Πέντε πράγματα για μένα ή αλλιώς η πυραμίδα των μπλόγκερς

Γιατί πέντε κι όχι έξι, εννιά ή τρία δεν έχω ιδέα, αυτό το ξέρει μόνο εκείνος που πρωτοξεκίνησε αυτό το παιχνίδι.

Ένιγουέι, αφού λοιπόν πήρα πάσα απ' την Κουρούνα , τη Ραλού, και τον Στριτ Σπίριτ,
(με προλάβατε μπαγάσηδες, είχα σκοπό να σας κάνω εγώ πάσα) , παίζω μπάλα:

1. Φοβάμαι μέχρι αυτοκτονίας τις ακρίδες. Μια φορά μάζευα ρούχα στην ταράτσα του πατρικού μου σπιτιού και μια ακρίδα είχε χωθεί στις πτυχές μιας κουβέρτας. Καθώς τινάχτηκε στον αέρα, εγώ βρέθηκα να πηδάω κάτω απ' την ταράτσα. Ευτυχώς το πατρικό μου είναι μονοκατοικία.


2. Έχω πλακώσει στο ξύλο μια κοπέλα και μάλιστα μες τη μέση του δρόμου, γιατί τάχα λεει γέλασε κοροϊδευτικά πίσω απ' την πλάτη μου καθώς διασταυρωθήκαμε.
Η αληθινή αιτία ήταν ότι την είχε πέσει στο γκόμενό μου.
Όλα αυτά στην "τρυφερή" ηλικία των δεκαπέντε χρόνων.


3. Στα δεκαεννιά μου ερωτεύτηκα τον κολλητό μου, με τον οποίο ουσιαστικά είχαμε μεγαλώσει μαζί, αφού γνωριζόμασταν από τότε που ήμουν δεκατριών.
Κόντεψε να μου στρίψει όταν το συνειδητοποίησα κι αντιδρούσα σαν νευρόσπαστο απ' το φόβο μου μην με καταλάβει, μέχρι που ήρθε και μου είπε ότι με κατάλαβε με τη μία απ' το βλέμμα μου και πως με το ζόρι κρατιόταν να μη σκάσει απ' τα γέλια με τον πανικό και την αμηχανία μου. Γλίτωσε τις σφαλιάρες γιατί πρόλαβε να μου πει ότι ήταν κι εκείνος ερωτευμένος μαζί μου.


4. Έχω σώσει έναν άνθρωπο από πνιγμό. Ήμουν κοντά στα δεκατέσσερα τότε, στην παραλία του Πλαταμώνα και το κοριτσάκι που πνιγόταν κάπου στα έντεκα. Οι μεγάλοι είχαν πάθει παράκρουση και φώναζαν απ' την παραλία, χωρίς να κάνουν τίποτα. Όταν πια την είχα βγάλει στα τρία μέτρα απ' την ακτή ξύπνησαν κι εκείνοι κι έσπευσαν να δώσουν χέρι βοηθείας.


5. Γύρω στα δέκα μ' έχουν διώξει κλωτσηδόν από το κατηχητικό, γιατί λεει έκανα "αιρετικές ερωτήσεις". Εγώ το μόνο που είχα ρωτήσει ήταν γιατί εφόσον ο χριστούλης θυσιάστηκε για χάρη μας και έτσι συγχωρέθηκαν οι αμαρτίες του ανθρώπινου γένους, συνεχίζαμε να θεωρούμαστε καταραμένοι εκ γενετής, λόγω του προπατορικού αμαρτήματος.


Κάνω πάσα στους Ray of Light, Άει σιχτίρ, N.Ago, Katerina ante portas, και Δερβενιώτη.

Για παίξτε μπάλα :)

3 + 3 δεν κάνει 6!

Μέχρι που έγινα δεκάξι, γιόρταζα τα γενέθλιά μου στις 17 Φλεβάρη.
Όταν χρειάστηκε να προμηθευτώ πιστοποιητικό γεννήσεως για να βγάλω ταυτότητα, στο αρμόδιο τμήμα του Δημαρχείου του Βόλου, έγινε ένας μικρός πανικός.
Δεν με είχαν πουθενά γραμμένη στα αρχεία τους. Κατ' αυτούς, δεν είχα καν γεννηθεί, τουλάχιστον όχι στις 17 Φεβρουαρίου.

Μετά από πέντε ώρες ψάξιμο στα αρχεία κι αφού κοντέψαμε να μαλλιοτραβηχτούμε με την ταλαίπωρη υπάλληλο που επέμενε να μη με βρίσκει ενώ εγώ επέμενα πως κάπου εκεί ήμουν γραμμένη και δεν με έβλεπε, ανακαλύψαμε πως τελικά είχα γεννηθεί λεει στις 15 Μάρτη.

-Μα θα με τρελάνετε εσείς εδώ πέρα; Σας λεω, έχω γεννηθεί στις 17 Φεβρουαρίου, κι όχι στις 15 Μαρτίου! Είμαι σίγουρη γι' αυτό, έλεγα και ξανάλεγα.
-Δεν ξέρω τι μου λες κορίτσι μου, όμως να, εδώ είσαι γραμμένη: Ιφιγένεια-Σοφία Τύπος Νυχτερινός, του Κωνσταντίνου και της Βικτωρίας!
-Μα δεν είναι δυνατό! Σας λεω έχετε κάνει κάποιο λάθος. Ας δούμε και τους γονείς των γονιών μου...
-Ορίστε, ο μπαμπάς σας είναι του Δημητρίου και της Ουρανίας Τάδε, και η μαμά σας του Δημητρίου και της Ιφιγένειας Τάδε! Έχεις ακόμα αμφιβολίες; Άλλωστε, πόσες λένε Ιφιγένεια-Σοφία νομίζεις; μου πέταξε φουρκισμένη η κακόμοιρη χριστιανή που της είχα βγάλει την ψυχή τόσες ώρες.

Κατάπια τη γλώσσα μου. Οι αποδείξεις ήταν εκεί μπροστά μου, αντράνταχτες κι εγώ δεν μπορούσα να πω τίποτα.
Παραζαλισμένη πήρα το δρόμο για το σπίτι, λέγοντάς της πως θα επέστρεφα την επομένη για να τελειώσουμε τις διαδικασίες.
Στο δρόμο σκεφτόμουν πως εντάξει, μπορεί η μάνα μου να είχε πέσει λίγο έξω στις ημερομηνίες, αλλά και πάλι, έναν ολόκληρο μήνα;

Η απορία μου λύθηκε σύντομα.
Η κυρία Βικτώρια μου εξήγησε με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου ότι ο γιατρός στην κλινική είχε ξεχάσει για κάμποσο καιρό να δηλώσει τη γέννησή μου, και πως της είπε σε κάποια φάση πως θα αναγκαζόταν να με δηλώσει ένα μήνα αργότερα, για να είναι καλυμμένος ο ίδιος.

-Και το δέχτηκες; τη ρώτησα όλο απορία.
-Γιατί να μη το δεχτώ; Εμένα με ένοιαζε να είσαι γερό και δυνατό και να βγεις γρήγορα από τη θερμοκοιτίδα, τις ημερομηνίες θα κοίταζα; ήταν η απάντηση.
-Και δηλαδή τώρα, εγώ πότε έχω γεννηθεί; είπα και στο δεκαεξάχρονο μυαλό μου όλη αυτή η ιστορία φάνταζε ως βιβλική καταστροφή. Δηλαδή τόσα χρόνια γιόρταζα λάθος γενέθλια; Και τόσα χρόνια διάβαζα λάθος ζώδιο στη Μανίνα; Και... μπας και ήμουν ψαράκι αντί για υδροχόος; Αααα, όχι, όχι, δεν μπορεί! Γιατί αν ήμουν ψαράκι δεν ταίριαζα με τον Θανάση που ήταν δίδυμος, και τώρααααα;

Λίγο πριν αρχίσω να σκούζω και να κλαίω, (είπαμε, δεκάξι!) μου απαντάει η μάνα μου ατάραχη:-Ε, πώς κάνεις έτσι; Υπολόγισε. Ένα μήνα μετά σε δήλωσε ο γιατρός. Δεκαπέντε Μάρτη σ' έχουν γράψει, άρα, δεκαπέντε Φλεβάρη έχεις γεννηθεί!

Ώπα, ώπα, τώρα κάτι γινόταν.
Άρα συνέχιζα να είμαι υδροχόος, συνέχιζα να ταιριάζω με το Θανάση, διάβαζα τα σωστά ζώδια τόσο καιρό, αλλά... αλλά τελικά πότε το Φλεβάρη ήμουν γεννημένη; Στις 17 ή στις 15;

Τη λύση έμελλε να τη δώσει ο αδελφός μου. Ήταν ο μόνος που θυμόταν ακριβώς τη μέρα. Παρασκευή. Ήταν η τελευταία μέρα της δουλειάς του και περίμενε πώς και πώς την επόμενη μέρα για να ξεκουραστεί. Ρωτώντας και τον πατέρα μου, καλού κακού, ως εκ θαύματος κι εκείνος ήταν σίγουρος για την Παρασκευή, το ίδιο κι η συγχωρεμένη η γιαγιά Ουρανία...
Για την Παρασκευή όλοι ήταν σίγουροι, για το πόσο είχε ο μήνας δεν ήταν.
Βουτήξαμε λοιπόν έναν καζαμία, κι αρχίσαμε να ψάχνουμε αν τελικά ήταν Παρασκευή στις 15 ή στις 17.
Και ήταν τελικά στις 15.

Από εκείνη τη μέρα κι ύστερα, "μετακόμισα" τα γενέθλιά μου στις 15 Φεβρουαρίου.
Η ταυτότητά μου φυσικά συνεχίζει να γράφει 15 Μαρτίου. Δεν είναι λίγες οι φορές που όταν με ρωτούν ημερομηνία γέννησης σε διάφορες υπηρεσίες, λεω αυτόματα 15 Φλεβάρη κι ύστερα αμέσως διορθώνω και λεω όχι, συγνώμη, 15 Μάρτη ήθελα να πώ. Όλοι μα όλοι ανεξαιρέτως οι υπάλληλοι με κοιτούν με ύφος "καλά βλαμμένο είναι το κοριτσάκι;" και κουνώντας το κεφάλι συμπληρώνουν το κατάλληλο κουτάκι.

Έχω περάσει γενέθλια σκατά και χάλια. Όμως απόψε δεν θυμάμαι κανένα απ' αυτά.
Γιατί έχω περάσει και γενέθλια υπέροχα που δεν έχω ξεχάσει ποτέ και χρόνια μετά ζεσταίνουν την ψυχή μου και με κάνουν να χαμογελώ οι αναμνήσεις τους.

Απόψε λίγο μετά τις δώδεκα, μου ευχήθηκες εσύ. Δεν το περίμενα. Δηλαδή, δεν το περίμενα εκείνη την ώρα... Σ' ευχαριστώ, ματάκια μου. Δεν ξέρεις πόση χαρά μου έδωσες.

