Πέντε πράγματα για μένα ή αλλιώς η πυραμίδα των μπλόγκερς

Γιατί πέντε κι όχι έξι, εννιά ή τρία δεν έχω ιδέα, αυτό το ξέρει μόνο εκείνος που πρωτοξεκίνησε αυτό το παιχνίδι.

Ένιγουέι, αφού λοιπόν πήρα πάσα απ' την Κουρούνα , τη Ραλού, και τον Στριτ Σπίριτ,
(με προλάβατε μπαγάσηδες, είχα σκοπό να σας κάνω εγώ πάσα) , παίζω μπάλα:

1. Φοβάμαι μέχρι αυτοκτονίας τις ακρίδες. Μια φορά μάζευα ρούχα στην ταράτσα του πατρικού μου σπιτιού και μια ακρίδα είχε χωθεί στις πτυχές μιας κουβέρτας. Καθώς τινάχτηκε στον αέρα, εγώ βρέθηκα να πηδάω κάτω απ' την ταράτσα. Ευτυχώς το πατρικό μου είναι μονοκατοικία.


2. Έχω πλακώσει στο ξύλο μια κοπέλα και μάλιστα μες τη μέση του δρόμου, γιατί τάχα λεει γέλασε κοροϊδευτικά πίσω απ' την πλάτη μου καθώς διασταυρωθήκαμε.
Η αληθινή αιτία ήταν ότι την είχε πέσει στο γκόμενό μου.
Όλα αυτά στην "τρυφερή" ηλικία των δεκαπέντε χρόνων.


3. Στα δεκαεννιά μου ερωτεύτηκα τον κολλητό μου, με τον οποίο ουσιαστικά είχαμε μεγαλώσει μαζί, αφού γνωριζόμασταν από τότε που ήμουν δεκατριών.
Κόντεψε να μου στρίψει όταν το συνειδητοποίησα κι αντιδρούσα σαν νευρόσπαστο απ' το φόβο μου μην με καταλάβει, μέχρι που ήρθε και μου είπε ότι με κατάλαβε με τη μία απ' το βλέμμα μου και πως με το ζόρι κρατιόταν να μη σκάσει απ' τα γέλια με τον πανικό και την αμηχανία μου. Γλίτωσε τις σφαλιάρες γιατί πρόλαβε να μου πει ότι ήταν κι εκείνος ερωτευμένος μαζί μου.


4. Έχω σώσει έναν άνθρωπο από πνιγμό. Ήμουν κοντά στα δεκατέσσερα τότε, στην παραλία του Πλαταμώνα και το κοριτσάκι που πνιγόταν κάπου στα έντεκα. Οι μεγάλοι είχαν πάθει παράκρουση και φώναζαν απ' την παραλία, χωρίς να κάνουν τίποτα. Όταν πια την είχα βγάλει στα τρία μέτρα απ' την ακτή ξύπνησαν κι εκείνοι κι έσπευσαν να δώσουν χέρι βοηθείας.


5. Γύρω στα δέκα μ' έχουν διώξει κλωτσηδόν από το κατηχητικό, γιατί λεει έκανα "αιρετικές ερωτήσεις". Εγώ το μόνο που είχα ρωτήσει ήταν γιατί εφόσον ο χριστούλης θυσιάστηκε για χάρη μας και έτσι συγχωρέθηκαν οι αμαρτίες του ανθρώπινου γένους, συνεχίζαμε να θεωρούμαστε καταραμένοι εκ γενετής, λόγω του προπατορικού αμαρτήματος.


Κάνω πάσα στους Ray of Light, Άει σιχτίρ, N.Ago, Katerina ante portas, και Δερβενιώτη.

Για παίξτε μπάλα :)

No Casualties!

Σχεδόν ακόμα δεν το πιστεύω ότι μπόρεσα να μεταβώ απ' τον παλιό μπλόγκερ στον καινούριο χωρίς... "αιματηρές" απώλειες, χωρίς κινέζικα, γραμμική Β και σφηνοειδή γραφή, χωρίς να χάσω σχόλια και χωρίς να μου γίνει το template σαν την ταράτσα του Μπαρμπαλιά!

Για γράψτε κανένα σχολιάκι να τεστάρουμε ότι όλα λειτουργούν ρολόι :)

Spider: The Return

Ο Spider ξαναχτυπά, και μάλιστα αυτή τη φορά μιλά ελληνικά!

