Ραγίζει απόψε η καρδιά..

Καμιά φορά δεν έχεις λόγια, δεν φτάνουν τα λόγια, ή δεν έχουν τελικά καμιά σημασία.
Αλλά ήθελα να σου πω γεια, καλή αντάμωση και δυο σκόρπια ευχαριστώ.

Σ' ευχαριστώ για έναν πρωινό καφέ στα κάστρα, δεκαεννιά χρόνια πριν, σ' ευχαριστώ για μια Αυγουστιάτικη βραδυά στον Βόλο στο Καφέ Σαντάν, σ' ευχαριστώ για τα ουζάκια εκείνα τα καλοκαίρια στην Αλόννησο, πάνω απ' όλα σ' ευχαριστώ που πλούτισες τη ζωή μου με την παρουσία σου, σ' ευχαριστώ που ήσουν εσύ, Νικόλα.

Πόσους αποχαιρετισμούς ακόμα;

Οι δρόμοι τρέχουν χιαστί, στις τρεις χαράματα Ομόνοια, κι αχ Ελλάδα σ' αγαπώ, αλλά τίποτα δεν πάει χαμένο, γιατί εδώ είναι του Ρασούλη.

Καλό ταξίδι, Μανώλη, σ' ευχαριστούμε για τα τραγούδια...

Ψυχοθεραπεία

Ο τελευταίος γιατρός που επισκέφτηκα για το πρόβλημα με τον ώμο μου (το τι συνέβει στο μεταξύ και τις διαφορετικές διαγνώσεις που είχα, θα τα πούμε σε άλλο ποστ), με συμβούλεψε να κάνω πράγματα που με κάνουν και νιώθω καλά, οτιδήποτε για να μειωθεί το στρες και το άγχος, γιατί αλλιώς λέει, δεν πρόκειται να συνέλθει ο ώμος...

Εντάξει γιατρέ, τα έβαλα κάτω και τα μέτρησα τα πράγματα.. Να κάνω μερικά ταξιδάκια στο Μαρόκο ξανά, πράγμα που θα με έκανε μάλλον περδίκι, δε με παίρνει.
Το να μη χρωστάω πουθενά επίσης δεν είναι πιθανό, τουλάχιστον όχι άμεσα.
Το να κάνω ανακαίνιση στο σπίτι, βαψίματα, και να πάρω νέα έπιπλα, επίσης δε το βλέπω πιθανό για τώρα κοντά.
Τι μας μένει; Εκτός από το διάβασμα, που κι αυτό κοντεύει να μου εξαντληθεί.. πόσα να έχει γράψει πια ο ταλαίπωρος Koonz...

Οπότε τι; Μουσική.

Το τελευταίο κόλλημα είναι η όπερα.
Το αγαπημένο των τελευταίων ημερών είναι το E lucevan le stelle, η άρια από την τρίτη πράξη της Tosca.
Και η καλύτερη εκτέλεση από όσες άκουσα, μία του Παβαρότι.
Κλαίω κάθε φορά.
Κι ακόμη και τα λόγια να μην ήξερα ή το τι σημαίνουν, πάλι θα έκλαιγα.
Αν βοηθάει στη μείωση του στρες, δεν ξέρω γιατρέ μου, αλλά εμένα με κάνει να νιώθω καλύτερα.

E lucevan le stelle
Ed olezzava la terra
Stridea l'uscio dell'orto
Ed un passo sfiorava la rena
Entrava ella, fragrante
Mi cadea fra le braccia
O dolci baci, o languide carezze
Mentr'io fremente
Le belle forme disciogliea dai veli
Svani per sempre
Il sogno mio d'amore
L'ora è fuggita
E muoio disperato
E muoio disperato
E non ho amato mai tanto la vita
Tanto la vita

Ayo

Γεννήθηκε στη Γερμανία στις 14 Σεπτέμβρη του 1980.

Ο πατέρας της κατάγεται από τη Νιγηρία, και είχε βρεθεί στην Κολωνία για σπουδές στη δεκαετία του '70.
Η μητέρα της είναι τσιγγάνα.

Τη μεγάλωσε ο πατέρας της, γιατί η μητέρα της αντιμετώπιζε για χρόνια πρόβλημα λόγω χρήσης ναρκωτικών.

Το όνομά της σημαίνει Χαρά στη γλώσσα Yoruba.
Μεγάλωσε στη Γερμανία, επισκέφτηκε κάποια στιγμή την Νιγηρία, έζησε κάμποσο διάστημα στο Λονδίνο και τώρα μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα στην Ν. Υόρκη και το Παρίσι.
Έχει ένα γιο, τον Nile, ο οποίος γεννήθηκε το 2005.

Η ίδια θεωρεί τον εαυτό της ελεύθερο πνεύμα, λέγοντας χαρακτηριστικά: Το να μην έχει κανείς σπίτι είναι ο ορισμός της ελευθερίας.

