Τι, πού, πότε, ποιος, γιατί

Τι
Μια εκδήλωση για τα σαράντα χρόνια από τον θάνατο του Γκεβάρα, που θα μας δώσει την ευκαιρία να γνωρίσουμε τον Τσε μέσα από σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό, ανέκδοτες εικόνες, συνεντεύξεις και ντοκιμαντέρ που θα καλύπτουν τη ζωή του από τα παιδικά χρόνια μέχρι το τέλος του στη Βολιβία.

Πού
Κινηματογράφος Ίλιον, στην πλατεία Βικτωρίας, Τροίας 34 και Πατησίων

Πότε
Από Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου μέχρι Τετάρτη 10 Οκτωβρίου, καθημερινά, 18:30 με 12:30

Ποιος
Η Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Κούβας σε συνεργασία με την εταιρία New Star.

Γιατί
Όσο κι αν κάποιοι θέλουν να τον στριμώξουν σε εικόνες προκάτ, σε νεκροφιλολογίες ή στην τάχα μου δήθεν ειρωνεία και σαρκασμό για την εμπορευματοποίηση του "αιώνιου επαναστάτη", ευτυχώς ο Γκεβάρα δεν είναι όλα αυτά...

Να πάτε.

Γυρίσαμε, γυρίσαμε...

αλλά...

σώμα εδώ, νους, καρδιά, ψυχή ακόμη εκεί.

Και πώς να γράψεις για κάτι αν δεν έχεις λιγάκι αποστασιοποιηθεί, αν ακόμη αρνείσαι να μετατρέψεις τα γεγονότα σε αναμνήσεις; Ε, πώς;

Πώς να γράψεις, τι λέξεις να βρεις να δώσεις ζωή στα χρώματα, στις μυρωδιές, στους ήχους;

Και πώς να το κάνεις όλο αυτό, όταν ήδη ψάχνεις για φτηνές πτήσεις online, υπολογίζοντας να ξαναπάς όσο πιο γρήγορα μπορείς, inchallah;


Salaam aleikum σε όλους...

Ο Τύπος Νυχτερινός

φεύγει διακοπές...



Αν δεν γυρίσω ως το τέλος του Σεπτέμβρη, (που δεν είναι και απίθανο σενάριο έτσι όπως παει το πράγμα), μην αγχωθείτε. Την αποστολή διάσωσης θα αναλάβει η Κουρούνα.

Φιλιά σε όλους.