Όχι, όχι αυτός. Όχι ο Spiderman βρε παιδιά...

Ο άλλος ντε! Ο Spider σκέτο ή αλλιώς Spi-der (λέγε με Σπύρο Δερβενιώτη).

Βολευτείτε, χαμηλώστε τα φώτα, πάρτε αγκαλιά τα ποπ-κορν και τα πατατάκια, και η συνέχεια στις οθόνες σας.

Η πρόοδος του Μπερίσα

και των Βαλκανίων γενικότερα.

Ο N.Ago (που ζητάει και συγνώμη γιατί μας ενόχλησε), μας ενημερώνει ότι ο Μπερίσα και η πλειοψηφία της Βουλής του, αποφάσισαν να κλείσουν την Ακαδημία των Επιστημόνων.

Έτσι είναι.... αφαίρεσε τη γνώση και τη σκέψη από τον άνθρωπο, τάϊσέ τον με όλα τα σκουπίδια της προηγμένης δύσης -λέγε με Αμερική-, γέμισε το μυαλό του με καταναλωτικά αγαθά, πλημμύρισέ τον με ακριβά αυτοκίνητα, μουνιά στην τηλεόραση, σπίτια, βίλες, εξουσία (και καλά), μπούκωσέ τον μέχρι σκασμού, φίμωσέ του την πρόοδο, τις τέχνες, τα γράμματα, την έρευνα...
Κάντα όλα αυτά, και που θα παει... αργά ή γρήγορα θα το 'χεις έτοιμο το υπανθρωπάκι σου, που θα δουλεύει πειθήνια, θα καταναλώνει πειθήνια και θα μακαρίζει την τύχη του για την ευμάρεια και την πρόοδό του.
Θα χαίρεται από μόνος του μετά για τα βήματα προόδου που κάνει η χώρα του... Τι βήματα, άλματα, κβαντικά θα έλεγα.


Σιγά μην μπορέσει μετά από λίγο καιρό να σκεφτεί αν τα άλματα είναι προς τα πίσω, κι όχι προς τα εμπρός, αν θα μπορεί να ξεχωρίσει κατά πόσο αυτό που ξημερώνει είναι το λαμπρό, καλύτερο μέλλον ή η καινούρια χαραυγή του Μεσαίωνα.

Μπράβο κύριε Μπερίσα. Αν μη τι άλλο, είστε άνθρωπος του μέλλοντος και της προόδου και φυσικά ένας πολιτικός που μοχθεί και πασχίζει για τη χώρα του.

Γι αυτό κι εμείς, τιμής ένεκεν, θα σας κάνουμε τζάμπα διαφήμιση...

"Μετά την ψηφοφορία (12/12/2006) από την πλειοψηφία στη Βουλή της Αλβανίας, η χώρα δεν έχει πλέον την Ακαδημία των Επιστημόνων. Αργά τη νύχτα, ψηφίστηκε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης «Για την Ακαδημία των Επιστημόνων» με 75 ψήφους υπέρ, 2 κατά και 3 παρών. Σύσσωμη η αντιπολίτευση απείχε της διαδικασίας, διαμαρτυρόμενη για το πρωτοφανές αυτό γεγονός. Η επιστημονική, ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική κοινότητα εκλιπαρούσαν, θεωρώντας την πράξη αυτή ως έγκλημα κατά της επιστήμης, η κυβέρνηση ωστόσο επέμενε, και κατάφερε τελικά, να κλειδώσει τις πόρτες των Ερευνητικών Ινστιτούτων που ήταν υπό την Ακαδημία.
Οι βουλευτές του PBDNJ (Κόμμα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα) Spiro Peci και Leonard Solis ήταν αυτοί που ψήφισαν κατά του νομοσχεδίου και οι Leonard Demi (PD), Ymer Tola (PDK), Niko Nerenxi (PAA) δήλωσαν παρόντες."

Ενημερωθείτε για το θέμα στον N.Ago και διαβάστε τους Allu Fun Marx, Γιουτζίν, Ροδιά, Mr.Hulot και Κουρούνα.

N.Ago, αν μπορούμε να υπογράψουμε κάπου σε κάποια λίστα διαμαρτυρίας ως μοχλό πίεσης ενημέρωσέ μας. Ίσως καταφέρουμε κάτι.

What is the colour of your soul?