Λίγη ώρα μετά μου ευχόταν κι η κολλητή μου. Το χαμόγελο εγκαταστάθηκε στη μούρη μου για τα καλά.

Και τώρα, προσκαλώ κι όλους εσάς.

Κοπιάστε, βολευτείτε σα στο σπίτι σας, αφήστε ευχές και κουβέντες, δοκιμάστε τούρτες και γλυκάκια, πιείτε ένα ποτήρι σαμπάνια, κάντε μου παρέα κι όταν έρθει η στιγμή, βοηθήστε να σβήσω τα 33 κεράκια της τούρτας.
Είστε όλοι καλοδεχούμενοι :)

No Casualties!

Σχεδόν ακόμα δεν το πιστεύω ότι μπόρεσα να μεταβώ απ' τον παλιό μπλόγκερ στον καινούριο χωρίς... "αιματηρές" απώλειες, χωρίς κινέζικα, γραμμική Β και σφηνοειδή γραφή, χωρίς να χάσω σχόλια και χωρίς να μου γίνει το template σαν την ταράτσα του Μπαρμπαλιά!

Για γράψτε κανένα σχολιάκι να τεστάρουμε ότι όλα λειτουργούν ρολόι :)

Μου λείπουν πολύ

τα χέρια σου.

Caruso - Lucio Dalla

Te voglio bene assaie, ma tanto tanto bene sai..

Έχω διάθεση να

πάρω αγκαλιά ένα μπουκάλι Lagavulin και να βυθιστώ στο βαθύ χρυσαφένιο του χρώμα και στο άρωμα καπνού που σου αφήνει.

Να βυθιστώ μέχρι τέλους, μέχρι το σημείο που το μυαλό σταματά να σκέφτεται, να νιώθει, να θυμάται.



Invitation to the blues - Tom Waits

Spider: The Return

Ο Spider ξαναχτυπά, και μάλιστα αυτή τη φορά μιλά ελληνικά!

Όχι, όχι αυτός. Όχι ο Spiderman βρε παιδιά...

Ο άλλος ντε! Ο Spider σκέτο ή αλλιώς Spi-der (λέγε με Σπύρο Δερβενιώτη).

Βολευτείτε, χαμηλώστε τα φώτα, πάρτε αγκαλιά τα ποπ-κορν και τα πατατάκια, και η συνέχεια στις οθόνες σας.

Είναι σπουδαίο πράγμα

να ξέρεις κάποιες φορές

ότι ο άλλος καταλαβαίνει πώς νιώθεις

γιατί πολύ απλά, νιώθει κι εκείνος το ίδιο.

Είναι σπουδαίο πράγμα, και όμορφο. Και σου φτιάχνει τη διάθεση.

Εξίσου όμορφο και σπουδαίο είναι να ξέρεις πως οι φίλοι σου

ακόμα κι ενώ είναι πηγμένοι στα δικά τους προβλήματα

βρίσκουν χρόνο να σ' ακούσουν και να σε ρωτήσουν πως νιώθεις.

Όμορφα ξεκίνησε ο μήνας....

Keziah Jones - Rhythm Is Love


Photo by DeviantArt

Θεία κι ανιψιά και ευχές στ' αστέρια

Για τη Βίκη έχω γράψει και παλιότερα.

Έχουμε εφτά χρόνια διαφορά, είναι το πρώτο μου ανίψι, κι έχουμε μεγαλώσει σχεδόν σαν αδελφάκια.
Αφού "χαθήκαμε" κάμποσα χρονάκια, εγώ με τις σπουδές κι εκείνη με την εφηβεία της, βρεθήκαμε ξανά.

"Γνωριστήκαμε" ξανά θα έλεγα. Κι ως αποτέλεσμα, πέρα από το ότι την αγαπάω έτσι κι αλλιώς, αφού είναι το ανιψούδι μου, μπορώ να τη δώ και ως φίλη και γυναίκα...

Σαββάτο βράδυ.

Έχω βγει έξω.
Η διάθεσή μου γλυκόπικρη. Γλυκιά γιατί ήμουν δίπλα στον άνθρωπο που ήθελα, και πικρή γιατί το επόμενο πρωί εκείνος θα έφευγε.


Γράφω ένα σμς στο ανιψούδι:
"Βικάκο... κάνε μια ευχή για μένα απόψε, να διασταλλεί ο χρόνος και να κρατήσει αυτή η νύχτα όσο εκατό νύχτες. Φεύγει αύριο το πρωί..."

Τρία λεπτά αργότερα αναβοσβήνει η οθόνη του κινητού μου, ενώ παίζει το Sweet Dreams των Eurythmics. Σμς από τη Βίκη:
"Σε αγαπώ πολύ Εφάκι μου. Εύχομαι σήμερα το φεγγάρι να φωτίζει ειδικά για σας, την κάθε σας στιγμή και να την κάνει να διαρκεί όσο χίλιες".

Τις προάλλες μια ψυχή μου έγραφε λέγοντάς μου "όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις".

Δεν ξέρω αν είναι έτσι, όμως η ευχή της θείας και της ανιψιάς έπιασε.

Κυριακή απόγευμα.

Εκείνος έχει φύγει από νωρίς το πρωί. Αν και είχα κοιμηθεί ελάχιστα, δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι.
Δεν πήγα μαζί του στο σταθμό. Δεν το ήθελε...
"Θέλω να φύγω λες και φεύγω από το σπίτι μου, όχι πως αποχαιρετιόμαστε. Θέλω να νιώθω ότι θα ξαναγυρίσω", μου είπε. Κι έτσι ήθελα να νιώθω κι εγώ.
Τον ένιωσα να με ξυπνάει κάποια στιγμή το πρωί.
"Καρδούλα μου, πρέπει να φύγω". Ο ύπνος εξαφανίστηκε απ' τα μάτια και το μυαλό μου μέχρι να πεις τρία.
Ρίχνω κάτι πάνω μου και λίγο νερό στο πρόσωπό μου, στεκόμαστε στην πόρτα.
Αγκαλιά, φιλί, ξανά αγκαλιά. Ένα βήμα προς την πόρτα κι ύστερα ο σάκος στο πάτωμα, το μπάσο παρατημένο και φιλιά ξανά αγκαλιά...
θα μου λείψεις, μου λείπεις κιόλας, θα σε σκέφτομαι πολύ, να προσέχεις ναι;, θα τα πούμε ξανά ματάκια μου, κράτα με λίγο ακόμα στην αγκαλιά σου, κοριτσάκι μου να προσέχεις ναι, μου το υποσχέθηκες, θα σου τηλεφωνήσω, σε σκέφτομαι, φιλί, μια τελευταία αγκαλιά.

Ανοίγει την πόρτα. Πρέπει να φύγει.

Στέκομαι στο κατώφλι προσπαθώντας να χαμογελάσω, γιατί είμαι ευτυχισμένη.
Θέλω να του πώ να προσέχεις, αλλά εκεί δεν τα καταφέρνω, εκεί σπάει η φωνή μου. Μου στέλνει ένα φιλί στον αέρα πριν ανοίξει την πόρτα του ασανσέρ και κάνω κι εγώ το ίδιο.

Έχει φύγει.

Βάζω να παίζει το σιντί της Ayo που μου έχει φέρει. Πετάω τη μπλούζα μου και φοράω το μαύρο τισερτ που μου άφησε δίπλα στο κρεβάτι μου.
"Για να σ' αγκαλιάζει όπως σ' αγκάλιαζα κι εγώ".
Παίρνω τον λούτρινο Tom που μου χάρισε και τον βάζω δίπλα μου στο γραφείο.
Φτιάχνω καφέ και στρίβω τσιγάρο.

Έρχεται το πρώτο μήνυμα απο 'κείνον. Έχει ξεκινήσει το ταξίδι.

Λίγες ώρες αργότερα του τηλεφωνώ εγώ. Ταξιδεύει ακόμη. "Μου λείπεις πολύ, ψυχούλα μου", μου λεει κι απαντάω σχεδόν ταυτόχρονα το ίδιο.

Κάποιες ώρες μετά μου τηλεφωνεί ξανά. Έχει τρεισίμισι ώρες ταξίδι ακόμη μπροστά του.
"Σε σκέφτομαι πολύ, καμάρι μου", του λεω.
"Θα σε πάρω μόλις φτάσω σπίτι". Η γραμμή κάνει κενά. Κλείνουμε.

Κοιτάζω το ρολόι μου. Έχει άλλες δυόμισι ώρες δρόμου. Μου λείπει κιόλας, είναι αλήθεια.
Όμως πέρασα τόσο, μα τόσο όμορφα αυτές τις μέρες, που η γλυκιά ζεστασιά που απλώνεται μέσα μου κάθε φορά που τον σκέφτομαι, κάθε φορά που θυμάμαι στιγμές, γέλια, και αγκαλιές, είναι πολύ πιο δυνατή και έντονη από την απουσία του.

Τα σκέφτομαι όλα αυτά και χαμογελάω μόνη μου. Θέλω κάπου να πω αυτά που νιώθω. Παίρνω το κινητό.
Μήνυμα στο ανιψούδι:
"Βικάκι, η ευχή σου έπιασε. Χτες η νύχτα μου φάνηκε ότι κράτησε όσο δέκα, και η κάθε στιγμή όσο χίλιες. Ήταν από τις πιο όμορφες νύχτες της ζωής μου. Μου λείπει, αλλά νιώθω πολύ όμορφα και πολύ καλά μέσα μου".

Στέλνω το μήνυμα και στρίβω άλλο ένα τσιγάρο.

Καθώς τραβώ την πρώτη ρουφηξιά, έρχεται η αναφορά.
Καθώς διαγράφω το μήνυμα, χαμογελάω στην οθόνη του κινητού.

Θεία και ανιψιά...

Η ευτυχία

είναι στιγμές στη ζωή μας, αυτό μονάχα, στιγμές σαν φωτογραφικό φλας.

Και κάποιες απ' αυτές μπορεί να κρατούν χρόνια, άλλες μήνες, άλλες μέρες κι άλλες ώρες. Ποιος μπορεί να πει ότι αξίζουν λιγότερο οι στιγμές ευτυχίας που είναι μονάχα αυτό, στιγμές, ώρες, μέρες;
Κι αν το πει, τι με νοιάζει εμένα; Εγώ μαζεύω στιγμές ευτυχίας, ώρες, μέρες... κι αυτές μου ξύπνησαν κι άλλες, παλιότερες, και τώρα αναβοσβήνουν όλες μαζί στο μυαλό μου, παλιές και καινούριες, σαν αστεράκια στον ουρανό, σαν φλας στο σκοτάδι...