Ασκήσεις επί χάρτου

Θέλω να τελειώσω επιτέλους τη σχολή και να βρω ‘κανονική’ δουλειά. Βαρέθηκα τις ευκαιριακές δουλειές.
Έχω τελειώσει τη σχολή και έχω κανονική δουλειά. Βαρέθηκα τη ρουτίνα, θα ήθελα να δουλεύω όποτε και όπως μου κάνει κέφι.
Θέλω να έχω μόνο εγώ κλειδιά του σπιτιού μου –βλέπε να μένω μόνη, χωρίς συγκάτοικο.
Έχω μόνο εγώ κλειδιά του σπιτιού μου -βλέπε μένω μόνη, χωρίς συγκάτοικο πια.
Σκέφτομαι πως θα μπορούσα να θυσιάσω το ‘μένω μόνη χωρίς συγκάτοικο’, και να δοκιμάσω να μείνω με το αγόρι μου στην Αθήνα. Θέλω να δω πώς θα είναι όταν θα είμαστε κάθε μέρα μαζί.
Δεν έμεινα με το αγόρι μου στην Αθήνα. Δεν πρόλαβα. Ακόμη δεν ξέρω πώς θα ήταν αν είμασταν κάθε μέρα μαζί. Μου φαίνεται καλύτερο που δεν το ξέρω. Κρατάω το δικαίωμα στο όνειρο.
Δεν θέλω να παντρευτώ, αλλά θέλω να κάνω ένα μωρό όταν θα νιώσω την ανάγκη.
Δεν θέλω να παντρευτώ, ούτε θέλω να κάνω μωρό. Κάποτε την ένιωσα την ανάγκη, τώρα μου πέρασε.
Το διαμέρισμα που μένω τώρα είναι μεγάλο και σχετικά άδειο, όπως μου αρέσει, αλλά θέλω ένα σπίτι με μεγάλο μπαλκόνι ή μεγάλη αυλή και να ‘ναι κοντά στη θάλασσα.
Το διαμέρισμα που μένω τώρα είναι μεγάλο, όχι τόσο άδειο όσο θα μου άρεσε, κι έχει σχετικά μεγάλο μπαλκόνι. Θέλω όμως να ήταν μονοκατοικία με μεγάλη αυλή και κοντά στη θάλασσα.
Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην δουλέψω ξανά σε νησί το καλοκαίρι, ούτε ξανά δουλειά νύχτα. Θέλω επιτέλους να παω διακοπές για ένα καλοκαίρι, για ένα ολόκληρο καλοκαίρι.
Δούλεψα ξανά και σε νησί και νύχτα. Θέλω ακόμη να παω διακοπές για ένα καλοκαίρι, για ένα ολόκληρο καλοκαίρι.
Δεν τα παω καλά με τον πατέρα μου. Δεν μπορώ να τον καταλάβω ούτε τον δικαιολογήσω. Δεν νομίζω πως θα τα βρούμε ποτέ.
Δεν τα παω καλά με τον πατέρα μου. Προσπαθώ να τον καταλάβω και να τον δικαιολογήσω, παρόλα αυτά δεν νομίζω πως θα τα βρούμε ποτέ.
Το πατρικό μου αρχίζει και μου φαίνεται ξένο, το ίδιο και η πόλη στην οποία γεννήθηκα.
Το πατρικό μου μου φαίνεται πλέον ξένο, το ίδιο και η πόλη στην οποία γεννήθηκα.
Έχω μια παρέα που αποτελείται από δεκαπέντε άτομα. Στην πλειοψηφία τους Κερκυραίοι.
Δεν έχω παρέα, ούτε μικρή, ούτε μεγάλη.
Έχω μια κολλητή.
Έχω μια κολλητή.
Είμαι ακόμη φίλη με τη Δέσποινα.
Είμαι ακόμη φίλη με τη Δέσποινα.
Θέλω να πάρω 5 κιλά. Μου πέφτουν οι φούστες και αναγκάζομαι να τις συγκρατώ με παραμάνες. Το παντελόνι που είχα αγοράσει το χειμώνα χωράει μισή Ιφιγένεια ακόμη.
Έχω χάσει 10 κιλά και θέλω να χάσω άλλα δέκα. Οι παλιές μου φούστες μου μπαίνουν, το ίδιο και τα παντελόνια, όχι όλα όμως.
Μου λείπει ο αδελφός μου. Δεν βλεπόμαστε πλέον τόσο συχνά.
Μου λείπει ο αδελφός μου. Έχουμε πλέον χαθεί.
Ακόμη περπατώ με πατερίτσες. Οι γιατροί είπαν ότι θα πάρει κανά δυο μήνες ακόμα μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση, και πως πιθανόν θα έχω πόνους στο πόδι μου για κάμποσο καιρό.
Το πόδι μου με πονάει ακόμη συχνά-πυκνά, ιδιαίτερα όταν στέκομαι ώρα όρθια ή περπατώ πολύ.
Ποτέ δεν τρόμαξα με το ατύχημα. Θέλω ακόμη ν' αγοράσω μηχανή.
Συνεχίζω να οδηγώ, αλλά δεν αγόρασα ξανά μηχανή.
Τις προάλλες γνώρισα έναν γκέι. Μου φάνηκε εξαιρετικός τύπος. Αναρωτιέμαι γιατί οι περισσότεροι γύρω μου τραβούν τέτοιο ζόρι με τους γκέι.
Ένας απο τους πιο αγαπημένους ανθρώπους της ζωής μου είναι γκέι. Είναι εξαιρετικός τύπος. Αναρωτιέμαι ακόμη γιατί οι περισσότεροι γύρω μου τραβούν τέτοιο ζόρι με τους γκέι.
Δεν ακούω –πολλή– ελληνική μουσική.
Ακούω -αρκετή- ελληνική μουσική.
Αναρωτιέμαι πώς θα είμαι στα τριάντα μου. Με τρομάζει λίγο η ιδέα.
Αναρωτιέμαι πώς θα είμαι στα σαράντα μου. Με τρομάζει κάμποσο η ιδέα.
Έχω ημερολόγιο. Γράφω όποτε μου κάνει κέφι.
Έχω μπλογκ. Γράφω όποτε μου κάνει κέφι.
Δεν διαβάζω έλληνες συγγραφείς.
Δεν διαβάζω έλληνες συγγραφείς.
Δεν έχω διαβάσει ακόμη σχεδόν κανέναν από τους ‘κλασσικούς’.
Δεν έχω διαβάσει ακόμη σχεδόν κανέναν απο τους ‘κλασσικούς’.
Θέλω να συνεχίσω να ζωγραφίζω όσο πιο συχνά μπορώ.
Δεν ζωγραφίζω πια καθόλου.
Θέλω να συνεχίσω να γράφω.
Συνεχίζω να γράφω.
Θέλω να βρω δάσκαλο του τάι-τσι.
Θέλω να βρω δάσκαλο του τάι-τσι.
Θέλω να ταξιδέψω στην Αφρική και στο Θιβέτ.
Θα ταξιδέψω στην Αφρική. Το Θιβέτ περιμένει ακόμη.
Δεν είμαι σίγουρη αν πιστεύω στο θεό ή αν με ενδιαφέρει καμιά από τις υπάρχουσες θρησκείες. Το ψάχνω. Ο βουδισμός μου φαίνεται η πιο συμπαθής απ’ όλες.
Δεν πιστεύω στο θεό, δεν με ενδιαφέρει καμιά απο τις υπάρχουσες θρησκείες. Ο βουδισμός είναι ένα συμπαθητικό σύστημα παρόλα αυτά.
Οι πολιτικές μου θεωρίες έχουν αρχίσει και ξεθωριάζουν. Αναρωτιέμαι αν θα έρθει μια μέρα που δεν θα δίνω δεκάρα και γι’ αυτό.
Δεν ασπάζομαι κανενός είδους πολιτική θεωρία και δεν δίνω δεκάρα γι' αυτό.
Δεν θέλω να παραδεχτώ ότι το πώς θα σου συμπεριφερθεί ο άλλος απέναντί σου, δεν έχει άμεση σχέση με το πώς του συμπεριφέρεσαι εσύ, αλλά με τη μαλακία που κουβαλάει ο καθένας μες το κεφάλι του.
Είμαι σιγουρότατη πως η συμπεριφορά του άλλου δεν έχει καμία σχέση με τη δική σου συμπεριφορά απέναντί του. Σχετίζεται μονάχα με τη μαλακία που κουβαλάει ο καθένας μες το κεφάλι του.
Δεν μ’ αρέσει η εικόνα του νεοέλληνα.
Η εικόνα του νεοέλληνα μου γυρίζει τα άντερα.
Δεν καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος είναι τόσο στ’ αρχίδια του για την ποιότητα ζωής του, για τον περίγυρό του, για το κοινό καλό, για τον πλανήτη, για το πώς θα μεγαλώσει τα παιδιά του. Μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο να νικήσεις την ανθρώπινη βλακεία.
Ο κόσμος είναι στ' αρχίδια του για την ποιότητα της ζωής του, τον περίγυρό του, το κοινό καλό, τον πλανήτη και τα παιδιά που φέρνει στον κόσμο. Είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο πως δεν υπάρχει τρόπος να νικηθεί η ανθρώπινη βλακεία.
Ποτέ δεν πίστευα πως οι έλληνες είναι ρατσιστές και ξενοφοβικοί. Τώρα τελευταία αρχίζω να το σκέφτομαι.
Οι έλληνες είναι στην πλοιοψηφία τους, ρατσιστές και ξενοφοβικοί. Το ίδιο ισχύει και για αρκετούς ξένους.
Συνεχίζω να έχω την αίσθηση πως είμαι το μαύρο πρόβατο μέσα στο κοπάδι. Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα αισθανθώ πως ανήκω κάπου πραγματικά. Αναρωτιέμαι επίσης αν τελικά θέλω όντως να ανήκω κάπου.
Συνεχίζω να είμαι το μαύρο πρόβατο του κοπαδιού. Δεν αισθάνθηκα ποτέ πως ανήκω κάπου πραγματικά. Συνήθως δε με νοιάζει και τόσο. Μερικές φορές με χαλάει, αλλά μου περνάει γρήγορα.
Θέλω να κόψω το αλκοόλ εντελώς. Το βαρέθηκα.
Έχω κόψει εντελώς το αλκοόλ. Το βαρέθηκα.
Δεν θέλω να κόψω το κάπνισμα και τον καφέ. Τα αγαπώ και τα δυο.
Δεν έχω κόψει το κάπνισμα και τον καφέ. Δεν με βλέπω να το κάνω σύντομα.
Θέλω να παω στην Ακρόπολη. Τόσο καιρό ανεβοκατεβαίνω στην Αθήνα κι ακόμα δεν αξιώθηκα.
Θέλω να παω στην Ακρόπολη. Εννιά χρόνια μένω στην Αθήνα, κι ακόμα δεν αξιώθηκα.
Θέλω να κόψω κοντά τα μαλλιά μου. Κοντά–κοντά. Αγορίστικα.
Θέλω να κόψω κοντά τα μαλλιά μου. Κοντά–κοντά. Αγορίστικα.
Θέλω μια κουνιστή πολυθρόνα.
Θέλω μια κουνιστή πολυθρόνα.
Ο Χρήστος λεει ότι είναι καλό να γράφεις πού και πού για τον εαυτό σου, σαν άσκηση αυτοπροσδιορισμού. Ποτέ δεν τα κατάφερα ιδιαίτερα καλά.
Ο Χρήστος έλεγε ότι είναι καλό να γράφεις πού και πού για τον εαυτό σου, σαν άσκηση αυτοπροσδιορισμού. Ποτέ δεν τα κατάφερα ιδιαίτερα καλά.
Βαρέθηκα να γράφω. Πάω για ύπνο.
Βαρέθηκα να γράφω. Πάω για ύπνο.

13 χρόνια.