Λίγες μέρες πριν κατά τις οχτώμισι γύριζα στο σπίτι μετά τη δουλειά.
Ήταν (ως συνήθως) μια δύσκολη μέρα και η διάθεσή μου ήταν τύπου "όποιος μου πει καλησπέρα θα του πάρω το κεφάλι".
'Ετσι αντί να παω κατευθείαν στο σπίτι έκανα μια μικρή βόλτα -το γύρο της πλατείας δηλαδή- για να ξελαμπικάρει λιγάκι το μυαλό μου προτού παω να χωθώ στα μπουντρούμια της μετάφρασης.
Και περνώντας μπροστά από ένα περίπτερο έπεσα πάνω στο τρίτο τεύχος του Soul. Δεν το είχα διαβάσει ξανά ως τώρα, κι έτσι αποφάσισα να το πάρω.
Γυρνώντας σπίτι το ξεφύλισα, και φυσικά έπεσε το μάτι μου και στο άρθρο για τις φυλές των μπλογκς.

Διαβάζοντάς το γέλασα πολύ... μου έφτιαξε στην κυριολεξία τη διάθεση και το βράδυ.
Φυσικά και "αναγνώρισα" τον εαυτό μου τουλάχιστον σε κανά δυο "παραδείγματα" των φυλών των μπλόγκερ... εκεί ας πούμε που οι διάφορες "αλαφροίσκιωτες" γκόμενες ποστάρουν στίχους, πονήματα, εσώψυχα κι όλα αυτά με ψιλό... μαύρη (λέγε με γκόθικ) διάθεση.

Όχι πως είμαι απόλυτα γκόθικ ή μες τη μαύρη μαυρίλα, αλλά ρε παιδάκι μου πώς να το κάνουμε, εν γένει ο Τύπος Νυχτερινός δεν είναι και το πιο χαλαρό, κεφάτο και ανέμελο μπλογκ που βγήκε εν Ελλάδι :)

Μου άρεσε όλη αυτή η προσέγγιση, το κείμενο ήταν προσεγμένο και το χιούμορ του κατανοητό, απτό και ίσως κάπου-κάπου φλεγματικό... αλλά πως να το κάνουμε, η σάτιρα και το χιούμορ έχουν και τα δυο προαναφερόμενα στοιχεία.
Άφησα το περιοδικό σε μιαν άκρη και το... ξέχασα. Μέχρι λίγες μέρες αργότερα, όταν αντιλήφθηκα πως είχε γίνει απίστευτος ντόρος και σάλος για το θέμα.
Κυριολεκτικά έπεσα απο τα σύννεφα.

Διάβαζα σχόλια δεξιά κι αριστερά και δεν πίστευα στα μάτια μου.
Μα είναι δυνατόν; αναρωτιόμουν. Είμαστε σοβαροί;

Όταν ο μας κατέβαζε καντήλια ο κος Πανόπουλος της Athens Voice και μας πέρναγε γεννεές δεκατέσσερις, που ήταν όλοι αυτοί να βγουν να σκίσουν τα ιμάτιά τους; Όταν αποκαλούσε όλες ανεξαιρέτως τις φυλές των μπλόγκερς ανέραστους, κομπλεξικούς τριανταπενταφεύγα και μας προέτρεπε με κείνο το περιβόητο πια "get a life" (λες κι όλοι μας φυτοζωούσαμε μέχρι τότε κι αποκτήσαμε "ζωή" και "λόγο" και "υπόσταση" μόνο μέσα απ' το μπλόγκιγκ), που ήταν όλοι αυτοί που τώρα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, να βγουν και να πάρουν θέση;

Το άρθρο του Soul τους χάλασε τη μαγιονέζα;

Και εν τέλει, είναι δυνατόν να μην μπορούν να ξεχωρίσουν που τελειώνει το χιούμορ και η καλοπροαίρετη σάτιρα και που αρχίζει η εμπάθεια, η κακεντρέχεια, ο εμπαιγμός και η χαιρεκακία;

Ε, τότε τι να πω; Αν το πράγμα είναι έτσι, τότε παιδιά...

.... περαστικά μας.

Ο Πόλεμος των Bloggers….

Με αφορμή το ποστ της Κουρούνας εδώ είπα να αφήσω ένα σχολιάκι στο μπλογκ της. Ξεκίνησα να γράφω κι από σχόλιο κατέληξα σε ποστ.