Ανατολή ηλίου στον Άη-Γιάννη να με ξυπνά το φως του ήλιου κι η θάλασσα να βάφεται με χίλια χρώματα, η Βίκυ κάνει τα πρώτα της βήματα στον Πλατανιά, μια ολόκληρη νύχτα στο μπαλκόνι ενός παλιού σπιτιού στη Χώρα, η γέννηση του Κώστα, η γιαγιά Κυρατσώ και το γλυκό κυδώνι, κοπάνα με τη Μαίρη για καφέ στην Ιωνία, η εκπομπή του πειρατικού στούντιο 2-16, η θέα απ' τα κάστρα της Θεσσαλονίκης, τα γενέθλια των δεκαοχτώ, το πρώτο μπλουζ στο πρώτο μου πάρτι, ωτοστόπ με τη Δέσποινα στη Χαλκιδική, ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη, το μεγαλύτερο αυγουστιάτικο φεγγάρι στην Παλιά Χώρα, η πρώτη φορά που είδα το Χρήστο από κοντά στην παραλία του Βόλου, ο Κωστής καθισμένος στο κιόσκι στο μαγαζί, το πρώτο πετυχημένο μου κοκτέιλ, η μπάντα στο Σεργιάνι, γέλια στα μισά της νύχτας πάνω από έναν καμένο μουσακά, η Γιάννα στο Θησείο με τον Κανέλλο, πέντε ώρες πρόβα στο στούντιο του Τζίνο για να βγει η αφήγηση του Καβάφη, το πρώτο μου πτυχίο, ο Βασίλης μαζί με μεγάλη παρέα στο Καφέ Σαντάν, οι κουραμπιέδες που έφτιαχνα μαζί με τη μάνα μου, το κλειδί του πρώτου μου σπιτιού στη Λάρισα, βουτιά στα νερά του Αιγαίου νύχτα, μια μικρή τριανταφυλλιά σε γλάστρα, καντάδα κάτω απ' το μπαλκόνι του Σπύρου, τα χάδια του Μπιτιγιού, ο Γιώργος να κατεβαίνει νύχτα σ' έναν καρόδρομο χωρίς φώτα να με βρει στο νησί, το ζεϊμπέκικο του Τάσου στη Θεσσαλονίκη, το εγώ είμαι εδώ για σένα του Χρήστου, το δυνατό του γέλιο, διακοπές στο Πήλιο με τον Γιάννη στα κλεφτά, το ταξίδι που ξεκίνησε για τη Ζαγορά και κατέληξε στην Αθήνα, το κάστρο της Ναυπάκτου μια νύχτα με αέρα, το μουσούδι του Έκτορα, μια νύχτα στο σπίτι του Νικόλα με ντέφι και αργιλέδες, το μπουζούκι του Αλεξέϊ, ο πρώτος μου μισθός, ο Θοδωρής το "φιλαράκι" που του "χρωστάω" ένα εκατομμύριο, η συναυλία στο Λυκαβηττό για τον θείο μου, η παλιά μου μηχανή που μέτραγε μαζί μου τα χιλιόμετρα στην άσφαλτο, πυρετός 39 κι εγώ στα Κτελ για Αθήνα χωρίς να με νοιάζει ο πυρετός, παγωτό βατόμουρο Δεκέμβρη μήνα, τηλεφώνημα απ' την Αγγλία που μου ξανάφερε απ' το πουθενά έναν παλιό φίλο, ύπνος στην αιώρα στο πολύχρωμο σπίτι του Άλεξ, μεθύσια στην Κέρκυρα παρέα με φίλους από Αυστρία, ο Μιχάλης όταν έπαιζε το Caruzo με το άλτο σαξόφωνό του, κάθε φλιτζάνι καπουτσίνο, η πρώτη ντάλια που άνθισε στο καινούριο μου σπίτι, να μαγειρεύουμε αστακομακαρονάδα μαζί με τη Φιλίτσα, η μέρα που ο νονός μου βγήκε απ' το νοσοκομείο γερός, ένα εξάμηνο χαμένο εξαιτίας ενός τρικούβερτου γλεντιού στην ταράτσα μιας μονοκατοικίας, η μέρα που περπάτησα ξανά μετά το ατύχημα, το καφέ δερμάτινο φόρεμα που αγοράσαμε με τη Ρένα, το Εκεί Ψηλά μελοποιημένο απ' το Βασίλη, ένα γράμμα που έφτασε στα χέρια μου με ένα χρόνο καθυστέρηση, μια μικρή, διπλή, ασημένια βέρα, πρωτοχρονιά στον Αη-Γιώργη του Λυκαβηττού, Πάσχα στην παναγία-τρύπα, δίπλα στη θάλασσα, Αθήνα - Βόλος με τη μηχανή, ο Κωστής στη Σκόπελο, ένα φιλντισένιο σταυρουδάκι στο λαιμό μου, ο Τάσος να χτυπάει την πόρτα όταν δεν τον περίμενα, ένα μπουκάλι άρωμα που ταξίδεψε ένα μήνα για να φτάσει ως τα χέρια μου, η φωνή της Μέλπως στα παλιά ρεμπέτικα, το μεταξωτό πουκάμισο του Καρμπά, τα κρυστάλλινα ποτηράκια της γιαγιάς μου που έσωσα απ' το χαμό, το πρώτο μου βιβλίο, και δέκα μέρες χαρισμένες από σπόντα, χωρίς να το περιμένω, χωρίς να το φαντάζομαι.
κι ακόμα...
η στιγμή που άνοιξα την πόρτα κι αντίκρισα τον Γιώργο, η στιγμή που βρέθηκα για πρώτη φορά στην αγκαλιά του και η κάθε στιγμή που αντικρίζω τη φάτσα του κι ακούω τη φωνή του.

Στιγμές.

Έχω ξεχάσει σίγουρα πολλές.
Σίγουρα όμως δεν ξέχασα τις τελευταίες.

Άγιος ο Έρωτας - Γ. Ανδρέου

Like a bridge over troubled water

When youre weary, feeling small,
When tears are in your eyes, I will dry them all;
Im on your side. when times get rough
And friends just cant be found,
Like a bridge over troubled water
I will lay me down.

When youre down and out,
When youre on the street,
When evening falls so hard
I will comfort you.
Ill take your part.
When darkness comes
And pains is all around,
Like a bridge over troubled water
I will lay me down.

Sail on silvergirl, Sail on by.
Your time has come to shine.
All your dreams are on their way.
See how they shine.
If you need a friend
Im sailing right behind.
Like a bridge over troubled water
I will ease your mind.


επειδή ξέρω ότι πολλές φορές χάνεις το κουράγιο σου και λες, δεν αντέχω άλλο.
επειδή σου αφήνει πίκρα το ν' αναγκάζεσαι να παραδεχτείς πως κάποιες φορές, οι κοντινοί μας άνθρωποι, που τους αγαπάμε, μπορεί να είναι και μαλάκες.
επειδή κάποτε σου τσακίζει το ηθικό και νομίζεις πως δεν αξίζεις τίποτα και δεν έχεις καταφέρει και πολλά.
κι επειδή ξέρω ότι πολλές φορές σου χαλάνε τον ύπνο σου ταραγμένα νερά,

θέλω να μου κάνεις τη χάρη

την επόμενη φορά που θα είναι μια από αυτές τις στιγμές,
σιγομουρμούριζε μαζί με τον Cash το Like a bridge over troubled water,
και έχε στο νου σου ότι χαίρομαι που εσύ είσαι εσύ κι ακόμα περισσότερο που είσαι εδώ,
ειδικά όταν μονίμως γύρω μας... κοροκλώνται κοτσιμπάνια.

Ο Εραστής, L' Amant, The Lover

Σε κλίμα ερωτικό.
Έρωτες και συνταγές στη λογοτεχνία.


"... Ξαφνικά με βλέπω σαν μια άλλη, έτσι όπως θα με έβλεπε ένας τρίτος, έξω από τον εαυτό μου, διαθέσιμη σε όλους, εκτεθειμένη σε όλα τα μάτια, έτοιμη για πόλεις, ταξίδια, πόθους... παίρνω το καπέλο και δεν το αποχωρίζομαι ποτέ.
Και μόνο που το έχω, με κάνει να νιώθω ολοκληρωμένη,
το φορώ συνέχεια.
Με τα παπούτσια θα πρέπει να συνέβει το ίδιο, αλλά μετά το καπέλο.
Έρχονται σε χτυπητή αντίθεση με το καπέλο, όπως κι εκείνο έρχεται σε αντίθεση με το λιπόσαρκο κορμί, γι' αυτό και μου ταιριάζουν.
Τα φορώ κι αυτά συνεχώς, πηγαίνω παντού φορώντας αυτά τα παπούτσια, αυτό το καπέλο, βγαίνω έξω, σε κάθε εποχή, σε κάθε περίσταση, ακόμα κι όταν πηγαίνω στην πόλη..."

EXCERPT FROM:
“The Lover”
by Marguerite Duras
© Marguerite Duras
all rights reserved

Τηγανιτές μπανάνες, Ινδοκίνα, 1930

4 μπανάνες
1 φλιτζάνι αλεύρι
2 αυγά
λάδι
μισό κουταλάκι τζίντζερ
αλάτι

Κόβετε τις μπανάνες στη μέση κατά μήκος. Τις βουτάτε για μισή ώρα στο αυγό που θα έχετε ήδη χτυπήσει σ' ένα πιάτο. Σ' ένα άλλο πιάτο βάζετε το αλεύρι, το αλάτι και το τζίντζερ.
Ζεσταίνεται το λάδι σ' ένα τηγάνι και αφού αλευρώσετε τις μπανάνες τις τηγανίζετε.

Fear and love

Photo: Deviantart

Τι κάνεις όταν απ' το πουθενά βρίσκεσαι σε κάτι που είναι όμορφο όμως σε τρομάζει;

Τι κάνεις όταν πια στη ζωή σου έχεις μάθει να πιστεύεις στο "too good to be true";

Τι κάνεις όταν οι εξωτερικοί παράγοντες είναι δύσκολοι έως αποτρεπτικοί, και φοβάσαι πως θα φας τα μούτρα σου;

Πώς ορίζεις τα όρια του δούναι και λαβείν, πώς καταφέρνεις να δώσεις και συγχρόνως να κρατάς κάτι για τον εαυτό σου;

Πώς τα βγάζεις πέρα όταν αρχίζεις να σκέφτεσαι τον άλλο περισσότερο απ' όσο "θα έπρεπε", όταν ανυπομονείς ν' ακούσεις τη φωνή του, όταν ανυπομονείς να τον δεις; Τι κάνεις; Αφήνεσαι ή φρενάρεις;

Πώς αφήνεσαι αν φοβάσαι;
Και πώς φρενάρεις όταν βλέπεις πως κι ο άλλος φοβάται, αλλά δε φρενάρει;

Και τι διάβολο κάνεις όταν πιάνεις τον εαυτό σου μ' ένα εντελώς ηλίθιο χαμόγελο στη φάτσα κάθε φορά που στην οθόνη του κινητού σου εμφανίζεται το όνομά του;

Πάντα τόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα ή εγώ έχω ξεχάσει το πώς γίνεται;

Πάντα έτσι αγχωτικά και γλυκόπικρα ήταν όλα; Γέλιο και χτυποκάρδι, αγωνία και χαρά, όλα μαζί αχταρμάς και κουλουβάχατα ήταν πάντα;

Γιατρέ μου, μήπως πρέπει ν' αρχίσω ν' ανησυχώ;



Fear and Love - Morcheeba

Έκτορας

Κάποιο πρωί ανεβαίνοντας με τα πόδια για το γραφείο, σε βρήκα στα φανάρια της Αχαρνών, τρομαγμένο απ' τα αυτοκίνητα και τους ανθρώπους, να προσπαθείς να διασχίσεις το δρόμο, κάνοντας ένα βήμα εμπρός και τρία πίσω.
Σταμάτησα στο φανάρι και σε κοίταξα. Στύλωσες τις καστανές, παραπονεμένες ματάρες σου στις δικές μου και με πλησίασες διστακτικά χαμηλώνοντας το κεφάλι.
Σου έδωσα το χέρι μου να το μυρίσεις και σε λίγο σου χάιδευα τη μουσούδα.