Είναι μόλις εικοσιέξι χρόνων, κι η φωνή της μου θυμίζει ζεστή σοκολάτα με μπαχαρικά, ενώ σε κάποιες φωτογραφίες της μου θυμίζει πολύ τη Minnie Ripperton.

Αν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμη, κάντε το.

Ακούστε την στο And it's supposed to be love, και διαβάστε για 'κεινη στο επίσημο site της.

Για το τελευταίο σαββατοκύριακο του Νοέμβρη

(God's gonna) Cut you down

You can run on for a long time,
Run on for a long time,
Run on for a long time,
Sooner, or later, God'll cut you down.
Sooner, or later, God'll cut you down.

Go and tell that long tongue liar,
Go and tell that midnight rider,
Tell the rambler, the gambler, the back biter,
Tell 'em that God's gonna cut 'em down.

Well my goodness gracious,
Let me tell you the news.
My heads been wet with the midnight dew.
I've been down on bended knee,
Talkin to the man from Galilee.
He spoke to me in a voice so sweet,
I thought I heard the shuffle of angels feet.
He called my name and my heart stood still,
When He said "John go do my will"

Go and tell that long tongue liar,
Go and tell that midnight rider,
Tell the rambler, the gambler, the back biter,
Tell 'em that God's gonna cut 'em down.

You can run on for a long time,
Run on for a long time,
Run on for a long time,
Sooner, or later, God'll cut you down.
Sooner, or later, God'll cut you down.

You can throw your rock, hide your hand,
Workin in the dark against your fellow man.
But as sure as God made black and white,
What's done in the dark,
Will be brought to the light.

You can run on for a long time,
Run on for a long time,
Run on for a long time,
Sooner, or later, God'll cut you down.
Sooner, or later, God'll cut you down.

Go and tell that long tongue liar,
Go and tell that midnight rider,
Tell the rambler, the gambler, the back biter,
Tell 'em that God's gonna cut 'em down.


Κατεβάστε το εδώ

Johnny Cash

Album: American V: A Hundred Highways

Το πρόγραμμα γι απόψε έλαβε τέλος...

Απόψε δεν είχα λόγια.
Απόψε ήμουν κομμάτια.
It' s been a hard days night...
Μιας μέρας όπου όλα μου πήγαν στραβά...
Όπου σ' όλους τους τομείς της ζωής μου έφαγα στραπάτσα.



Στη δουλειά μου. Που την πήρα πίσω αλλά με νέους, δυσμενείς για μένα, όρους.
Στην δεύτερή μου δουλειά όπου υπολόγιζα να πάρω κάποια χρήματα και μέχρι να γίνει
αυτό κόντεψε να μου τρυπήσει το στομάχι.
Στα οικογενειακά μου.
Στην υγεία μου.
Στην υγεία πολύ κοντινών κι αγαπημένων μου προσώπων.
Στα λόγια ενός ανθρώπου που κάποτε σήμαινε πολλά για μένα, και που πίστεψα πως μπορούσα να μοιραστώ πια μαζί του τα νέα μου, τη χαρά μου...
Κι εκείνος μου πε πράγματα που δεν είχε πια κανένα, μα κανένα δικαίωμα να πει, μ' έκανε να πονέσω, να πικραθώ, ν' αμφιβάλλω για τον εαυτό μου...

Και κοντά σ' όλα αυτά, κάποιες περίεργες συμπτώσεις, με γέμισαν περισσότερες ανασφάλειες, φόβους, πίκρα και άγχος.

Κι η αντίδρασή μου, ως συνήθως, εντελώς παρορμητική και χωρίς καθόλου διπλωματία...

Εκτός απο το ότι δεν τα παω καλά με το πρωινό ξύπνημα, δεν τα παω καθόλου καλά και με
τη διπλωματία, ειδικά σ' ό,τι αφορά τα συναισθήματά μου...
Ντουγρού μπροστά, κι ό,τι βγει...

Μόνο να βγει απο μέσα μου...

Καθώς οι νυχτερινές ώρες κυλούνε, σκέφτομαι πως ίσως αύριο να χρειαστεί να δώσω κάποιες εξηγήσεις για την, με μια ματιά, αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά μου απόψε σε κάποιον άνθρωπο...

Εύχομαι, αν συμβεί τελικά αυτό κι αποδειχτεί πως για όλα έφταιγε μια hard, real hard day of my life για τα όσα πέρασαν απόψε απ' το μυαλό μου, εύχομαι λοιπόν να βρω τα λόγια να εξηγήσω...

Κι εκείνος να βρει τρόπο να με καταλάβει... κι όπως και πριν, έτσι και τώρα να με νιώσει...

Παράξενη γιορτή...