Barra, barra

Θλίψη, μίσος κι η καταστροφή να κυριαρχεί
αφανισμός, ζήλια
δεν απόμεινε εμπιστοσύνη
δίψα κι οι άνθρωποι είναι άτυχοι
δεν υπάρχει πια αξιοπρέπεια, μονάχα καταπίεση και σκλαβιά
τα ποτάμια ξεράθηκαν κι οι θάλασσες κατέστρεψαν τα πάντα
τ' αστέρια έσβησαν κι ο ήλιος έδυσε
δεν απόμειναν δέντρα, τα πουλιά σταμάτησαν να τραγουδούν.
Ούτε μέρες, ούτε νύχτες πια, μονάχα σκοτάδι
κόλαση
δεν απόμεινε ομορφιά.
Ο χρόνος τώρα σέρνεται, δεν υπάρχει πια τιμή
ερείπια και πόλεμος και το αίμα που κυλάει
τοίχοι απόμειναν μόνο, τοίχοι να στέκουν ορθοί.
Φόβος
κι ο κόσμος παραμένει σιωπηλός.
Δεν υπάρχει πια καλό, ούτε ευτυχία, ούτε τύχη
δεν απόμειναν δέντρα, τα πουλιά σταμάτησαν να τραγουδούν.
Ούτε μέρες, ούτε νύχτες πια, μονάχα σκοτάδι
Ερήμωση, κόλαση,
δεν απόμεινε ομορφιά.
Ο χρόνος τώρα σέρνεται, δεν υπάρχει πια τιμή.

Καλό καλοκαίρι σε όλους

Ο Taha, η Rai, ο El Harrachi, η Αλγερία και ο... Νταλάρας

Συνήθως, δεν έχω τίποτα με τις διασκευές.
Συνήθως λεω.
Καμιά φορά όμως... κάτι με πιάνει.
Να, σαν την περίπτωση του Νταλάρα ας πούμε. Γενικά με τον Νταλάρα και τις διασκευές του έχω ένα κάτι τις... κάτι σαν "φχαριστώ δεν είμαι φίλος" που έλεγε κι ο φίλτατος Πανούσης.
Όχι ότι θέλω να γκρινιάξω. Όμως, να, ας πιάσουμε το "Κι αν σε θέλω, κι αν με θέλεις"...
Ωραία διασκευή, δε λεω. Όλοι κάπου το ακούσαμε, όλοι κάπου το σιγοτραγουδήσαμε και μας έμεινε στο κεφάλι ο ρυθμός του.

Μόνο που απ' το "...κι αν σε θέλω κι αν με θέλεις τίποτα δε βγαίνει, στο μεσαίο το κατάρτι είμαστε δεμένοι...", μέχρι την ιστορία του Ya Rayah, ο δρόμος είναι μάλλον μακρύς.

Για πάμε για λίγη ιστορία λοιπόν.

Η μουσική Rai είναι παραδοσιακή μουσική που έχει τις ρίζες της στο Oran της Αλγερίας και τους Βεδουϊνους βοσκούς, ένα αμάγαλμα από Γαλλικές, Ισπανικές, Αφρικανικές και Αραβικές μουσικές φόρμες.
Το ράι είναι η μουσική των Βορειοαφρικανών των χωρών του Maghreb, όπου Maghreb σημαίνει "ο τόπος του ηλιβασιλέματος" ή "δυτικά" στα Αραβικά, εννοώντας τις περιοχές της Αφρικής βόρεια της Σαχάρα και δυτικά του Νείλου που συνορεύουν με την οροσειρά του Άτλαντα, πράγμα που σημαίνει πως η περιοχή περιλαμβάνει το Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία, τη Λιβύη και τη Δυτική Σαχάρα.
Η ίδια η λέξη rai σημαίνει "γνώμη, άποψη", δηλωτικό της κοινωνικής και πολιτικής κριτικής που συνήθως ενσωματώνει στους στίχους της, και δεν είναι περίεργο που την απεχθάνονται οι φονταμεταλιστές.
Οι τραγουδιστές του rai ονομάζονται cheb (που σημαίνει παιδί, νέος, σε αντίθεση με την ονομασία sheikh, που σημαίνει αξιοσέβαστος και μεγαλύτερος και χαρακτήριζε τους τραγουδιστές της Chaabi)


Ο Abderrahmane Amrani ή περισσότερο γνωστός ως Dahmane El Harrachi γεννημένος στις 7 Ιουλίου 1925 στην Αλγερία, υπήρξε συνθέτης και στιχουργός της μουσικής Chaabi και θεωρείται βιρτουόζος της μάντολα.
Διχασμένος ανάμεσα στη σκληρή πραγματικότητα της πατρίδας του και του εχθρικού περιβάλλοντος της ξενιτιάς, ο Dahmane όπως και οι περισσότεροι Αλγερινοί καλλιτέχνες χρωμάτισε με την τραχιά φωνή του τις μελωδίες του. Μελωδίες γεμάτες από νοσταλγία για την πατρίδα, στίχοι που ζωγραφίζουν την εικόνα της μετανάστευσης.
Στη δεκαετία του εξήντα ο Dahmane έγραψε το Ya Rayah (Ο Μετανάστης), ένα πικρό τραγούδι για τη μετανάστευση, σε μια προσπάθεια να συγκρατήσει το κύμα των Αλγερινών που έφευγαν μαζικά από τη χώρα.
Ο Dahmane πέθανε στις 31 Αυγούστου 1980 σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.


Ο Rachid Taha γεννήθηκε στο Οράν της Αλγερίας το 1958, όμως η οικογένειά του μετανάστευσε στη Γαλλία το 1968.
Ο νεαρός Rachid βρέθηκε από τη μια ν' ανακαλύπτει τις ομορφιές της καινούριας του πατρίδας κι απο την άλλη τον ρατσισμό και τα προσβλητικά σχόλια των συμμαθητών του. Το πράγμα χειροτέρεψε τόσο που ο πατέρας του αναγκάστηκε να τον πάρει απο το δημόσιο σχολείο και να τον στείλει σε καθολικό, προκειμένου να μπορέσει να περάσει τις εξετάσεις του.
Όμως ο Rachid δεν έμελλε ν' ακολουθήσει ανώτερες σπουδές. Το 1979 έφυγε απο το σπίτι του και εργάστηκε σαν πωλητής βιβλίων, ταξιδεύοντας σ' όλη τη χώρα. Ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε στους δικούς του, που είχαν πλέον εγκατασταθεί σ' ένα προάστιο της Λυών. Ύστερα απο διάφορες περιστασιακές εργασίες (μάγειρας, λατζέρης), βρήκε δουλειά σ' ένα τοπικό εργοστάσιο. Εκεί γνωρίστηκε με δυο ακόμη νεαρούς μουσικούς, τον Mohammed και τον Moktar. Οι τρεις τους σύντομα έγιναν γκρουπ και άρχισαν να παίζουν στη διάρκεια του μεσημεριανού τους διαλλείματος απο τη δουλειά.

Στις αρχές της δεκαετίας του 80 το αυξανόμενο κύμα μετανάστευσης από τις Αραβικές χώρες άρχισε να προκαλεί αντιδράσεις από συγκεκριμένα στρώματα της Γαλλίας, και το ακροδεξιό κόμμα Le Front National να κερδίζει έδαφος και υποστηρικτές. Την ίδια όμως εποχή, τα παιδιά των Αφρικανών και Αλγερινών μεταναστών, η δεύτερη γενιά δηλαδή, άρχισαν να αναπτύσσουν ισχυρή πολιτική συνείδηση και να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους. Ο σχηματισμός του γκρουπ του Rachid Taha συνέπεσε μ' αυτή την περίοδο κι έτσι ονομάστηκε Carte de Séjour -Άδεια Παραμονής-.
Δουλεύοντας στο εργοστάσιο τη μέρα και δίνοντας παραστάσεις τα βράδυα, απέκτησαν σύντομα την ευκαιρία να ηχογραφήσουν την πρώτη τους δουλειά, που δεν έκανε μεν τεράστιες εισπράξεις, πήρε όμως πολύ καλές κριτικές. Έτσι την επόμενη χρονιά έμπαιναν στο στούντιο για την ηχογράφηση του Rhoromanie, με παραγωγό τον Steve Hlillage.
Η δεύτερη δουλειά τους όμως, το Deux et demi του 1986, ήταν ο καταπέλτης που έστειλε το γκρουπ στην πρώτη θέση της Γαλλικής μουσικής σκηνής.