Άνθρωποι, άνθρωποι, προς τι το μίσος κι ο αλληλοσπαραγμός; (που έλεγε κι ο αείμνηστος Χρήστος Τσαγανέας).
Οι λύσεις, προφανώς, είναι απλές.
Ας πάρουμε το κειμενάκι κι ας το αναλύσουμε στα κύρια στοιχεία και νοήματά του. Όπως κάνατε στο σχολείο, στα Ν. Ελληνικά. Ενθυμείσθε;

Αν υποθέσουμε πως ισχύει το: "...O ρομαντικός blogger δεν είναι αθώος. Θέλει να γίνει πλούσιος και διάσημος όπως όλοι μας. Δεν είναι τυχαίο που βλέπεις blogs να αλλάζουν ανάλογα με τις διαθέσεις των επισκεπτών τους…", τότε μάλλον ισχύει και το "Any publicity is good publicity", οπότε ίσως πρέπει να πούμε ευχαριστώ στον κύριο Γιώργο Πανόπουλο.

Εν συνεχεία, γράφει σε κάποιο άλλο σημείο ο κύριος Πανόπουλος: «…Γράφουν για τον εαυτό τους αντί να τον εφευρίσκουν…» Μήπως θα πρέπει να θεσπιστεί νέο νομικό πλαίσιο που ν’ απαγορεύει όχι μόνο στους μπλογκερς αλλά και σε όσους ασχολούνται με τον γραπτό λόγο εν γένει, να "γράφουν για τον εαυτό τους"; Μήπως να μπει δικλείδα ασφαλείας στα συμβόλαια των εκδοτικών οίκων με τους συγγραφείς, που να απαγορεύει ακριβώς αυτό; Να υποχρεώνονται με ποινικές ρήτρες να "εφευρίσκουν!?" τον εαυτό τους κι όχι να "γράφουν για τον εαυτό τους"; Να κάψουμε μήπως σε μια μεγάλη φωτιά στην πλατεία Συντάγματος όσα βιβλία συγγραφέων τόλμησαν να «γράψουν για τον εαυτό τους»;
Φυσικά θα μου πείτε, οι μπλογκερς δεν είναι συγγραφείς, είναι απλώς… μπλογκερς. Και λοιπόν; Για τους μεν ισχύει η οκά και για τους δε το κιλό;

Αν πάλι το μεγαλύτερο πρόβλημα του προαναφερόμενου κυρίου είναι πως: "...Προσφέρεις τίποτα ανακυκλώνοντας την τηλεοπτική πραγματικότητα που θα έκανε οποιονδήποτε πράο Θιβετιανό μοναχό να αυτοπυρποληθεί στο Σύνταγμα; Ή όταν διηγείσαι προσωπικές ιστορίες που είναι τόσο πληκτικές, ανέμπνευστες, κουρασμένες ώστε, αν είσαι πάνω από δεκατριών χρόνων, θα ’πρεπε να σε μαντρώσουν για δημόσια ασέλγεια; Ποιος έχει ανάγκη την αντρική και γυναικεία «ευαισθησία» που σε κάνει να σκέφτεσαι τον ευνουχισμό σου;", κρίμα δεν είναι να τον αφήνουμε να "σκέφτεται τον ευνουχισμό του";
Ας του προτείνουμε το αυτονόητο, το ίδιο που συχνά χρησιμοποιείται ως επιχείρημα και στις αντιπαραθέσεις για την ποιότητα των τηλεοπτικών εκπομπών:
-Δεν σας αρέσει η τάδε εκπομπή; Αλλάξτε κανάλι.
-Δεν σας αρέσει η τηλεόραση γενικώς;
Πατήστε το off ή δωρίστε την τηλεόρασή σας, ή ακόμα, πετάξτε την απ’ το παράθυρο. (Προσοχή μόνο μην περνάει κανάς χριστιανός από κάτω και βγούμε στα κανάλια).
-Δεν σας αρέσουν τα μπλογκς, θεωρείτε τους μπλογκερς το βδέλυγμα του ελληνικού διαδικτύου; Μην τα διαβάζετε.

Θα μου πεις απ' την άλλη, αν δεν τα διαβάζουν, αν δεν ασχολούνται, αν δεν προσφέρουν την κριτική τους πως θα βγάλουν κι εκείνοι το ψωμάκι τους και πως εμείς θα κερδίσουμε τα πολυπόθητα 15 λεπτά της δημοσιότητάς μας;

Έλα μου ντε... τι να πω...
Η χαμηλή μου διανόηση δε μου επιτρέπει να εκφέρω γνώμη και άποψη. "Εκείνοι" ξέρουν καλύτερα.

