μου να σ' αγγίξω, δεν πρόλαβα όμως να σκεφτώ λεπτό παραπάνω, οι λογικές σκέψεις έσβησαν γιατί άπλωσες εσύ τα χέρια σου, τ' άνοιξες διάπλατα και μ' έκλεισες στην αγκαλιά σου.
Μ' έσφιγγες δυνατά και μου μιλούσες, εγώ κρατιόμουν πάνω σου, ανέπνεα τη μυρωδιά του κορμιού σου, σε κράταγα στην αγκαλιά μου, δεν ξέρω τι σου έλεγα, δεν άκουγα τι έλεγες, άκουγα μονάχα τον ήχο της φωνής σου, σ' ένιωθα μονάχα κοντά μου και δε μ' ένοιαζε τίποτα άλλο.
Αποτραβήχτηκα λιγάκι, ήθελα να σε κοιτάξω, ήθελα να δω το πρόσωπό σου.
Σε κοίταζα, δε χόρταινα να σε κοιτάζω. Τα μάτια σου, το γέλιο σου, τα μαύρα σου μαλλιά.
Με πήρες απ' τα χέρια, καθίσαμε σ' ένα τραπεζάκι, γύρω μας κόσμος πήγαινε κι ερχόταν, παρέες μιλούσαν και γελούσαν κι εμεί κλεισμένοι λες σ' ένα μικρόκοσμο μακριά απ' τους υπόλοιπους, με κράταγες απ' τα χέρια, κι εγώ πάλευα να καταλάβω, αναρωτιόμουν πώς γινόταν να είσαι εκεί, πώς γινόταν και πόσο θα κρατούσε και την ίδια στιγμή διέταζα το μυαλό μου να σταματήσει, να το βουλώσει, να πάψει να σκέφτεται ήθελα μονάχα να ρουφήξω τις στιγμές, ήθελα τα μάτια μου να γεμίσουν μονάχα με σένα, με την εικόνα σου, τ' αφτιά μου να γεμίσουν με τον ήχο της φωνής σου, με το γέλιο σου.

Πίσω μας έκαιγε στο τζάκι μια μεγάλη, δυνατή φωτιά, στο καταφύγιο έκανε ζέστη κι έξω είχε απλωθεί η νύχτα.
Έβγαλες το πουλόβερ σου, έμεινες μ' ένα κοντομάνικο μπλουζάκι, πίναμε κόκκινο κρασί, γελούσες, χαιρετούσες κόσμο κι εγώ μαγεμένη, πάλευα ν' αφεθώ, πάλευα να πιστέψω χωρίς να αιτιολογώ την παρουσία σου.
Σηκώθηκες, έφερες κι άλλο κρασί, με κράταγες απ' το χέρι, πες μου, πες μου τα νέα σου, πες μου τι κάνεις, έχω τόσο καιρό να σε δώ, πες μου, δεν το πιστεύω ότι σε βρήκα εδώ, μου έλεγες κι εγώ δε σε ρωτούσα, δε ρωτούσα τίποτα, σου μίλαγα λες και ήσουν πάντα εκεί, λες και τίποτα δεν είχε συμβεί, άπλωνα το χέρι και άγγιζα το πρόσωπό σου, χάϊδευα τα μαλλιά σου, σου γελούσα κι εγώ, σ' έβλεπα να σηκώνεσαι, σε κοίταζα να περπατάς, δε χόρταινα να κοιτάζω το σπαθάτο κορμί σου, τις δυνατές πλάτες, κάθε φορά που απομακρυνόσουν ανυπομονούσα να γυρίσεις κοντά μου.

Σε κάποια στιγμή με φώναξαν και μου είπαν πως με ζητούσαν στο τηλέφωνο. Σηκώθηκα διστακτικά, δεν ήθελα να κάνω βήμα, δεν ήθελα αλλά ήξερα πως έπρεπε να απαντήσω.
Μη φύγεις, θα γυρίσω αμέσως, σου είπα.
Δεν πρόκειται να παω πουθενά, μικρό, εδώ θα είμαι. Άντε, τράβα μου 'πες και μου 'δωσες γελώντας ένα φιλί στα μαλλιά.