Για τα επόμενα τρία χρόνια το γκρουπ περιόδευε μέχρι το 1989 που διαλύθηκαν. Αυτό όμως δεν σήμανε το τέλος της καριέρας του Rachid Taha. Έκανε μια προσπάθεια ενός demo στο Λος Άντζελες που όμως δεν του εξασφάλισε καινούριο συμβόλαιο.
Χωρίς να πτοηθεί απ' αυτό, ο Rachid αποφάσισε να κάνει ένα διάλλειμα απο τη μουσική σκηνή και να επιστρέψει στις ρίζες του, στο Oran. Χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει την ιδέα της σόλο καριέρας, συνέχισε να δουλεύει ένα demo, το οποίο τελικά έμελλε να γίνει το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του, το Barbès, που πήρε το όνομά του από μια γνωστή συνοικία μεταναστών στο Παρίσι. Δυστυχώς για τον Rachid, τότε ξέσπασε ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο και οι γαλλικοί ραδιοσταθμοί έκριναν πως τα Αραβικά κομμάτια του Rachid ήταν παρακινδυνευμένα να παιχτούν εκείνη την εποχή.
Η καριέρα του Rachid παρόλα αυτά, συνεχίστηκε κι ο ίδιος δεν σταμάτησε ποτέ ν' αγωνίζεται ενάντια στον ρατσισμό, τις διακρίσεις και τον φονταμεταλισμό και να δένει σ' ένα μαγευτικό σύνολο την παράδοση της βόρειας Αφρικής με επιρροές από το ροκ των Clash και των Led Zeppelin, με την αφρικανική ποπ, με το techno και το σύγχρονο χορευτικό ήχο.
Το πρώτο του επιτυχημένο άλμπουμ ως σόλο καλλιτέχνης, ήταν το Diwân (που σημαίνει συλλογή ποιημάτων), το 1998, στο οποίο υπήρχε και η επανεκτέλεση του Ya Rayah του Dahmane El Harrachi.
Περισσότερα για τον Rachid Taha εδώ.



Και τι λεει επιτέλους αυτό το κομμάτι; Δείτε πιο κάτω.

Oh departing Traveler, where are you heading?
Eventually you must come back
How many ignorant people have regretted this
Before you and me

How many overpopulated countries and empty lands have you seen?
How much time have you wasted?
How much have you yet to lose?
Oh emigrant in the country of others
Do you even know what's going on?
Destiny and time follow their course but you ignore it

Why is your heart so sad?
And why are you staying there miserable?
Hardship will end and you no longer learn or build anything
The days don't last, just as your youth and mine didn't
Oh poor fellow who missed his chance just as I missed mine

Oh lost one, no matter how much you run away
Your destiny will end in exhaustion
Time has passed you by
And you have yet to notice it.

Το θέλετε και στα Αλγερινά; Ορίστε.

Ya rayah win msafar trouh taaya wa twali
Chhal nadmou laabad el ghaflin qablak ou qabli

Chhal cheft al bouldan laamrine wa lber al khali
Chhal dhiyaat wqat chhal tzid mazal ou t'khali
Ya lghayeb fi bled ennas chhal taaya ma tadjri
Tzid waad el qoudra wala zmane wenta ma tedri

Aalach qalbek hzine waalach hakdha ki zawali
Matdoum achadda wila tzid taalem ou tabni
maydoumou layyam walay doum seghrek ou seghri
Ya hlilou meskine li ghab saadou ki zahri

Ya msafer naatik oussaayti addiha el bakri
Chouf ma yeslah bik qbal ma tbia ou ma techri
Ya nnayem djani khabrek ma sralek ma srali
Hakdha rad el qalb bel djbine sabhane el aali

Ya rayah win msafar trouh taaya wa twali
Chhal nadmou laabad el ghaflin qablak ou qabli

Τώρα πια έχετε τόσο την ελληνική διασκευή όσο και την αυθεντική εκτέλεση στα χέρια σας. Τα συμπεράσματα δικά σας.
Άλλωστε περί ορέξεως...

Θυμάσαι βρε θηρίο; Οι καλύτερές μας αναμνήσεις

Photo by deviantART

Καλοκαίρι του 2006

Βόλτα στα μαγαζιά, στο κέντρο της πόλης. Η προσοχή της στραμμένη αλλού και ξαφνικά όπως έστριβε μια γωνία έπεσε πάνω σε κάποιον περαστικό. Μέχρι να σηκώσει το βλέμμα της για να μουρμουρίσει μια συγνώμη, αντίκρυσε δυο γαλάζια μάτια και ναι, ήταν εκείνη.

Έκπληξη, γέλια, αγκαλιές. Την κοίταξε. Δεν είχε αλλάξει και πολύ.

Προς τα πού πηγαίνεις; Ναι; Εγώ ανέβαινα για το σπίτι, αλλά έλα να περπατήσουμε λιγάκι μαζί βρε θηρίο, έλα να κάνουμε μια βόλτα στο πάρκο για δυο λεπτά, έχουμε τόσα χρόνια να ιδωθούμε.

Γύρισε ξανά προς τα πίσω και κατηφόρισαν παρέα.

Θυμάσαι τότε,

που ήμουν με τον Δημήτρη κι εσύ δούλευες στο Corto, και γυρνούσαμε στα καλύτερα εστιατόρια της πόλης;
Τότε που είχαμε παει σ' εκείνο το Γαλλικό,που μόλις είχε ανοίξει, που δεν ξέραμε καλά-καλά τι έγραφε το μενού, αλλά ξέραμε να παραγγείλουμε το Chateau d' Yquem;

Θυμάσαι που είχαμε ανακαλύψει εκείνη την τρατορία και πηγαίναμε νωρίς τ' απογεύματα του χειμώνα;
Και το Πέτρινο, με τις εκπληκτικές Γερμανικές μπύρες και το τζάκι;

Ή το φόρεμα του Κωστέτσου που το φορέσαμε εναλλάξ και το πρώτο wonderbra που κόστιζε μισό νοίκι; Τα Victoria's Secret, τα M.a.c., τ' αυτοκίνητα που νοικιάζαμε για να την κοπανάμε για καφέ στη Θεσσαλονίκη τα σαββατοκύριακα, θυμάσαι τα κλαμπ κάθε βράδυ;

Αμ' το άλλο; Θυμάσαι το σκάφος του Δημήτρη και το ξαφνικό ταξίδι εκείνο το Σάββατο το πρωί, που τον βάλαμε να μας κουβαλήσει βέλγικες πραλίνες και Rose της Krug; Θυμάσαι βρε θηρίο;

Κι εκείνο το τρομερό πάρτι στη Mercedes, όπου είχε μαζευτεί ένα σωρό κόσμος κι είχαμε κλείσει το μαγαζί μόνο για μας; Θυμάσαι; Τότε που χορεύαμε πάνω στη μπάρα και γινόταν ο χαμός;
Ήταν οι καλύτερές μου αναμνήσεις, οι καλύτερές μας αναμνήσεις, έτσι δεν είναι;

Την κοίταξε και κούνησε το κεφάλι.