Ήσουν ταλαιπωρημένος, τρομαγμένος, πολύ αδύνατος και αδύναμος. Φορούσες λουράκι στο λαιμό. Έσκυψα και το κοίταξα, είχες μια μικρή ταυτότητα με το όνομά σου κι ένα μισοσβησμένο τηλεφωνικό αριθμό.

Σε φώναξα να έρθεις κοντά μου κι εσύ μ' ακολούθησες όλο εμπιστοσύνη μέχρι την Πλ. Αμερικής. Ήταν Σάββατο πρωί.
Πίστεψα πως θα βρούμε γρήγορα τους ιδιοκτήτες σου για να σε επιστρέψουμε σε 'κείνους. Το τελευταίο νούμερο του τηλεφώνου ήταν σβησμένο, οπότε άρχισα να κάνω τηλεφωνήματα με μαντεψιές. Ξεκινήσα απ' το μηδέν, μετά το ένα, μετά το δύο... κάποια στιγμή το πέτυχα.

-Καλημέρα σας. Μήπως χάσατε ένα λυκόσκυλο, περίπου έξι μηνών;
-......
-Ναι, με ακούτε; Επειδή φοράει λουράκι με τηλεφωνικό αριθμό και το νούμερο μπορεί να είναι το δικό σας... δε φαίνεται και πολύ καλά ο τελευταίος αριθμός. Το όνομά του είναι Έκτορας.
-Δεν τον χάσαμε κυρά μου, κι άμα τον βρήκες χάρισμά σου. Εμείς δεν τον θέλουμε άλλο. Και να μην ενοχλείτε πρωί - πρωί στα ξένα σπίτια.

Έμεινα σα μαλάκας να κοιτάζω την τηλεφωνική συσκευή. Είχαν ακούσει καλά τ' αυτιά μου; Τι μου έλεγε αυτό το υποκείμενο δηλαδή στο τηλέφωνο; Δεν τον είχαν χάσει; Δηλαδή...
...δηλαδή αυτό σήμαινε τον είχαν παρατήσει στο δρόμο;
Σκέφτηκα να πάρω ξανά και να του κατεβάσω όλα τα εξαπτέρυγα, αλλά τότε εσύ μου γάβγισες σιγανά λες και μου 'λεγες "άστο, δεν αξίζει τον κόπο".

Σε κοίταξα, με κοίταξες, και συννενοηθήκαμε. Εσύ μόλις είχες βρει καινούριο αφεντικό κι εγώ μόλις είχα αποκτήσει σκύλο.

Περάσαμε όλη τη μέρα στο γραφείο παρέα. Κατά το μεσημεράκι, αφού σε είχαμε ταίσει και ποτίσει, σε πήρα να σε πάω στον κτηνίατρο.

-Είναι πολύ ταλαιπωρημένος, Ιφιγένεια, μου είπε ο Απόστολος, ο κτηνίατρος. Είναι κανένα μήνα στο δρόμο, υποφέρει από ασιτία και αφυδάτωση, έχει τρομερή έλλειψη ασβεστίου κι είναι ακόμα μικρός. Είναι περίπου έξι μηνών. Έχουν πειραχτεί τα νεύρα του αυτιού του από την πείνα και πιθανόν δε θα σηκώσει ποτέ κανονικά τ' αυτιά του. Έχουν πειραχτεί και τα οστά στα πόδια του και η πατούσα του πατάει όλη κάτω. Χρειάζεται καιρό θεραπεία και ασβέστιο και ειδική διατροφή...

Φυσικά μου τα 'λεγε όλα αυτά ξέροντας εκ των προτέρων πως θα σε κρατούσα. Τα 'λεγε έτσι απλά λόγω επαγγελματικής συνήθειας. Εγώ ούτε που τον άκουγα. Σκεφτόμουν μονάχα αν θα καταφέρω να σε κάνω καλά.

Σε πήρα στο σπίτι. Τότε έμενα με τον πρώην μου, σ' ένα δυαράκι, δώμα, στον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας. Στην πολυκατοικία δεν υπήρχε ασανσέρ. Εσύ δεν μπορούσες με τίποτα να ανέβεις τα σκαλιά. Τα πόδια σου δε σε στηρίζανε. Φώναξα τον Γ. και σε ανεβάζαμε αγκαλιά για τρεις ορόφους.
Άρχισε ο αγώνας να γίνεις καλά, να συνέλθεις.

Ειδική διατροφή, μετρημένη μέχρι γραμμάριο μέχρι να επανέλθει ο οργανισμός σου στα φυσιολογικά. Ασβέστιο σε απίστευτες δόσεις καθημερινά. Χρειάστηκε ένας μήνας να μπορέσεις να πατήσεις γερά στα πόδια σου και άλλος ένας ν' αρχίσει το βάρος σου να αυξάνει και λίγο μετά, έτρεχες σα σίφουνας στην ταράτσα κι ανεβοκατέβαινες τα σκαλιά πριν από μένα.

Ο τότε γάτος μου, ο Μπιτιγιού, σου είχε πάρει τον αέρα κανονικά. Σου έτρωγε το φαί, κοιμόταν στο σπιτάκι σου κι όταν τον έπιανε η μούρλα έδινε μια, πήδαγε στην πλάτη σου και καθισμένος σαν το μαχαραγιά στην ράχη του ελέφαντα, αφηνόταν να τον πηγαίνεις βόλτες πέρα δώθε στην ταράτσα.
Τα μεσημέρια κοιμόσασταν και τα δυο στο κιόσκι, στη σκιά, και τις νύχτες κουλουριασμένοι αγκαλιά στο χαλάκι της εξώπορτας.

Μεγάλωνες μέρα με τη μέρα, δυνάμωνες μέρα με τη μέρα.
Ένα πρωί είδες μια περίεργη κίνηση στην απέναντι ταράτσα, έναν νεαρό που προσπαθούσε να στερεώσει μια κεραία.
Θεώρησες ύποπτες τις κινήσεις του ή δε σου άρεσε η φάτσα του, δεν το ξέρω. Όμως εκεί που ήμουν μέσα και μαγείρευα, άκουσα για πρώτη φορά το γαύγισμά σου. Όχι αυτό που έκανες σε εμάς, όλο χαρά και νάζι. Ούτε το άλλο που είχες για τον Μπιτιγιού όταν παίζατε παρέα. Ένα γαύγισμα που βγήκε απ' το στέρνο σου, κι ακούστηκε λες και το είχαμε βάλει στα μεγάφωνα. Γαύγισμα που σήμαινε "εδώ είναι το σπίτι μου, μη μου κουνιέσαι μαλάκα, θα σε κάνω κιμά". Τα 'παιξα. Βγήκα να δώ ποιο σκυλί γαύγισε έτσι. Κι ήσουν εσύ, ανεβασμένος με τα μπροστινά πόδια στο τοιχάκι της ταράτσας, να πουλάς τσαμπουκά στον απέναντι.
Έσκασα στα γέλια, γιατί ήταν η πρώτη φορά που σε έβλεπα να υψώνεις το ανάστημά σου, φυλώντας την "ιδιοκτησία" των αφεντικών σου, αλλά και γιατί ο ταλαίπωρος νεαρός που κόντεψε να τα παίξει, δεν μπορούσε να δει πως όσο εσύ αγρίευες, ο Μπιτιγιού έπαιζε με την ουρά σου κι είχε κρεμαστεί ολόκληρος πάνω σου...

Τις Κυριακές ήσουν η ψυχοθεραπεία μου. Σ' έπαιρνα και φεύγαμε μεγάλες βόλτες μαζί. Σε πήγαινα σε μια τεράστια αλάνα κοντά στα σχολεία και σ' άφηνα να τρέξεις όσο τραβούσε η ψυχή σου. Τρέχαμε μαζί, σου πέταγα τις μπάλες σου και ένα κομμάτι ξύλο κι εσύ μου τα έφερνες πίσω. Με κυνηγούσες και μόλις έκανα πως έπεφτα κάτω ερχόσουν όλο αγωνία να μου γλείψεις τα μούτρα, και τότε πεταγόμουν ξανά πάνω και το παιχνίδι άρχιζε απ' την αρχή.

Τα καλοκαιρινά βράδυα, όταν οι καυγάδες με τον Γ. έδιναν κι έπαιρναν κι εκείνος έφευγε κοπανώντας πίσω του την πόρτα, εσύ έτρεχες πάντα πίσω του φωνάζοντάς τον στη σκυλίσια γλώσσα σου. Άπλωνες το πόδι σου κι έξυνες την πόρτα. Παραπονιόσουν και κλαψούριζες. Του είχες αδυναμία.
Κι ύστερα γύρναγες το κεφάλι και με κοίταγες κι ερχόσουν αμέσως να τριφτείς στα πόδια μου. Όταν έκλαιγα ακουμπούσες τη μουσούδα σου στα γόνατά μου και μου έγλειφες τα χέρια. Μια νύχτα κοιμηθήκαμε αγκαλιά, έξω, εγώ πάνω σε μια πολυθρόνα, κι εσύ κουλουριασμένος στα πόδια μου. Ήμουν χάλια εκείνη τη νύχτα, κι εσύ δε μ' άφησες λεπτό.
Το πρωί με ξύπνησες με γλυψίματα και γαυγίσματα. Ήθελες βόλτα και παιχνίδι. Δεν είχα κουράγιο.
Μου φερες το μπαλάκι σου. Δεν είδες αντίδραση. Το άφησες κάτω κι άρχισες να φέρνεις ένα ένα όλα σου τα παιχνίδια. Στο τέλος έφερες το λουρί σου. Αυτό ήταν το μεγάλο επιχείρημα, το μεγάλο σου όπλο. Όταν είδες ότι δεν κουνιόμουν απ' την πολυθρόνα, σταύρωσες τα πόδια σου, ακούμπησες την κεφάλα σου πάνω τους και αναστέναξες.
Κι εκείνος ο αναστεναγμός σου με ξεκούνησε, μ' έκανε να πάρω ξανά μπροστά, να σηκωθώ, ν' αφήσω στην άκρη την κατάθλιψη και τα προβλήματά μου, και να χαμογελάσω στη φάτσα που με κοίταγε όλο προσμονή.