Χόρεψα μόνος μου ό,τι ονειρεύτηκα
ζωή παράξενη πάντα σε δέχτηκα
Πρόποση επίσημη σ’ όλα τα ψεύτικα
παράξενη γιορτή

Σε ό,τι δέθηκα κι ύστερα χώρισα
σ’ ό,τι αγάπησα κι ό,τι δε μπόρεσα
Σ’ ό,τι αρνήθηκα και σ’ ό,τι δώρισα
παράξενη γιορτή



Με γλυκό κουταλιού
και στη θλίψη δωμάτιου παλιού
μάνα εγώ θα σε δω
όλα χάθηκαν κι όλα είναι εδώ
Ένα μονόλογο στο τζάμι έγραψα
ύστερα γέλασα, τα δάκρυα έβαψα
Χρόνια που σώθηκαν, χρόνια που έθαψα
παράξενη γιορτή

Παίρνει ο άνεμος μέρες και θύμησες
κι εσένα που έφυγες και δε με φίλησες
Ένα φθινόπωρο σαν στάχυ λύγισες
παράξενη γιορτή



Με γλυκό κουταλιού...
Χόρεψα μόνος μου ό,τι ονειρεύτηκα...
Παίρνει ο άνεμος μέρες και θύμησες...

Προσωπικά...

Προσωπικά δεν έχω αισθήματα για σένα φιλικά
μονάχα βήματα θιγμένα ερωτικά,
που μ' αναγκάζουνε να φεύγω βιαστικά

Προσωπικά δε θέλω τίποτα μαζί σου λογικά
μου πάει ο ήχος της φωνής σου τραγικά
και δεν αλλάζω το κορμί σου με την άψογη ζωή σου
τελικά


Προσωπικά εγώ τρελαίνομαι,
στο παραμύθι σου γεννιέμαι κι ανασταίνομαι
Προσωπικά δεν έχω αίσθηση
αυτό που ζούμε αν είναι αλήθεια ή παραίσθηση,

προσωπικά....

Προσωπικά, τυχαίνει βράδια με τραγούδια λαϊκά
ντυμένη κι άδεια κι αφημένη γενικά
να μεταφράζω τη σκηνή δραματικά

Προσωπικά, εμένα ο χρόνος μου γυρίζει κυκλικά
κι αλλάζει ο τόνος μου στο τέλος ειδικά
γι' αυτό να ξέρεις κι επιμένω, κι ας μου το 'χεις ξεγραμμένο
οριστικά

Προσωπικά....

Έλα λίγο...

Έλα λίγο… μόνο για λίγο…
ζω και ξαναζώ κάθε μας στιγμή,
σε χώρο μυστικό, καρδιά μου,
σ’ ανταμώνω…

Έλα λίγο… μόνο για λίγο…
μέσα μου σιωπή,
μίλα μου εσύ…
Όλη μου η ζωή,
στα χέρια σου κλεισμένη…

Studio 216 F.M.

Όταν ήμουν στην εφηβεία, ήταν της μόδας οι ραδιοφωνικοί σταθμοί.
Οι πειρατικοί. Δεν υπήρχε τότε ελεύθερη ραδιοφωνία.
Ήταν τρομερή φάση εκείνοι οι σταθμοί. Κι είχα και γω κάποτε έναν.
Στούντιο 216 στα FM τον λέγανε.
Ήταν τα λόγια σου όταν δεν είχες πια άλλα λόγια να πεις. Κι εγώ απόψε, ή τουλάχιστον για την ώρα, δεν έχω καθόλου λόγια να πω. Δεν μπορώ.
Πονάω πολύ απόψε.
Πολύ για να βάλω τα όσα νιώθω σε λέξεις...
Θα κάνω πρόγραμμα λοιπόν απόψε...

Σκόρπια τραγούδια... που κάτι λένε απ' όσα νιώθω, απ' όσα περνούν απ΄το μυαλό μου απόψε...

Κι ίσως να λένε κάτι και σε κάποιους άλλους...

Κεραυνός κι αστραπή
ξάφνου στο ανήξερο καλοκαίρι
η κακιά η στιγμή
φίδι, σκορπιός, μαχαίρι
στην καρδιά μου όρμησε να τη φαρμακώσει.
Κεραυνό κι αστραπή
ελπίζει πια η ζωή μας στο θαύμα
άγγελο της χαράς κι εκδικητή αντάμα
τους ανθρώπους που χωρίσαν πάλι να ενώσει...

So sad...

I’m crying everyone’s tears
And there inside our private war
I died the night before
And all of these remnants of joy and disaster
What am I suppose to do

I want to cook you a soup that warms your soul
But nothing would change, nothing would change at all
It’s just a day that brings it all about
Just another day and nothing’s any good

The dj’s playing the same song
I have so much to do
I have to carry on
I wonder if this grief will ever let me go
I feel like I am the king of sorrow, yeah
The king of sorrow

I suppose I could just walk away
Will I disappoint my future if I stay
It’s just a day that brings it all about
Just another day and nothing’s any good

Επειδή απόψε είμαι λυπημένη. Πολύ λυπημένη...