Ναι, ναι πως... θυμόταν, τη βεβαίωσε. Όλα τα θυμόταν το "θηρίο"....

Τη φίλησε πεταχτά, μουρμούρισε κάτι για μια βιαστική δουλειά κι έφυγε.

Έκοψε δρόμο και βγήκε στην παραλία. Κάθισε σ' ένα παγκάκι, έβγαλε τσιγάρο..

Θυμόταν... τώρα που της τα θύμισε, θυμόταν.

Θυμόταν το οτοστόπ για τα Ν. Πλάγια της Χαλκιδικής, επειδή τους είχε πάρει ο αέρας το εισιτήριο και δεν είχαν χρήματα να βγάλουν άλλο και τα απίστευτα γέλια όταν τελικά ο μόνος που σταμάτησε για να τους πάρει ήταν ο οδηγός της Express Service...
... το τελευταίο πενηντάρικο με το οποίο θα έβγαζε μια βδομάδα, αλλά έγινε κρασί και μεζεδάκια στο ταβερνάκι του Χόντου όταν είχε ανέβει απροειδοποίητα ο Κωσταντόπουλος για να τη δει...
... το πακέτο με τα Κάμελ που για να τους φτάσει έπρεπε να ανάβουν ένα κάθε μιάμιση ώρα. Κι όταν δεν τους έφτανε, τα πακέτα βερεσέ απ' τον Χρήστο, τον περιπτερά στην πλατεία του Άη-Νικόλα.

Θυμόταν τ' αυτοσχέδια τραπεζάκια στο σαλόνι και τα γκράφιτι στους τοίχους, μαζί με την τεράστια μαριονέτα που είχε απομείνει κρεμασμένη απ' τα γενέθλιά της. Το κάμπινγκ στον Αη-Γιάννη και την καλοκαιρινή δουλειά στο μπαράκι της Βελίκας.

Θυμόταν ακόμα, κάτι απίστευτα σαββατοκύριακα αργότερα, όταν έπαιρνε δυο πακέτα μακαρόνια και μια σάλτσα πουμαρό κι έτρεχε στην άλλη άκρη της πόλης για να τα μοιραστεί με την κολλητή της...
... όταν επειδή δεν είχαν φράγκο έπαιρναν το αυτοκίνητο κι έκαναν μια βόλτα ως τη θάλασσα, τάιζαν τους αδέσποτους σκύλους και γύριζαν ξανά πίσω....
... μια πρωτοχρονιά μ' ένα απίστευτο στιφάδο κι ένα ψωμί ζυμωμένο με μπύρα ανάμεσα σε γέλια και νεύρα για τα δυο 'τεμάχια' που παρακολουθούσαν μια ταινία στο σαλόνι...
Θυμόταν τις κούτες της μετακόμισης και το βάψιμο του χολ μες τα μαύρα μεσάνυχτα... τα νευρικά χάχανα ένα βράδυ στο πίσω μπαλκόνι όταν έμαθαν πως ο Π. πήγε και παντρεύτηκε...

Άναψε το τσιγάρο και σηκώθηκε.

Φυσικά και θυμόταν, το 'θηρίο'. Ως συνήθως, είχε μνήμη ελέφαντα.
Μόνο που οι αναμνήσεις τους είχαν διαφορετικό τίτλο.

Για τη μεγάλη αγελάδα

Αποχαιρετισμός

Η σελίδα του maestro Cesar Amaro

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας».

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Tellas, Tellas, τι θα γίνει φίλε μου με μας;

Βραδυνή βάρδια στο ρημαδοπόστο της Tellas, στο τμήμα Εξυπηρέτησης Πελατών, και μάλιστα συγκεκριμένα στο χειρότερο πόστο όλων...
Τμήμα Internet.

Τα κόκκινα κουμπάκια με τις εισερχόμενες κλήσεις αναβοσβήνουν σαν τρελά. Να το σηκώσω άραγε τώρα, ή ν' αφήσω να περάσει κανένα μισάωρο ακόμα μπας και βαρεθεί;
Ας ρίξω μια ματιά καλού κακού στο μάνιουαλ.
Τι πιο μάνιουαλ;

Αυτό που μας έδωσαν όταν κάναμε τα σεμινάρια για να πάρουμε τη θέση -που ανάθεμα την ώρα, κατάρα τη στιγμή....

-Βιαστικό ξεφύλλισμα του μάνιουαλ/φρικουεντλι ασκντ κουέστιονς-
Εντάξει δε βαριέσαι τα θυμάμαι πάνω κάτω. Άλλωστε τα ίδια δε λέμε κάθε φορά; Ας απαντήσω τώρα σε καμιά γραμμή να τσουλήσει η νύχτα... Τι ώρα είναι; Φτου γαμώτο, μόνο 3:30 είναι ακόμα; Κοίτα ρε παιδί μου επιμονή αυτοί οι άνθρωποι.... Να η γραμμή τρία καλεί εδώ και δυόμισι ώρες. Τι να πεις!

Ας τη σηκώσω.

-Καλησπέρα σας, ονομάζομαι Τρεχαγυρευόπουλος, πώς μπόρώ να σας εξυπηρετήσω;
-*+@1/>&%?<
-Μάλιστα. Μήπως θα μπορούσατε να μου πείτε το ονοματεπώνυμό σας και τον αριθμό τηλεφώνου σας; (Φτου γαμώτο, πάλι αυτή η υστερική είναι που τηλεφωνεί καθημερινά από την προηγούμενη Πέμπτη... τι της λένε τώρα;)
-*+@1/>&%?<+(%@#
-Μάλιστα κυρία Ταλαιπωροπούλου μου. Απ' ό,τι βλέπω εδώ, η γραμμή σας έχει πρόβλημα.
-%?<+(%>-/*!+_)?<<
-Ναι, το βλέπω πως το έχετε ήδη δηλώσει από την προηγούμενη Πέμπτη. Αυτό που μπορώ εγώ....
-/>&%@+)!?<^%$@((
-Ναι, μάλιστα, φυσικά όμως δεν .......
-*+@1/>*7&%$#@?<+!#$^&*#((@%!__(@(*$
-Απ' ό,τι φαίνεται η γραμμή σας δεν μπορεί να δεχτεί αι πι. Έχουμε προωθήσει το θέμα σας στην αρμόδια υπηρεσία και όπως ξέρετε, οι τεχνικοί μας εργάζονται για να....
-$!%%^&&@@@!!!!!!!!?><"¨¨)*^^$%+)@$%&*
-Μου δίνετε μισό λεπτό παρακαλώ; Σας ευχαριστώ.

Ακολουθεί τραγουδάκι αναμονής.

Τι της λένε τώρα αυτηνής; Αφρίζει στο τηλέφωνο. Για να ξαναδώ λιγάκι το μάνιουαλ/φακ...
Ρε γαμώτ, όλες τις πιθανές απαντήσεις τις έχω δώσει. Αφού μου τηλεφωνεί κάθε μέρα. Τι λένε τώρα;
Χμμ.. τι γράφει εδώ η υποσημείωση της τελευταίας σελίδας; Για να δούμε...