Ένα χρόνο και ήσουν κοντά μου. Ένα χρόνο και, μοιραστήκαμε μέρες, νύχτες, παιχνίδια, γέλια, μαλώματα, και αγάπη, πολύ αγάπη.
Αγάπη που μου την πρόσφερες απλόχερα, όση αγάπη είχε το σκυλίσιο μυαλό και η καρδιά σου.

Κάποια στιγμή ο Γ. αποφάσισε να φύγει από το σπίτι. Ο χωρισμός μας δεν ήταν εύκολος ούτε ανώδυνος. Ήξερα όμως πως θα πήγαινε να ζήσει στην επαρχία, σ' ένα σπίτι με τεράστιο κήπο... κι έπρεπε να αποφασίσω αν θα σε αφήσω να πας μαζί του. Ήσουν το σκυλί μου, αλλά ήσουν και δικό του σκυλί. Η απόφαση όμως ήταν δική μου. Εγώ έπρεπε να πώ το ναι ή το όχι.

Πάλεψα δέκα μέρες να αποφασίσω. Δεν ήθελα να σε δώσω, αλλά ξέροντας πως θα είχες την ευκαιρία να ζήσεις στη φύση, σ' ένα μεγάλο κτήμα όπου θα μπορούσες ν' αλωνίζεις και να κάνεις ό,τι θέλεις, δε μου πήγαινε η ψυχή να σε κρατήσω στην Αθήνα, στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας...

Απ' την άλλη, φοβόμουν μήν τυχόν και δε σε προσέξει ο Γ. όσο θα ήθελα. Είχα ένα κακό δείγμα συμπεριφοράς του απέναντι σε ζώο στο παρελθόν, όμως με σένα τα πήγαινε καλά. Σε αγαπούσε, σε είχε φροντίσει μαζί μου, είχε κοπιάσει, του είχες αδυναμία, σε ήθελε...

Έσκασα για δέκα μέρες. Στο τέλος αποφάσισα να σε δώσω. Πίστεψα πως έτσι ήταν το καλύτερο για σένα. Έπιασα τον Γ. και του εξηγήθηκα: Θα τον πάρεις τον Έκτορα, αλλά έχε το νου σου κακομοίρη μου. Εμείς μπορεί να τελειώσαμε, αλλά το ζώο ήταν και θα είναι δικό μου. Θα κατεβαίνω να το βλέπω, είτε θες να με δεις είτε όχι. Αν σε οποιαδήποτε στιγμή το δω αφρόντιστο ή κακοποιημένο βρες τρύπα να κρυφτείς. Αν πάθει κάτι και φταις εσύ μαύρη σου η ώρα. Κι αν τυχόν, σε οποιαδήποτε στιγμή αποφασίσεις πως δεν μπορείς να συνεχίσεις τη φροντίδα του, πως δεν τον θέλεις για οποιοδήποτε λόγο, θα με πάρεις τηλέφωνο και θα κατέβω να τον πάρω. Είμαστε σύμφωνοι;

...Μου έδωσε το λόγο του.
Σε ξεγέλασα για να μπεις στο αυτοκίνητο, τάχα πως θα σε πηγαίναμε βόλτα. Χαιρόσουν. Όταν είδες πως δεν έμπαινα κι εγώ άρχισες να κλαψουρίζεις παραπονεμένα. Έτρεξα να φύγω γρήγορα, να μη βλέπω τη μουσούδα σου κολλημένη στο τζάμι και τις πατούσες σου να ξύνουν την πόρτα.

Στα επόμενα χρόνια κατέβαινα όσο πιο συχνά μπορούσα στον Γ. Σε έβλεπα φορά τη φορά να μεγαλώνεις, να γίνεσαι σωστό θηρίο. Έφτασες τα 70 κιλά. Ήσουν ο αρχηγός του κτήματος και ο φύλακας της γειτονιάς.
Καθώς το αυτοκίνητο κατηφόριζε το στενό κι ερχόμασταν προς το σπίτι, έχωνες τη μουσούδα σου στα κάγκελα και μόλις άνοιγα την πόρτα και μ' έβλεπες άρχιζες να κάνεις σαν τρελό.
Χοροπήδαγες δυο μέτρα πάνω μέχρι που μια μέρα έδωσες ένα σάλτο και πήδηξες έξω από τα κάγκελα. Μου κόπηκε η ψυχή, φοβήθηκα μην τσακιστείς, εσύ όμως έτρεξες στην αγκαλιά μου και μ' έριξες κάτω. Ούτε να σε μαλώσω δεν μπορούσα.
Όσο βρισκόμουν εκεί, εγώ ήμουν το αφεντικό σου. Άκουγες ότι κι αν σου έλεγα, ακολουθούσες μονάχα εμένα. Κάναμε βόλτες στο κτήμα κι ήσουν η σκιά μου, κι εγώ χαιρόμουν που έστω και για λίγο ήμασταν ξανά μαζί.

Είχα πάνω από χρόνο να κατέβω να σε δω. Με τον Γ. αραιώσαμε τα πολλά-πολλά, η ζωή με πήρε κουτρουβάλα, δεν είχα χρόνο. Τον ρωτούσα κάθε φορά στο τηλέφωνο:
-Τι κάνει ο Έκτορας;
-Μια χαρά είναι, θηρίο, όπως τον ξέρεις, μην ανησυχείς.
-Το νου σου στο σκυλί.
-Μην ανησυχείς, βρε, είναι μια χαρά σου λεω.

Κι εγώ ήμουν ήσυχη.

Πριν λίγο καιρό χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Γ.
-Έχω να σου πω κάτι που θα σε στεναχωρήσει κάπως, αλλά πρέπει να το μάθεις.
-Λέγε...
-Κοίτα Εφάκο, ο Εκτοράκος δεν είναι πολύ καλά... Δεν είναι καθόλου καλά για την ακρίβεια. Έχει πάθει Καλαζάρ και δεν είναι σίγουρο αν θα καταφέρει να τη βγάλει καθαρή. Λυπάμαι, αλλά έπρεπε να το ξέρεις.

Το πόσο ξέσπασα και τα πόσα του έσυρα δεν έχουν πια καμία σημασία.
Το αν ένιωσα κι αν νιώθω ακόμα ένοχη, αν με πνίγουν οι τύψεις που σε εμπιστεύτηκα στα χέρια του δεν έχει καμία σημασία.
Το αν ο Γ. φταιει, το αν δε σε φρόντισε σωστά, το αν σε παράτησε, το αν δε σε πήγε έγκαιρα στο γιατρό, το αν ευθύνεται για την πορεία της ασθένειάς σου ή όχι, δεν έχει πια καμιά σημασία.
Το ότι μετανιώνω που δεν κατέβηκα τόσο καιρό να δω αν είσαι καλά, δεν έχει πια καμιά σημασία.

Τίποτα πια δεν έχει σημασία.

Σήμερα χτύπησε πάλι το τηλέφωνο. Ήταν ο Γ.

-Εφούλα...
-Τι έπαθε ο Έκτορας; Τελείωσε...; τον ρώτησα κι η ψυχή μου πήγαινε να σπάσει.
-Όχι, αλλά... να, ξέρεις. Μου είχες πει πως αν η πορεία του δεν είναι καλή, αν φτάσει σε άσχημο σημείο, να...
-....
Δεν είχα μιλιά. Ήξερα τι ήθελε να πει. Ναι, εγώ του το είχα ζητήσει. Αν δεν γινόταν τίποτα άλλο πια για σένα καρδούλα μου, να κάποια στιγμή πονούσες πολύ, αν γινόσουν χάλια, δεν ήθελα να παρατείνουμε το μαρτύριό σου και την αρρώστεια σου.
-Εφούλα, μ' ακούς;
-Σε ακούω.
-Αύριο το πρωί θα τον πάω για ευθανασία. Τον πήραν τα κλάματα.
Δεν μ' ένοιαζε που έκλαιγε. Δεν μ' ένοιαζε. Η ψυχή μου μάτωνε. Η ψυχή μου ματώνει ακόμα.
-Κάνε ό,τι χρειάζεται. Δώσε μου το λόγο του ότι θα μείνεις κοντά του ως τέλος. Πάρτον μαζί σου απόψε, κάνε ότι μπορείς, κράτα τον αγκαλιά όλη νύχτα. Δε θέλω να σου μιλήσω άλλο. Δεν μπορώ. Υποσχέσου μου μονάχα πως θα τον κρατήσεις αγκαλιά...απο μένα.

Έκλεισα το τηλέφωνο.

Έκτορα σ' αγάπησα πολύ. Σ' αγαπώ πάντα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αγάπη που μου έδωσες, τη χαρά που έζησα κοντά σου. Δε θα ξεχάσω τον τρόπο που ανέβαζες που και που το ένα ή το άλλο σου αφτί. Δεν μπορούσες να τα κρατήσεις όρθια και τα δυο, κι εγώ σε λάτρευα έτσι, με τα αυτάκια σου πεσμένα.
Συγχώρα με Εκτοράκο μου που δεν μπόρεσα να σε προστατέψω περισσότερο.
Σε έσωσα από τους δρόμους, και τότε έκανα αυτό που νόμιζα πως θα ήταν καλύτερο για σένα. Μου λείπεις. Μου έλειψες όλα αυτά τα χρόνια. Κι απο δω και πέρα θα μου λείπεις για πάντα, αλλά δε θα μπορώ πλέον να κατέβω να σε δώ.
Η ψυχή μου απόψε ματώνει.
Και θα ματώνει για καιρό.

Καλό ταξίδι, φιλαράκι μου. Καλό ταξίδι Εκτοράκο.

Η πρόοδος του Μπερίσα

και των Βαλκανίων γενικότερα.

Ο N.Ago (που ζητάει και συγνώμη γιατί μας ενόχλησε), μας ενημερώνει ότι ο Μπερίσα και η πλειοψηφία της Βουλής του, αποφάσισαν να κλείσουν την Ακαδημία των Επιστημόνων.

Έτσι είναι.... αφαίρεσε τη γνώση και τη σκέψη από τον άνθρωπο, τάϊσέ τον με όλα τα σκουπίδια της προηγμένης δύσης -λέγε με Αμερική-, γέμισε το μυαλό του με καταναλωτικά αγαθά, πλημμύρισέ τον με ακριβά αυτοκίνητα, μουνιά στην τηλεόραση, σπίτια, βίλες, εξουσία (και καλά), μπούκωσέ τον μέχρι σκασμού, φίμωσέ του την πρόοδο, τις τέχνες, τα γράμματα, την έρευνα...
Κάντα όλα αυτά, και που θα παει... αργά ή γρήγορα θα το 'χεις έτοιμο το υπανθρωπάκι σου, που θα δουλεύει πειθήνια, θα καταναλώνει πειθήνια και θα μακαρίζει την τύχη του για την ευμάρεια και την πρόοδό του.
Θα χαίρεται από μόνος του μετά για τα βήματα προόδου που κάνει η χώρα του... Τι βήματα, άλματα, κβαντικά θα έλεγα.