Στο τηλέφωνο ήταν η μάνα μου. Ήθελε να μάθει πώς περνάω, αν είμαι καλά. Την έκοψα βιαστικά.
Μάνα, άκουσέ με. Ξέρεις ποιον βρήκα εδώ; Μη με πεις τρελή, μάνα είναι εδώ ο Χρήστος.
Μα, παιδάκι μου, τι είναι αυτά που λες; άρχισε η μάνα μου.
Ξέρω ξέρω, μάνα, ξέρω. Μη μου λες, μη μου πεις τίποτα, μη μου πεις λέξη. Όμως είναι εδώ, στ΄ορκίζομαι, της είπα κι έστρεψα το βλέμμα μου. Τον είδα όρθιο κοντά στο παράθυρο.
Τον βλέπω αυτή τη στιγμή, μάνα. Είμαστε εδώ και ώρες εδώ, μη με ρωτάς, μη ρωτάς τίποτα. Είμαι καλά, μη με ρωτάς τίποτα άλλο.

Έκλεισα το τηλέφωνο κι όπως γύρισα ξανά, εσύ δεν ήσουν πια στο παράθυρο, δεν ήσουν κοντά στην πόρτα, δεν ήσουν ούτε στο τραπεζάκι μας. Ήταν εκεί όμως τα πράγματά σου, ήταν εκεί το πουλόβερ και το μπουφάν σου. Πετάχτηκα σαν τρελή έξω και στεκόσουν εκεί, στην ξύλινη βεράντα, με το βλέμμα στον ουρανό, την πλάτη σου στραμμένη προς το μέρος μου.
Όλα γύρω χιονισμένα, όμως δεν έκανε κρύο, ή τουλάχιστον δεν το ένιωθα, ένιωθα να καίγομαι. Ήθελα να σε φωνάξω, αλλά εσύ ένιωσες την παρουσία μου και στράφηκες προς το μέρος μου.
Χρήστο... ψέλισσα. Τρόμαξα τόσο που δε σε βρήκα μέσα.
Μα γιατί τρόμαξες; Βγήκα μονάχα για να πάρω λίγο αέρα. Είχε πολύ ζέστη μέσα, μου απάντησες, εμένα όμως μ' είχε πιάσει μια αγωνία, το λογικό κομμάτι του μυαλού απειλούσε να ξαναπάρει τον έλεγχο.
Βιάστηκα να μπώ στην αγκαλιά σου, να πιστέψω, να σ' αγγίξω, ζήτησα τα χείλη σου κι όταν με φίλησες επιτέλους, τότε πια ελευθερώθηκα, τότε δε μ' ένοιαζε τίποτα άλλο.
Αφέθηκα στο όνειρο, αφέθηκα στο παράλογο, στην ευτυχία να είσαι ξανά κοντά μου, να σ' αγγίζω να σου μιλώ, να σε φιλώ, να σου γελάω...

Το γέλιο μου αντηχούσε το ίδιο δυνατά με το δικό σου όταν μπήκαμε ξανά στο καταφύγιο.
Δεν μ' ένοιαζε πια ούτε το πώς ούτε το γιατί. Ήμασταν μαζί, ήσουν εκεί κι αυτό μου έφτανε.
Δεν ήθελα να μάθω, δεν ήθελα να ξέρω, κι αν είχα ξεφύγει απ' τα όρια της λογικής και του κόσμου δεν ήθελα να το ξέρω, δεν ήθελα να γυρίσω ξανά πίσω.

Ένας μακρινός βόμβος έφτασε στ' αυτιά μου.
Ένας ενοχλητικός βόμβος, ένας θόρυβος μουντός, συνεχόμενος, πάλευα να τον αγνοήσω, πάλευα γιατί ήξερα.
Ήταν όπως τότε, στο ατύχημά μου, που είχα πέσει σε κώμα κι ήταν όλα τόσο υπέροχα και γαλήνια, κι ένας βόμβος, ένας ενοχλητικός θόρυβος κουρέλιαζε βίαια το βελούδινο σκοτάδι του μυαλού μου και με τραβούσε με το ζόρι προς ένα φως, σε μια πραγματικότητα στην οποία δεν ήθελα να ξαναγυρίσω.
Ήξερα... Αν έδινα σημασία σ' εκείνο τον ενοχλητικό βόμβο όλα θα χάνονταν γύρω μου, ο θόρυβος θα με τραβούσε σ' ένα μέρος που δεν ήθελα να γυρίσω, θα έσβηνε το χιόνι, θα έσβηνε το καταφύγιο, θα έσβηνε κι εσένα.