"Όταν ο πελάτης δεν είναι τόσο κρετίνος όσο ελπίζετε, τότε πια κάντε τουμπεκί ψιλοκομμένο κι αφήστε τον να φρυάξει. Αν δε τον ακούτε κοντά στα πρόθυρα εγκεφαλικού, τόσο το καλύτερο. Μπορεί να τα τινάξει και να γλιτώσετε. Αν πάλι δεν τα τινάξει, παραδεχτείτε (πάντα ευγενικά παρακαλώ, διότι αλλιώς μπορεί να μας χώσουν καμιά μηνυσάρα για εξύβριση), πως έχει δίκιο και σηκώστε τα χέρια ψηλά.
Πιθανό αποτέλεσμα τακτικής: Θα σκυλοβρίσει και θα κλείσει το τηλέφωνο. Για την ώρα την έχουμε γλιτώσει. Από αύριο πάλι βλέπουμε"

Ωραία, αυτό είναι. Για να ξαναγυρίσουμε στην υστερικιά τώρα.

-Μάλιστα, κυρία Ταλαιπωροπούλου μου. Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Απ' ό,τι είδα το θέμα σας έχει προωθηθεί στην κατάλληλη υπηρεσία, στους τεχνικούς δηλαδή, και αυτό που μπορώ εγώ να κάνω από την πλευρά μου, είναι να το προωθήσω όσο πιο γρήγορα γίνεται ενημερώνοντας σχετικά το αρμόδιο τμήμα. (Καλά αυτό ακούστηκε πολύ πιασάρικο και επαγγελματικό, μάλλον γλίτωσα γι' απόψε)
-#?¨Λ)*&@#!*%^%#(_+/}++(#&@#ΤΥΘΙΟ_*+@1/>*+@1/>*+@1/>
-Εχμ.. ναι, φυσικά έχετε δίκιο, όμως....
-&@#+/*@*&51-$*#+
-Όχι λυπάμαι, αυτό δεν το γνωρίζω.
-/*¨¨Π#&@$_)+!
-Όχι, δυστυχώς δεν μπορείτε να απευθυνθείτε πουθενά αλλού.
-@!)_$^^#
-Η αλήθεια είναι πώς όχι.
-&@#%*)__@&)_+@Θ&ΥΥ#ΠΠΘΥ#&^%@)_?><_)*&@++)*
((#@)_)%Ρ&&)__@(&*&^^@()_%Ρ++
(*^&@%*(Ρ%)_+_++@΅(*&
__#+_*&#/?Ι$ΙΟ#Π)@$#@!!&$)_$__++$
@#(())$___@&^^@()_+
-Εγώ κυρία Ταλαιπωροπούλου μου, θα κάνω ό,τι περνάει απ' το χέρι μου για να προωθήσω το....
-%Ρ&&)__@(&*&^^@()_%Ρ++
(*^&@%*(Ρ%)_+_++@΅(*&
__#+_*&#/?Ι$ΙΟ#

ΓΚΝΤΟΥΠ!

Έκλεισε το τηλέφωνο η υστέρω! Αει σιχτίρ πια. Πάω να κάνω τσιγάρο. Την επόμενη γραμμή θα κάνω πέντε ώρες να τη σηκώσω. Δεν είναι δουλειά πια αυτή! Δεν πληρώνεται με τίποτα!


Βράδυ κάπου στην Πλατεία Αμερικής.

Από τις εννιά προσπαθώ να βγάλω γραμμή στην Tellas. Στο Τμήμα Εξυπηρέτησης Πελατών. Στο τμήμα Ίντερνετ συγκεκριμένα.
Εδώ και οκτώ ημέρες, δεν έχω Ίντερνετ. Η dsl, μουλάρωσε σαν γάιδαρος στην ανηφόρα, τα στύλωσε και δεν λεει να πάρει τα πάνω της.
Φυσικά και έχω τηλεφωνήσει ξανά και ξανά.
Στο πρώτο-πρώτο τηλεφώνημα, ο ευγενέστατος υπάλληλος -όπως πάντα- κος Τάδε (ονόματα και ώρες υπάρχουν κρατημένα αφού φροντίζω πλέον να σημειώνω σ' ένα μπλοκάκι τα πάντα, κατά το "έχω ράμματα για τη γούνα σας"), με ενημερώνει πως το πρόβλημα της γραμμής μου είναι απλό, σε αντίθεση με της πρώην συγκατοίκου μου και νυν γειτόνισσας Κουρούνας, της οποίας το πρόβλημα ήταν πολυσύνθετο.
Εκεινής η γραμμή δεν μπορούσε να συνδεθεί με τον σέρβερ (λεει)
Η δική μου (λεει και πάλι) δεν μπορούσε να δεχτεί αι πι.
Μη με ρωτήσετε χριστιανοί αν η ανωτέρω εξήγηση είναι ένα και το αυτό. Δεν είναι εκεί το ζήτημά μας.
Το ζήτημα είναι πως της Κουρούνας θα έπαιρνε (λεει) κάποιες μέρες να φτιαχτεί, αν και βέβαια, μην ανησυχείτε, όταν λέμε μέρες δεν εννοούμε ακριβώς μέρες, δηλαδή το συντομότερο δυνατό, δυο τρεις εργάσιμες το πολύ.
Το δικό μου πάλι πρόβλημα που ήταν (λεει) πιο εύκολο, το πολύ μέσα σε μια εργάσιμη ημέρα θα είχε (λεει) επιλυθεί.

Οκτώ ημέρες αργότερα το πολυσύνθετο πρόβλημα της Γιάννας έχει λυθεί (προς ώρας φυσικά, διότι ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει).
Το απλό πρόβλημα το δικό μου, ακόμη δεν έχει βρει τη λύση του.

Αφού έχω βάλει το τηλέφωνο στην ανοιχτή ακρόαση αφήνοντάς το μια ώρα τη φορά και κλείνοντάς το για να πάρω τη Γιάννα, να βρίσω και να εκτονωθώ (την Τελλάς, όχι τη Γιάννα), πήρα πλέον την απόφαση να το αφήσω ανοιχτό για όσο πάρει.

Την τελευταία φορά χρειάστηκαν κάπου 3 ώρες. Για να δούμε απόψε. Η ώρα είναι 1 μετά τα μεσάνυχτα.

Δυόμιση ώρες μετά:

-Καλησπέρα σας, ονομάζομαι Τρεχαγυρευόπουλος, πώς μπόρώ να σας εξυπηρετήσω;
-Θα ήθελα να δούμε μια dsl η οποία δεν λειτουργεί εδώ και οκτώ ημέρες.
-Μάλιστα. Μήπως θα μπορούσατε να μου πείτε το ονοματεπώνυμό σας και τον αριθμό τηλεφώνου σας; (Φτου γαμώτο, πάλι αυτή η υστερική είναι που τηλεφωνεί καθημερινά από την προηγούμενη Πέμπτη... τι της λένε τώρα;)
-Ταλαιπωροπούλου, 211-400.........
-Μάλιστα κυρία Ταλαιπωροπούλου μου. Απ' ό,τι βλέπω εδώ, η γραμμή σας έχει πρόβλημα.
-Χαίρω πολύ για την πληροφορία κύριε Τρεχαγυρευόπουλε. Γι' αυτό σας καλώ, όχι γιατί δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω. Και φυσικά, το "πρόβλημα" έχει δηλωθεί από το πρωί της περασμένης Πέμπτης.
-Ναι, το βλέπω πως το έχετε ήδη δηλώσει από την προηγούμενη Πέμπτη. Αυτό που μπορώ εγώ....
-Κοιτάξτε, δεν θέλω να μου πείτε τι μπορείτε να κάνετε. Θέλω να μου πείτε ΓΙΑΤΙ δεν έχει αποκατασταθεί ακόμη η υποτιθέμενη βλάβη.
-Ναι, μάλιστα, φυσικά όμως δεν .......
-Τα λόγια περιττεύουν. Το ότι υπάρχει βλάβη το γνωρίζουμε, κατά τις δηλώσεις σας δηλαδή. Το ποιά ακριβώς είναι αυτή η βλάβη, μήπως θα μπορούσα να μάθω; Και τι έχει γίνει για το θέμα;
-Απ' ό,τι φαίνεται η γραμμή σας δεν μπορεί να δεχτεί αι πι. Έχουμε προωθήσει το θέμα σας στην αρμόδια υπηρεσία και όπως ξέρετε, οι τεχνικοί μας εργάζονται για να....
-Δεν με αφορά αν οι τεχνικοί σας εργάζονται πυρετωδώς ή όχι. Προφανώς δεν εργάζονται αρκετά, διότι εγώ εδώ και οκτώ ημέρες δεν έχω ίντερνετ. Το καταλαβαίνετε; Δεν έχω μια υπηρεσία την οποία μου πουλήσατε -όχι εσείς προσωπικά φυσικά, αλλά η Τελλάς-, και για την οποία σε λίγο καιρό θα μου στείλετε λογαριασμό και θα με χρεώσετε φυσικά. Οπότε αυτό που θέλω ν' ακούσω από εσάς είναι ΠΟΤΕ θα αποκατασταθεί η γραμμή μου.
-Μου δίνετε μισό λεπτό παρακαλώ; Σας ευχαριστώ.

Ακολουθεί τραγουδάκι αναμονής.

Τι της λένε τώρα αυτηνής; Αφρίζει στο τηλέφωνο. Για να ξαναδώ λιγάκι το μάνιουαλ/φακ...
Ρε γαμώτ, όλες τις πιθανές απαντήσεις τις έχω δώσει. Αφού μου τηλεφωνεί κάθε μέρα. Τι λένε τώρα;
Χμμ.. τι γράφει εδώ η υποσημείωση της τελευταίας σελίδας; Για να δούμε...

"Όταν ο πελάτης δεν είναι τόσο κρετίνος όσο ελπίζετε, τότε πια κάντε τουμπεκί ψιλοκομμένο κι αφήστε τον να φρυάξει. Αν δε τον ακούτε κοντά στα πρόθυρα εγκεφαλικού, τόσο το καλύτερο. Μπορεί να τα τινάξει και να γλιτώσετε. Αν πάλι δεν τα τινάξει, παραδεχτείτε (πάντα ευγενικά παρακαλώ, διότι αλλιώς μπορεί να μας χώσουν καμιά μηνυσάρα για εξύβριση), πως έχει δίκιο και σηκώστε τα χέρια ψηλά.
Πιθανό αποτέλεσμα τακτικής: Θα σκυλοβρίσει και θα κλείσει το τηλέφωνο. Για την ώρα την έχουμε γλιτώσει. Από αύριο πάλι βλέπουμε"

Ωραία, αυτό είναι. Για να ξαναγυρίσουμε στην υστερικιά τώρα.

-Μάλιστα, κυρία Ταλαιπωροπούλου μου. Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Απ' ό,τι είδα το θέμα σας έχει προωθηθεί στην κατάλληλη υπηρεσία, στους τεχνικούς δηλαδή, και αυτό που μπορώ εγώ να κάνω από την πλευρά μου, είναι να το προωθήσω όσο πιο γρήγορα γίνεται ενημερώνοντας σχετικά το αρμόδιο τμήμα. (Καλά αυτό ακούστηκε πολύ πιασάρικο και επαγγελματικό, μάλλον γλίτωσα γι' απόψε)
-Καλά, τι μου λέτε τώρα; Ακούτε δηλαδή τι λέτε; Ότι θα προωθήσετε ξανά το θέμα στο αρμόδιο τμήμα; Δηλαδή εδώ και οκτώ ημέρες δεν προωθήθηκε; Τώρα θα το προωθήσετε εσείς;
-Εχμ.. ναι, φυσικά έχετε δίκιο, όμως....
-Το ότι έχω δίκιο το ξέρω. Το πού θα το βρώ το δίκιο μου δεν ξέρω, κύριε Τρεχαγυρευόπουλέ μου. Πείτε μου ξεκάθαρα, αυτό μόνο θέλω να μου πείτε: Γνωρίζετε πότε θα αποκατασταθεί η dsl;
-Όχι λυπάμαι, αυτό δεν το γνωρίζω.
-Ωραία, δεν περίμενα δηλαδή και να το γνωρίζετε. Πείτε μου όμως τώρα, εγώ ο ηλίθιος πελάτης ο οποίος ταλαιπωρείτε από την πρώτη στιγμή που έγινε πελάτης σας, ΠΟΥ θα απευθυνθώ για να βρώ το δίκιο μου; Ποιος μπορεί να μου δώσει για μια φορά μια υπεύθυνη απάντηση; Εσείς δεν γνωρίζετε, οι τεχνικοί δεν σας ενημερώνουν, και εγώ δεν μπορώ να μιλήσω φυσικά απευθείας με τους τεχνικούς. Λοιπόν, πείτε μου, σε ποιον άλλον μπορώ να απευθυνθώ. Κάποιον ανώτερό σας, κάποιον υπεύθυνο που να μου δώσει μια υπεύθυνη απάντηση σ' αυτό που ρωτώ.
Μπορώ να απευθυνθώ κάπου αλλού;
-Όχι, δυστυχώς δεν μπορείτε να απευθυνθείτε πουθενά αλλού.
-Μάλιστα. Δεν μπορώ να απευθυνθώ πουθενά αλλού. Και η αλήθεια είναι πως δεν ξέρετε να μου πείτε με βεβαιότητα πόσο καιρό θα πάρει αυτή η ιστορία.
-Η αλήθεια είναι πώς όχι.
-Ωραία λοιπόν. Πού να στραφώ πλέον εγώ ως πελάτης κύριέ μου; Ν' αρχίσω να στέλνω φαξ στην Τελλάς;
Στον Συνήγορο του Καταναλωτή;
Στο Κέντρο Προστασίας Καταναλωτή;
Ν' αρχίσω να γράφω στο Ίντερνετ ξεφτιλίζοντάς σας;
Να τηλεφωνήσω στον δικηγόρο μου και να κινηθώ νομικά;
-Εγώ κυρία Ταλαιπωροπούλου μου, θα κάνω ό,τι περνάει απ' το χέρι μου για να προωθήσω το....
-Καλά κύριε Τρεχαγυρευόπουλε, μην κουράζεστε. Κάντε εσείς ό,τι καταλαβαίνετε, προωθήστε το όπου καταλαβαίνετε και θα κάνω κι εγώ από 'δω και πέρα ό,τι καταλαβαίνω.
Α, και καλό κουράγιο, με τον επόμενο απηυδισμένο και δυσαρεστημένο πελάτη που θα πάρει να σας πρήξει τα συκώτια!

ΓΚΝΤΟΥΠ!

Αει σιχτίρ πια, με τον εμπαιγμό και την κοροιδία.
Αει σιχτίρ πια με τον ωχαδελφισμό και την αρπακόλα.
Αει σιχτίρ πια με την απατεωνιά και τους επιτήδιους που παίζουν μπιλιάρδο πάνω στην πλάτη μας

Αει σιχτίρ.