Σιγά μην μπορέσει μετά από λίγο καιρό να σκεφτεί αν τα άλματα είναι προς τα πίσω, κι όχι προς τα εμπρός, αν θα μπορεί να ξεχωρίσει κατά πόσο αυτό που ξημερώνει είναι το λαμπρό, καλύτερο μέλλον ή η καινούρια χαραυγή του Μεσαίωνα.

Μπράβο κύριε Μπερίσα. Αν μη τι άλλο, είστε άνθρωπος του μέλλοντος και της προόδου και φυσικά ένας πολιτικός που μοχθεί και πασχίζει για τη χώρα του.

Γι αυτό κι εμείς, τιμής ένεκεν, θα σας κάνουμε τζάμπα διαφήμιση...

"Μετά την ψηφοφορία (12/12/2006) από την πλειοψηφία στη Βουλή της Αλβανίας, η χώρα δεν έχει πλέον την Ακαδημία των Επιστημόνων. Αργά τη νύχτα, ψηφίστηκε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης «Για την Ακαδημία των Επιστημόνων» με 75 ψήφους υπέρ, 2 κατά και 3 παρών. Σύσσωμη η αντιπολίτευση απείχε της διαδικασίας, διαμαρτυρόμενη για το πρωτοφανές αυτό γεγονός. Η επιστημονική, ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική κοινότητα εκλιπαρούσαν, θεωρώντας την πράξη αυτή ως έγκλημα κατά της επιστήμης, η κυβέρνηση ωστόσο επέμενε, και κατάφερε τελικά, να κλειδώσει τις πόρτες των Ερευνητικών Ινστιτούτων που ήταν υπό την Ακαδημία.
Οι βουλευτές του PBDNJ (Κόμμα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα) Spiro Peci και Leonard Solis ήταν αυτοί που ψήφισαν κατά του νομοσχεδίου και οι Leonard Demi (PD), Ymer Tola (PDK), Niko Nerenxi (PAA) δήλωσαν παρόντες."

Ενημερωθείτε για το θέμα στον N.Ago και διαβάστε τους Allu Fun Marx, Γιουτζίν, Ροδιά, Mr.Hulot και Κουρούνα.

N.Ago, αν μπορούμε να υπογράψουμε κάπου σε κάποια λίστα διαμαρτυρίας ως μοχλό πίεσης ενημέρωσέ μας. Ίσως καταφέρουμε κάτι.

Ayo

Γεννήθηκε στη Γερμανία στις 14 Σεπτέμβρη του 1980.

Ο πατέρας της κατάγεται από τη Νιγηρία, και είχε βρεθεί στην Κολωνία για σπουδές στη δεκαετία του '70.
Η μητέρα της είναι τσιγγάνα.

Τη μεγάλωσε ο πατέρας της, γιατί η μητέρα της αντιμετώπιζε για χρόνια πρόβλημα λόγω χρήσης ναρκωτικών.

Το όνομά της σημαίνει Χαρά στη γλώσσα Yoruba.
Μεγάλωσε στη Γερμανία, επισκέφτηκε κάποια στιγμή την Νιγηρία, έζησε κάμποσο διάστημα στο Λονδίνο και τώρα μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα στην Ν. Υόρκη και το Παρίσι.
Έχει ένα γιο, τον Nile, ο οποίος γεννήθηκε το 2005.

Η ίδια θεωρεί τον εαυτό της ελεύθερο πνεύμα, λέγοντας χαρακτηριστικά: Το να μην έχει κανείς σπίτι είναι ο ορισμός της ελευθερίας.

Είναι μόλις εικοσιέξι χρόνων, κι η φωνή της μου θυμίζει ζεστή σοκολάτα με μπαχαρικά, ενώ σε κάποιες φωτογραφίες της μου θυμίζει πολύ τη Minnie Ripperton.

Αν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμη, κάντε το.

Ακούστε την στο And it's supposed to be love, και διαβάστε για 'κεινη στο επίσημο site της.

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Συνέντευξη Κωνσταντόπουλου: «Η ελπίδα δεν γεννιέται με αφίσες»

• Εκσυγχρονισμός και μεταρρύθμιση απαιτούν συγκρούσεις με συμφέροντα και όχι συμψηφισμούς συμφερόντων, τονίζει στην «Ε» ο πρόεδρος του ΣΥΝ Ν. Κωνσταντόπουλος, κατηγορώντας την κυβέρνηση Σημίτη ότι υιοθετεί διαβλητές διαδικασίες στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, στις σχέσεις κράτους και εταιρειών και στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος.

Στη Βουλή συζητείται η εξωτερική πολιτική - «Καρφιά» Βενιζέλου

• Οι Ελληνοαμερικανικές σχέσεις, οι σχέσεις με την Τουρκία και το Σκοπιανό θα βρεθούν στο επίκεντρο της σημερινής συζήτησης για την εξωτερική πολιτική που έχει προγραμματιστεί να διεξαχθεί στη Βουλή.

Διείσδυση από τη Β. Ελλάδα στα Βαλκάνια

• Ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης οροθέτησε το πρόγραμμα ανάπτυξης για τη Μακεδονία και τη Θράκη, κατά την επίσκεψή του στο Ορμένιο, ενώ η υπουργός Ανάπτυηξης Βάσω Παπανδρέου εξήγγειλε έργα ύψους 223 δισ. δρχ. και ο υφυπουργός Παιδείας Γ. Πασχαλίδης ανήγγειλε πρόγραμμα σχολικής στέγης 2 δισ. δρχ.

Γκόνης κατά Ρέππα στο πόρισμα για τα ψηφιακά

• Ο επίτιμος πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου Αν. Γκόνης κατηγορεί τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημ. Ρέππα για «απροκάλυπτη και απαράδεκτη παρέμβαση στο χώρο της Δικαιοσύνης», με αφορμή τις δηλώσεις του τελευταίου σχετικά με το πόρισμα για την ανάθεση των ψηφιακών παροχών του ΟΤΕ στην εταιρεία Ιντρακόμ.

Σημίτης στη γαλλική «Μοντ»: Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται νέα οργάνωση.

• Σε συνέντευξή του στο χθεσινό φύλλο της γαλλικής εφημερίδας «Λε Μοντ» ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης επισημαίνει την ανάγκη εκσυγχρονισμού του ΠΑΣΟΚ με νέο πρόγραμμα, στόχους και οργάνωση, μέσα από το προσεχές συνέδριο.

Βολές από Ντόρα κατά της ηγεσίας

• Η Ντόρα Μπακογιάννη κάλεσε την ηγεσία της Ν.Δ. να αναλάβει τις ευθύνες της και να θέσει τέρμα στο διαχωρισμό των στελεχών του κόμματος σε «προνομιούχους και μή», «καλούς και κακούς».

Κληρίδης συνδέει τις εκλογές στις ΗΠΑ με το Κυπριακό

• Απαισιόδοξος σχετικά με την προοπτική εξελίξεων στο Κυπριακό κατά το τρέχον έτος δηλώνει ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γλαύκος Κληρίδης, με δήλωσή του στην «Ε».

Δεκτό το κόμμα Τσιλέρ στους Ευρωσυντηρητικούς

• Δεκτό «κατ'αρχήν» έγινε το κόμμα της Τανσού Τσιλέρ στην Ευρωπαϊκή Δημοκρατική Ενωση, αλλά η επίσημη απόφαση θα ληφθεί κατά την επόμενη σύνοδο των αρχηγών των ευρωπαϊκών κομμάτων που μετέχουν στην Ενωση.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

3 μέτρα ψάχνουν για 2 τρισ. δρχ.

• Το πόρισμα για την περικοπή δαπανών και την ενίσχυση των χαμηλοσυνταξιούχων θα παραδώσει στον πρωθυπουργό ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας, μέσα στην εβδομάδα. Η κυβέρνηση αναζητεί πόρους 2 τρισ. δρχ. για τους χαμηλοσυνταξιούχους και τα μεγάλα έργα.

ΕΛΛΑΔΑ

«Μπαλάκι» τα σκουπίδια

• Μετάθεση των ευθυνών μεταξύ ΥΠΕΧΩΔΕ- Δήμου Αθηναίων και των απορριμμάτων από χωματερή σε χωματερή. Με καζάνι που βράζει, μοιάζει τελικά η υπόθεση των σκουπιδιών του λεκανοπεδίου.

«Ακαπνη» εγκυμοσύνη φυσιολογικά παιδιά

• Προβλήματα στην πνευματική τουανάπτυξη εμφανίζουν τα παιδιά που γεννούν καπνίστριες μητέρες, ενώ πολλές είναι οι επιπτώσεις του καπνίσματος και στα έμβρυα.

Tραμ και μίνι μπας στο λιμάνι Πειραιά

• Σχέδια ανάπλασης υλοποιεί η διοίκηση του Οργανισμού Λιμένος Πειραιά.

ΚΟΣΜΟΣ

Απόσχιση της Β. Ιταλίας εξαγγέλει η «Λέγκα»

• Ο ηγέτης της «Λέγκας του Βορρά» ανήγγειλε χθές ότι ζητεί τον χωρισμό της Ιταλίας και την απόσχιση του Βορρά από την υπόλοιπη χώρα, κατά το πρότυπο της Τσεχοσλοβακίας.

Σκληρή λιτότητα ανακοινώνει ο Γιλμάζ

• Νέους φόρους, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και επιτάχυνσης των ιδιωτικοποιήσεων εξαγγέλει σήμερα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Μεσούτ Γιλμάζ.

Ορκίστηκε ο Αθνάρ, γύρισε σελίδα η Ισπανία

• Ορκίστηκε χθές ο νέος πρωθυπουργός της Ισπανίας Χοσέ Μαρία Αθνάρ. Η πλειοψηφία που την στηρίζει στη Βουλή περιλαμβάνει και τα εθνικιστικά κόμματα, αλλά είναι ισχνή.

Μετάγγιση αίματος με τον ιό Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ σε παιδιά

• Το Νοσοκομείο Παίδων του Τορόντο ειδοποίησε 525 οικογένειες ότι τα παιδιά τους είχαν δεχθεί προϊόντα αίματος που παρασκευάστηκαν από το αίμα δότη που πέθανε από την νόσο Κρόιτσφελντ-Γιακομπ.

Εθνική μέρα κατά της μόλυνσης στη Γαλλία

• Εθνική κινητοποίηση πραγματοποίησαν σε μεγάλες πόλεις οι Γάλλοι, για να διαμαρτυρηθούν κατά της ασφυξίας που προκαλούν τα αυτοκίνητα και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

Διψάει η Βρετανία και εισάγει νερό από την Ευρώπη

• Νερό από την ηπειρωτική Ευρώπη σχεδιάζουν να εισάγουν οι Βρετανοί, με αγωγό που θα περνάει από τον υποβρύχιο αυτοκινητόδρομο της Μάγχης.