Ίσως τελικά να πρέπει ν' αρχίσουμε να μοιράζουμε ευχαριστήριες, ενυπόγραφες επιστολές (ηλεκτρονικές και όχι μόνο), οι οποίες θα κλείνουν με ένα σεμνό "Υes, Master!" κι έπειτα λεω να πάμε να προμηθευτούμε μερικά τσαντόρ.
Ξέρω κάτι Πακιστανούς που στα ράβουν σε χρόνο dt. Κι ύστερα να σταματήσουμε και να ψηφίζουμε.
Ούστ απο δω, λοιπόν μουλάρες ξεσαμάρωτες. Είχατε και στο χωριό σας μπλογκ; (Για τις κυρίες της μπλογκόσφαιρας αυτό).

Όσο για τους κυρίους, τώρα που ξέρουμε πως οι περισσότεροι "...ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα 35-44 ετών, δηλαδή στη βαρεμένη γενιά που καπελώνει με τα άγχη, τις φοβίες και την αποτυχία της τους πιτσιρικάδες θεωρώντας την ιστορία σαν τεράστιο κάδο ανακύκλωσης· είναι αυτή που ευθύνεται για τους πρώτους μικρομέγαλους τινέιτζερ στην ιστορία της ανθρωπότητας, οι οποίοι πιθηκίζουν τις ιδέες τους αντί να τους δώσουν ένα χαστούκι και να προχωρήσουν. Mια γενιά που αναγόρευσε το Xρήμα σε μοναδική αξία δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα παρά τη Mίζερη Tάση...", καλό θα ήταν ν' αρχίσουν να στρέφουν την προσοχή τους στον κλάδο της Ιεροσύνης.

Εκεί και τη δημοσιότητά τους θα έχουν τζαμπέ (κι όχι μόνο για 15 λεπτά...) και πρώτες μούρες θα γίνουν κι επιτέλους θα σώσουν αυτή τη ρημάδα τη χώρα.
Άσε που θ' αλλάξουν και όνομα και δεν θα ναι πλέον "...ο βαρετός Κώστας…", αλλά ο αξιομακάριστος αδελφός Ευσέβιος ας πούμε, και last but not least, θα διευρυνθούν οι ερωτικοί τους ορίζοντες, θα πάψουν να είναι στερημένοι κι επιτέλους, θ' αποκτήσουν "real life"...

Και πριν το τέλος, μια μικρή απορία, προς τον κύριο Πανόπουλο. Σχολιάζει στο κείμενό του: «…Aν έχεις τη δυνατότητα να μην είσαι ο εαυτός σου και να πολλαπλασιάζεσαι με ψευδώνυμα on line, γιατί πρέπει να είσαι συνεχώς και αδιαλείπτως ο βαρετός Kώστας και η κατατονική Mαρία που μπορεί να συναντήσει κάποιος on live;»

Απορία: Πόσους μπλόγκερς έχει συναντήσει on live ο κύριος; Πόσους απ’ όσους "διαβάζει" στο Διαδίκτυο; Πόσους "φορουμίστες;" Πόσους "συνchatters";
Γιατί για να το λεει, σίγουρα έχει προσωπική άποψη… Δε μπορεί να γράφει πράγματα, έτσι για τον ντόρο και μόνο, έτσι για το ονόρε….
Ας μας πει λοιπόν… Πόσους έχει συναντήσει on live;

Υ.Γ. Για να προλάβω…

1. Το κείμενο του κυρίου Τσαγκαρουσιάνου καμία σχέση δεν έχει με του κυρίου Πανόπουλου. Μπορεί το θέμα να είναι κοινό, αλλά άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας, άσε που το θέμα δεν είναι και τόσο κοινό. (Τουλάχιστον έτσι κατάλαβα εγώ η ταλαίπωρη πτωχή μπλογκερού).

2. Αν κάποιοι που διαβάσουν το ποστ μου νομίσουν πως θίχτηκα βαθιά και δε θα φαω το βράδυ, μάλλον το διαβάζουν με… "λάθος μάτι". Για να μην υπάρχουν απορίες λοιπόν, η διάθεσή μου στο παραπάνω κείμενό μου, αντικατοπτρίζεται τέλεια με το ΚaraLOL.