Αντιστάθηκα, όσο όμως προσπαθούσα να τον αγνοήσω τόσο εκείνος δυνάμωνε, κι όσο δυνάμωνε τόσο διαλυόταν ο κόσμος στον οποίο βρισκόμουν. Άνοιξα ζαλισμένη τα μάτια.
Ο βόμβος ευδιάκριτος πια, καταλάβαινα πως ήταν το ηλεκτρονικό ξυπνητήρι δίπλα μου στο κομοδίνο. Έκλεισα ξανά σφιχτά τα μάτια, όχι, δεν ήθελα να ξυπνήσω, όχι δεν ήθελα να το πιστέψω, ήθελα να βρεθώ ξανά για λίγο κοντά σου.
Το κατάφερα. Για λίγο όμως, για τόσο λίγο.
Το ξυπνητήρι συνέχιζε τη δουλειά του.

Ανακάθισα στο κρεβάτι. Σηκώθηκα με κόπο. Ένιωθα λες κι είχα περπατήσει χιλιόμετρα, τα πόδια μου δε με κρατούσαν, τα χέρια μου τα ένιωθα βαριά κι ασήκωτα.
Το φως του ήλιου μου πλήγωνε τα μάτια. Τα κράτησα μισόκλειστα, άνοιξα την ντουλάπα να πάρω τα ρούχα μου, κι εκεί, χωρίς να το καταλάβω, το αχ έγινε λυγμός, ο λυγμός κλάμα.
Νόμιζα πως είχα ξεχάσει.
Νόμιζα πως είχα ξεχάσει τις λεπτομέρειες, νόμιζα πως δε θυμόμουν πια ξεκάθαρα πώς είναι το πρόσωπό σου, νόμιζα πως είχα ξεχάσει τον ήχο της φωνής σου, νόμιζα πως είχα ξεχάσει την αφή των δαχτύλων σου, το άρωμα του κορμιού σου, το φιλί σου, νόμιζα πως είχα ξεχάσει ακόμα και το γέλιο σου.
Κάπου όμως μέσα στο μυαλό μου, κάπου όλα τούτα υπάρχουν ακόμα, τόσο ξεκάθαρα που μπόρεσαν να σε ζωγραφίζουν, μπόρεσαν να σε ζωντανέψουν με τόση ακρίβεια και λεπτομέρεια... κι εγώ που νόμιζα πως είχα ξεχάσει...

Σύρθηκα ως τη δουλειά. Δέκα βήματα είναι απ' το σπίτι μου, και περπάτησα τέσσερα τετράγωνα μέχρι να μπορέσω να ηρεμήσω, μέχρι ν' αντέξω την πραγματικότητα, κι όλη την ώρα ευχόμουν να γίνεται πανικός στο γραφείο, να πέσουν όλα μαζί, να πνίγομαι στη δουλειά.
Κι η ευχή μου έπιασε.
Κάποια στιγμή όμως η δουλειά μοιραία, κόπασε. Και τότε το βραδυνό όνειρο γύρισε ξανά ολοζώντανο μπροστά στα μάτια μου.
Και δεν ήξερα αν μπορούσα να χαρώ που έστω και για όσο κρατάει ένα όνειρο, σε είδα, ή αν θα προτιμούσα να πιστεύω πως σε είχα πια ξεχάσει, πως είχα χάσει πια τις λεπτομέρειες της ύπαρξής σου, της μορφής σου μέσα στη λήθη του χρόνου.
Έστριψα ένα τσιγάρο, ήπια μια γουλιά πικρό καφέ κι έκλεισα για λίγο τα μάτια μου.
Τότε, άκουσα ξανά στο μυαλό μου το γέλιο σου, άκουσα ξανά τη φωνή σου, ένιωσα ξανά την παρουσία σου, τη ζεστή αγκαλιά σου.

Κι είπα πως ο Μορφέας μου 'φερε τα δώρα του το περασμένο βράδυ.
Και τον ευχαρίστησα σιωπηλά. Κι ας πονούσαν τα δώρα του όλη τη μέρα σαν παλιά πληγή.
Κι ας με πονάνε ακόμα.

Τα όνειρά μου είναι πάντα ελεύθερα για σένα. Κι ο Μορφέας όταν σε φέρνει παρέα του είναι πάντα καλοδεχούμενος. Πάντα.
Photos by DeviantART