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Φιλμ από το παρελθόν!

• Συγκλονιστικός ο πρώτος τελικός των πλέι οφ, θύμισε το περσινό φινάλε αλλά τελικά ο Ολυμπιακός πήρε τη νίκη επί του ΠΑΟ 67-63 και πάει την Τετάρτη στο ΟΑΚΑ με έναν «άσο» στο χέρι!

Ποδαρικό οι γηπεδούχοι

• Ολυμπιακός και Πανιώνιος πήραν προβάδισμα στους τελικούς του μπάσκετ. Ο πρώτος επί του ΠΑΟ με 67-63 και ο δεύτερος επί του ΠΑΟΚ με 84-72 αντίστοιχα.

Άναψε πράσινο στην Τούμπα

• ΠΑΟΚ-ΠΑΟ 0-1. Ο Παναθηναϊκός πέρασε νικηφόρα και από την άλλοτε απόρθητη έδρα του «δικεφάλου» του βορρά και έκανε άλμα προς την κατάκτηση του τίτλου.

Επι-στροφή στο Κύπελλο τώρα

• Η ομάδα του Μπάγεβιτς έπαιξε καλά και με σταθερή απόδοση επί 90 λεπτά, αλλά «αφού νίκησε και ο Παναθηναϊκός...»

Παίζοντας...κορόιδο στο Φάληρο

• Οι «Απολλωνιστές» έκαναν προπόνηση στο Καραϊσκάκη διασύροντας στο τέλος τους ερυθρόλευκους με πασίστες και σέντρες προς... τα πίσω.

Στη Νεα Σμύρνη πάντως το έριξαν στην πλάκα...

• Αποδοκιμασίες για την ήττα του Πανιωνίου από τους οπαδούς του: «Εκεί, εκεί στη Β' Εθνική...»

Τα σκάγια πήρανε και τον Κόκκαλη

• Για πρώτη φορά «τ' άκουσε» και ο πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός, ενώ μερικοί κάτοχοι εισιτηρίων διαρκείας του ανέμιζαν επιδεικτικά τα μπλοκάκια που αγόρασαν το περασμένο καλοκαίρι.

Όνειρο ήταν και πάει

• Η Εθνική βόλεϊ έχασε το Σάββατο την ευκαιρία (2-3 από την Ιαπωνία) για την Ολυμπιάδα. Χθες νίκησε για την τιμή των όπλων την Ισπανία 3-1.

Ζντοβτς, η επιστροφή

• Υπογράφει σήμερα ή αύριο νέο τριετές συμβόλαιο με τον Ηρακλή.

Χάλασε το σενάριο

• Κατάπιαν τη γλώσσα τους όσοι φώναζαν ότι ο μικρός τελικός ήταν «στημένος». Ο Πανιώνιος με επική αντεπίθεση πήρε προβάδισμα.

ΤΕΧΝΕΣ

Με πανσέληνο και σάλσα

• Η Ελληνική Εβδομάδα Κινηματογράφου στο Σαντιάγο της Χιλής. Με Μιχάλη Κακογιάννη και τη χήρα Αλιέντε.

Τίτλοι Εφημερίδων δέκα χρόνια πριν.
Του 1996.

Τελικά κάποια πράγματα σ' αυτή τη χώρα παραμένουν σταθερά όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Παρηγοριά ή απελπισία;

Μάλλον το δεύτερο.

Πηγές: Hellenic Resourses Network

Καλό μήνα

Photo by DeviantArt

Καλύτερο για όσους πέρασαν ζόρια και έφαγαν φρίκες.

Καλύτερο για όσους στριμώχτηκαν, για όσους έχασαν, για όσους απελπίστηκαν.

Εξίσου καλό για όσους πέρασαν όμορφα, για όσους τους έτυχαν πράγματα και καταστάσεις που τους ζέσταναν την ψυχή.

Ακόμη καλύτερο για όσους ο προηγούμενος μήνας τους πήγε "έτσι κι έτσι".

Και γενικά, καλό, καλύτερο μήνα για όλους.


Στα δεξιά της σελίδας προστέθηκε το "κόλλημα της εβδομάδας" με μουσικά κομμάτια που θ' ανανεώνονται συχνά.
Όχι απόλυτα κάθε εβδομάδα (εξαρτάται από το πόσο διαρκεί το "κόλλημα"), αλλά θα ανανεώνονται.

Για το τελευταίο σαββατοκύριακο του Νοέμβρη

(God's gonna) Cut you down

You can run on for a long time,
Run on for a long time,
Run on for a long time,
Sooner, or later, God'll cut you down.
Sooner, or later, God'll cut you down.

Go and tell that long tongue liar,
Go and tell that midnight rider,
Tell the rambler, the gambler, the back biter,
Tell 'em that God's gonna cut 'em down.

Well my goodness gracious,
Let me tell you the news.
My heads been wet with the midnight dew.
I've been down on bended knee,
Talkin to the man from Galilee.
He spoke to me in a voice so sweet,
I thought I heard the shuffle of angels feet.
He called my name and my heart stood still,
When He said "John go do my will"

Go and tell that long tongue liar,
Go and tell that midnight rider,
Tell the rambler, the gambler, the back biter,
Tell 'em that God's gonna cut 'em down.

You can run on for a long time,
Run on for a long time,
Run on for a long time,
Sooner, or later, God'll cut you down.
Sooner, or later, God'll cut you down.

You can throw your rock, hide your hand,
Workin in the dark against your fellow man.
But as sure as God made black and white,
What's done in the dark,
Will be brought to the light.

You can run on for a long time,
Run on for a long time,
Run on for a long time,
Sooner, or later, God'll cut you down.
Sooner, or later, God'll cut you down.

Go and tell that long tongue liar,
Go and tell that midnight rider,
Tell the rambler, the gambler, the back biter,
Tell 'em that God's gonna cut 'em down.


Κατεβάστε το εδώ

Johnny Cash

Album: American V: A Hundred Highways

Camellia sinensis

Παλεύοντας να ξορκίσω τον Νοέμβρη, πήρα σβάρνα τα μαγαζιά ψάχνοντας την Camelia Sinensis και τα είδη της.

Όχι, δεν πρόκειται να σας πω για κάποιο είδος καμέλιας. Κάτι άλλο είχα στο μυαλό μου.
Κάτι που όλοι γνωρίζουμε, ακόμα κι αν δεν ξέρουμε την επίσημη ονομασία του.

Camelia Sinensis,
Camellia Sinensis Assamica
Lasyocalix

Όλες οι παραπάνω ονομασίες είναι ποικιλίες τσαγιού.
Από το φυτό Camellia Sinensis παρασκευάζονται τρεις βασικές μορφές τσαγιού, το μαύρο τσάι, το πράσινο τσάι και το Oolong. Σχεδόν το 75% της παγκόσμιας σοδειάς επεξεργάζεται σε μαύρο τσάι, το 21-23% σε πράσινο τσάι και το 2% σε Oolong.

Αν και δηλώνω φανατική του καφέ (νομίζω πως μπορώ να ζήσω στερούμενη πολλά πράγματα στη ζωή μου, αλλά όχι τον καφέ...), αγαπώ εξίσου και το τσάι και σπάνια θα πω όχι σ' ένα αχνιστό, μυρωδάτο φλυτζάνι..

Πόσα όμως ξέρουμε για το θαυμαστό αυτό φυτό;

Πώς ...γεννήθηκε το τσάι

Κίνα, 2737 π.Χ.
Ο μύθος λεει ότι όταν ο Κινέζος αυτοκράτορας Chen Nung ζήτησε από τους υπηρέτες του να βράσουν νερό για να πιει, ένας απαλός άνεμος φύσηξε κι έφερε στο φλυτζάνι του ένα φύλλο από το φυτό Camellia sinensis.
Ένα τονωτικό, εύγευστο ρόφημα με απαλό χρυσοκίτρινο χρώμα, μόλις είχε γεννηθεί.
Από τότε, στην Κίνα και στην Ιαπωνία, το τσάι θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα γιατρικά για την κούραση, τον πονοκέφαλο αλλά και τη βελτίωση της όρασης.

Ευρώπη 1606 μ.Χ.
Το τσάι ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Ευρώπη με τους Ολλανδούς.
Μετά το 1637, κατέκτησε τους Ισπανούς, τους Γερμανούς, τους Γάλλους και τους Ιταλούς, και από το 1665 κέρδισε την προτίμηση Ρώσων και Άγγλων (όπως βλέπετε το τσάι δεν ταυτίζεται μόνο με την Αγγλία! )
Χάρη στον Άγγλο εισαγωγέα Thomas Twinning, έγινε αγαπημένο ρόφημα των γυναικών, που απαγορευόταν εκείνη την εποχή να πιούν καφέ!
Μετά το 1820 έγινε γνωστό και το μαύρο τσάι, όταν οι Άγγλοι ανέπτυξαν πρώτοι μια μέθοδο παραγωγής μαύρου τσαγιού, το οποίο καλλιέργησαν στις περιοχές Assam & Darjeeling.

Η ιεροτελεστία της συλλογής

Η ποιότητα του τσαγιού είναι συνδεδεμένη με τον αριθμό και το μέγεθος των φύλλων που κόβονται, αλλά και με τον τρόπο συγκομιδής τους. Η συλλογή γίνεται φύλλο-φύλλο με το χέρι. Όσο πιο μικρά και τρυφερά είναι τα φύλλα, τόσο καλύτερο είναι το τσάι που φτάνει ως εμάς.
-Pekoe ή Flowery Pekoe: Τσάι εξαιρετικής ποιότητας που εκτός από τα πρώτα πάνω τρυφερά φυλλαράκια, περιλαμβάνει και τα δύο επόμενα φύλλα που ακολουθούν. Η ονομασία του προκύπτει από τις κινέζικες λέξεις Pak Ho που σημαίνουν το λεπτό, λευκό χνούδι που καλύπτει τα φύλα στο πρώιμο στάδιο ανάπτυξής τους.
-Souchong Pekoe: Η αμέσως επόμενη κατηγορία, όπου συλλέγεται και η τρίτη συστάδα φύλλων.
-Souchong: Δημιουργείται από τα τέταρτα και πέμπτα φύλλα στη σειρά και καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής.





Το τερπνόν μετά του ωφελίμου

Το τσάι προκαλεί μια ευχάριστη διέγερση του Κ.Ν.Σ., ευθύνεται για την ομαλή πέψη, και για τη σωστή κυκλοφορία του αίματος.
Περιέχει καφεΐνη σε πολύ μικρή ποσότητα (1 - 3,5% ανάλογα με τον τύπο του τσαγιού), αντιοξειδωτικά και επίσης:
Αρωματικά έλαια, χρωστικές ουσίες, ξανθίνες, σαπωνίνες, αμινοξέα
Μέταλλα: Σίδηρο, Χαλκό, Ψευδάργυρο, Κάλιο, Φώσφορο, Φθόριο
Βιταμίνες: Κ για το αίμα, Α για τα μάτια και τους πνεύμονες, Ε κατά της γήρανσης, C για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού
Πολυφαινόλες: μειώνουν τη χοληστερίνη, βοηθούν στη χώνεψη, χαμηλώνουν την πίεση, κάνουν καλό στο συκώτι και στους πνεύμονες.
Τανίνη: θωρακίζει κατά της ακτινοβολίας, ιδανική για τον καθαρισμό τραυμάτων, σταματά τη διάρροια, καταπολεμά την κακοσμία του στόματος.

Μικρά μυστικά

Ποια είναι η καλύτερη ώρα μέσα στη μέρα για να πάρετε το τσάι σας;
Πρωί:
Μαύρο τσάι (Assam, English breakfast), δυνατό πράσινο τσάι.
Μεσημέρι:
Darjeeling, Oolong, Πράσινο
Απόγευμα:
Αρωματικό πράσινο τσάι
Βράδυ:
Λευκό τσάι

Πόσος χρόνος χρειάζεται για να πάρετε το καλύτερο απ' αυτό;
Στους 90 C το τσάι Oolong για 5 λεπτά, το μαύρο τσάι για 3-4 λεπτά, τα ροφήματα φρούτων 5-10 λεπτά, και το τσάι Rooibos 5-10 λεπτά.
Στους 70-80 C το λευκό τσάι χρειάζεται 10-12 λεπτά βύθισης, και το πράσινο 2-3 λεπτά.

Να κάνουμε ένα ταξίδι στον κόσμο του τσαγιού;

Ινδία
Παράγει κυρίως μαύρο τσάι, Darjeeling, Assam, Nilgiri και είναι η μεγαλύτερη παραγωγός χώρα τσαγιού στον κόσμο. Οι καλλιέργειές της απλώνονται παντού: στα υψίπεδα Darjeelign στα νότια της οροσειράς των Ιμαλαϊων, με τα ομώνυμα πολύ ελαφριά και αρωματικά τσάγια που θεωρούνται ως "η σαμπάνια του τσαγιού".
Στην περιοχή Assam καλλιεργούνται ειδικά επεξεργασμένα πολύ δυνατά μαύρα τσάγια και στη Βόρειο Ινδία πάλι μαύρα τσάγια αλλά με ιδιαίτερη, ελαφριά γεύση.

Κίνα
Πράσινα τσάγια με χιλιάδες ονόματα και σχήματα. Τα πιο γνωστά είναι: Sencha, Chun Mee, Gunpowder, Lung Ching και γνωστά μαύρα τσάγια όπως Keemun, Yunnan και τσάγια Oolong

Κεϋλάνη
Τρίτη σε παραγωγή παγκοσμίως, παράγει ελαφριά και ντελικάτα μαύρα τσάγια, όπως τα Dimbula, Uva, Highlands, Nuwara Eliya που οφείλουν τη φίνα γεύση τους στις ειδικές συνθήκες που επικρατούν στα υψίπεδα που φύεται το τσάι.

Κένυα & Ινδονησία
Μικρό κομμάτι κατέχουν οι χώρες αυτές, η Ινδονησία με παραγωγή πράσινου τσαγιού και η Κένυα με μαύρο τσάι.

Και πόσα είδη τσαγιού υπάρχουν;

Τα είδη του τσαγιού διαφοροποιούνται όχι από το φυτό από το οποίο προέρχονται, αλλά από την επεξεργασία και το βαθμό οξείδωσης που υφίστανται τα φύλλα και τα άνθη του μετά τη συγκομιδή του.
Η συλλογή τους, ο χρόνος στεγνώματος, η διάρκεια της ζύμωσης, καθώς και η ξήρανσή τους είναι μια ολόκληρη τελετουργία που αποκαλύπτει στο φλιτζάνι μας τα μοναδικά της μυστικά:

Λευκό τσάι (χωρίς ζύμωση): Συλλογή μόνο των πρώτων άγουρων μπουμπουκιών του φυτού, που φυτρώνουν τις δύο τελευταίες εβδομάδες του Μαρτίου και ξηραίνονται αμέσως, μα δίνει μια από τις σπανιότερες και πιο δυσεύρετες ποικιλίες τσαγιού στον κόσμο.
Μετά από προσεκτική συγκομιδή τα μπουμπούκια απλώνονται σε δίσκους και μαραίνονται σε θερμοκρασία δωματίου. Όταν με την εξάτμιση του νερού χάσουν περίπου το 40% του βάρους τους, ψήνονται μέχρι να εξατμιστεί το 93-95 % της υγρασίας τους.
Η διαδικασία αυτή έχει ως αποτέλεσμα ανοιχτό χρώμα, απαλή και γλυκιά γεύση.

Πράσινο τσάι (ελάχιστη ζύμωση): Τα φύλλα στεγνώνουν μέσα στις πρώτες 24 ώρες μετά τη συγκομιδή, απλώνονται σε δίσκους για να ξεραθούν και στη συνέχεια θερμαίνονται γρήγορα με ζεστό αέρα ή σε ζεστά τηγάνια, για να αποτραπεί η ζύμωση.
Έπειτα ένα ειδικό μηχάνημα στρίβει τα φύλλα που τυλίγονται σε διάφορες μορφές με αποτέλεσμα να απελευθερώνονται τα ένζυμά τους.
Η διαδικασία δίνει ανοιχτό κίτρινο ρόφημα, με καθαρή φυσική γεύση, που προτείνεται και για ομοιοπαθητική θεραπεία, αν και περιέχει μικρές ποσότητες καφεΐνης.

Oolong τσάι (μερική ζύμωση): Τα φύλλα μιας από τις πιο εκλεκτές ποικιλίες στον κόσμο, απλώνονται σε καλάθια, μαραίνονται στον ήλιο και μετά από κίνηση των καλαθιών απελευθερώνουν τα ένζυμα και τα έλαιά τους .
Ανάλογα με τη διάρκεια της ζύμωσής τους, προσδίδουν στο τσάι διαφορετικά χαρακτηριστικά:
Μικρής διάρκειας ζύμωση (12-20%) δίνει στο τσάι μια απαλή γεύση και χρώμα.
Μεγάλης διάρκειας ζύμωση έχει αποτέλεσμα πιο έντονο χρώμα και γεύση.
Στη συνέχεια τα φύλλα στεγνώνουν με θερμότητα και η επεξεργασία της ζύμωσης σταματά. Στο χρώμα των φύλλων παρατηρείται μια διαβάθμιση από το πράσινο μέχρι το καφέ.
Θεωρείται από τα πιο εκλεκτά τσάγια στον κόσμο.

Μαύρο τσάι (ολική ζύμωση): Τα φύλλα απλώνονται σε δίσκους και αφήνονται να μαραθούν μέχρι να αφαιρεθεί η μεγαλύτερη ποσότητα υγρασίας τους. Η επεξεργασία συνεχίζεται σε ειδικό μηχάνημα που κόβει τα φύλλα και απελευθερώνει τα ένζυμά τους.
Μετά από 4-5 ώρες οξείδωσης τα φύλλα παίρνουν το μαύρο χρώμα τους και κατά το στέγνωμά τους με θερμότητα η ζύμωση σταματά.
Για να ταξινομηθούν τα φύλλα ανάλογα με το μέγεθός τους, περνάνε από ειδικό δίχτυ.
Το μαύρο τσάι δίνει δυνατό, τονωτικό ρόφημα που είναι δημοφιλές σε όλες του τις ποικιλίες.

Τσάι Pu-Erh (διακεκομμένη ζύμωση): Πρωτοκαλλιεργήθηκε στο Yunnan της Κίνας.
Η ιδιαίτερα δυνατή γεύση του και το άρωμά του οφείλονται στη διπλή ζύμωση που έχει υποστεί.
Πρώτα απλώνεται σε δίσκους και μαραίνεται. Στη συνέχεια, μετά την προσθήκη λίγου νερού στοιβάζεται σε σκοτεινό μέρος όπου και αποκτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Αφού τα φύλλα οξειδωθούν, η επεξεργασία σταματά για να ξαναρχίσει αμέσως μετά.
Στο τελικό στάδιο στεγνώνουν με θερμότητα. Λόγω των έντονων χαρακτηριστικών του, καταναλώνεται περισσότερο για την αποδεδειγμένη θεραπευτική του δράση στο κυκλοφορικό και πεπτικό σύστημα.

Τσάι Rooibos: Με χαμηλό ποσοστό σε τανίνη, χωρίς καφεΐνη, με αντιοξειδωτικά και σίδηρο, η ποικιλία Rooibos προέρχεται από έναν θάμνο με χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα, που φύεται στη Νότιο Αφρική και λέγεται redbush.
Ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, βοηθάει το μεταβολισμό και πίνεται ευχάριστα ακόμα και από παιδιά.
Υπάρχει επίσης και πράσινο Rooibos, που έχει υποστεί ελάχιστη ζύμωση όπως το πράσινο τσάι.

Αρωματικά τσάγια: Πέταλα ιβίσκου, γιασεμί, ηλιοτρόπιο, μολόχα αλλά και τριαντάφυλλο, συνδυάζονται με μαύρο ή πράσινο τσάι αφού πρώτα ψυχραθούν και στη συνέχεια στεγνώσουν με θερμότητα.

Χαρμάνια: Όταν "σμίγουν" δυο ποικιλίες από το ίδιο είδος τσαγιού, που έχουν όμως διαφορετική προέλευση.
Το English breakfast για παράδειγμα, είναι χαρμάνι από μαύρο τσάι Ινδίας με μαύρο τσάι Κεϋλάνης.


Το αγαπημένο μου τσάι είναι το Rooibos το οποίο ανακάλυψα τον τελευταίο καιρό κι έχω κολλήσει. Ρίξτε μια ματιά στα καταστήματα με βιολογικά είδη και θα το βρείτε σε γνωστή σειρά.
Η μυρωδιά του είναι το κάτι άλλο κι γεύση του υπέροχη.



Λοιπόν, τσάι κανείς;

Πληροφορίες και πηγές: Coffeeway

Άλλη μία και σήμερα

Deviantart

Καμιά φορά νιώθεις λες και το ρούχο που φοράς σε στενεύει και σε πνίγει στο λαιμό.
Καμιά φορά το μόνο που μπορείς να ευχηθείς είναι να τσουλήσει ο καιρός.
Λες κι άμα κυλήσουν οι μέρες, άμα αλλάξει το ημερολόγιο, όσα σκατά ξεφύτρωσαν γύρω σου θα χαθούν, θα ξορκιστούν κι εκείνα.

Καμιά φορά το μόνο που θες να περιμένεις, είναι ν' αλλάξει η εβδομάδα, ν' αλλάξει ο μήνας, να πάρεις μια ανάσα και να σπρώξεις παρακάτω τη ζωή σου.

Καμιά φορά.


Και ρωτάω:


Θέλει πολύ ακόμα να περάσει αυτός ο γαμημένος μήνας;

Θέλει πολύ;