Αγρανάπαυσις

Αγρανάπαυση (η): προσωρινή διακοπή της καλλιέργειας ενός αγρού για να αποκτήσει ξανά την παραγωγικότητά του.
Συνήθως διαρκεί ένα χρόνο και εξαρτάται από το είδος του εδάφους και τις κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν.

Η "δική" μου δεν προβλέπεται να κρατήσει ένα χρόνο, για την ώρα όμως τελώ υπό το καθεστώς της.

Άλλωστε, το λεει κι ο ορισμός: εξαρτάται από το είδος του εδάφους και τις κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν...

Στο επανα-γράφειν.

Μου βγήκαν δέκα, να τις αφήσω;

Πήρα κι άλλη πάσα, για καινούρια 5αδα από την Witch of daffodis.

Αυτή τη φορά η πεντάδα αφορά στις πιο αγαπημένες μας ταινίες.
Έσπασα το κεφάλι μου, στάθηκε όμως αδύνατο να διαλέξω μονάχα πέντε, κι έτσι θα κάνω ζαβολιά και θα τις διπλασιάσω, ξέροντας πως και έτσι έχω αφήσει ένα σωρό απ' έξω.

Αυτές που αναφέρω εδώ είναι αυτές που μου έρχονται με τη μία στο μυαλό όταν σκέφτομαι 'αγαπημένες ταινίες' και 'ταινίες που θα έβλεπα ξανά'.

City Lights (1931) Σενάριο, σκηνοθεσία, πρωταγωνιστής: Charlie Chaplin



The Godfather (Τριλογία) Σκηνοθεσία: Francis Ford Coppola
Πρωταγωνιστές: Marlon Brando, Al Pacino, Robert Duvall, Diane Keaton, James Caan



The Color Purple (1985) Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Σενάριο βασισμένο σε νουβέλα της Alice Walker
Πρωταγωνιστούν: Danny Glover, Whoopi Goldberg, Oprah Winfrey



Barfly (1987) Σκηνοθεσία:Barbet Schroeder, παραγωγή: Francis Ford Coppola
Σενάριο: Charles Bukowski
Πρωταγωνιστές: Mickey Rourke,Faye Dunaway




Raise the Red Lantern (1991) Σκηνοθεσία: Zhang Yimou
Πρωταγωνιστούν: Gong Li


Βram Stoker's Dracula (1992) Σκηνοθεσία: Francis Ford Coppola
Πρωταγωνιστές: Gary Oldman, Keanu Reeves, Anthony Hopkins, Winona Ryder



The Lover - L'Amant (1992) Σκηνοθεσία: Jean-Jacques Annaud
Σενάριο βασισμένο στην αυτοβιογραφική νουβέλα της Marguerite Duras,
Πρωταγωνιστές: Jane March και Tony Leung Ka Fai



The Crow (1994) Σκηνοθεσία: Alex Proyas
Πρωταγωνιστές: Brandon Lee, Rochelle Davis



The Sixth Sense (1999) Σκηνοθεσία: M. Night Shyamalan
Πρωταγωνιστές: Bruce Willis, Haley Joel Osment, Toni Collette



The Quiet American (2002) Σκηνοθεσία: Phillip Noyce
Πρωταγωνιστούν: Michael Caine, Brendan Fraser, Do Thi Hai Yen


Και τώρα καλώ με τη σειρά μου τους εξής:

Κουρούνα
Yellow Kid
Nanakos
Meet the clown
Κυκλάμινο

Αν μπορείτε, καλώς.
Αν δεν μπορείτε, δεν πειράζει, είμαι σίγουρη πως παίζουν κι άλλα παιχνίδια στη μπλογκόσφαιρα, οπότε όλο και σε κάποια άλλη πεντάδα, δεκάδα, κάτι-άδα θα συναντηθούμε επίσης.

Total Eclipse

Οι Ινδιάνοι Pomo της βορειοδυτικής Αμερικής πίστευαν πως οι εκλείψεις οφείλονται στην "Αρκούδα που δάγκωσε τον ήλιο". Έλεγαν πως η Αρκούδα είχε βγει για μια βόλτα στον Γαλαξία. Όταν συναντήθηκε με τον Ήλιο, άρχισαν να φιλονικούν για το ποιος θα παραμερίσει για να περάσει ο άλλος. Στο τέλος η φιλονικία μετατρέπεται σε καυγά, και τότε είναι που χάνεται ο ήλιος από τον ουρανό.
Κάποια στιγμή η Αρκούδα συνεχίζει το δρόμο της, συναντά όμως αργότερα τη Σελήνη, την αδελφή του Ήλιου, και γίνεται ξανά η ίδια ιστορία, όπου τώρα έχουμε την έκλειψη της σελήνης.
Μετά κι από αυτή την έκλειψη, η Αρκούδα συνεχίζει το δρόμο της στον Γαλαξία, κι ο κύκλος επαναλαμβάνεται από την αρχή.

Οι Βίκινγκς λένε ένα μύθο για δυο λύκους, που ήθελαν να φάνε τον Ήλιο και το Φεγγάρι.
Ο ένας λύκος, ο Σκολ κυνηγάει τον Ήλιο και ο άλλος, ο Χάτι, τη Σελήνη. Όταν κάποιος απ' τους δυο καταφέρνει να πιάσει τη λεία του, έχουμε μια έκλειψη.
Όταν συμβαίνει αυτό, οι άνθρωποι της Γης προσπαθούν να σώσουν τον Ήλιο και το Φεγγάρι, κάνοντας όσο περισσότερο θόρυβο μπορούν για να τρομάξουν τους λύκους.

Οι Ινδιάνοι Serrano της Καλιφόρνια, πιστεύουν πως για τις εκλείψεις ευθύνονται τα πνεύματα των νεκρών που προσπαθούν να φάνε τον Ήλιο ή τη Σελήνη. Έτσι, στη διάρκεια της έκλειψης οι σαμάνοι και οι βοηθοί τους τραγουδούν και χορεύουν για να κατευνάσουν τα πνεύματα των νεκρών ενώ οι υπόλοιποι της φυλής φωνάζουν και κάνουν φασαρία για να τρομάξουν τα πνεύματα και να φύγουν.

Η Σελήνη στην Κίνα απεικονιζόταν με έναν καθρέφτη. Στη διάρκεια μιας έκλειψης, οι άνθρωποι έσπαζαν καθρέφτες. Πίστευαν ότι ένας δράκος κατάπιε το φεγγάρι και πως το σπάσιμο των καθρεφτών θα τον ανάγκαζε να το φτύσει κι έτσι η Σελήνη θα επέστρεφε στον ουρανό.

Έκλειψη στην αστρονομία είναι το φαινόμενο κατά το οποίο η Γη εισέρχεται στη σκιά ενός ουράνιου σώματος, με αποτέλεσμα το αυτόφωτο σώμα που δημιουργεί τη σκιά, να χάνει μέρος της φωτεινότητάς του ή να μην μπορεί να παρατηρηθεί ολόκληρο ή μέρος του από τη Γη. Προϋπόθεση για να συμβεί μία έκλειψη είναι η ευθυγράμμιση τριών ουρανίων σωμάτων από τα οποία το ένα τουλάχιστον είναι αυτόφωτο -αστέρας-.

Στην έκλειψη Σελήνης το φεγγάρι σταματάει να δέχεται το φως του Ήλιου καθώς ανάμεσα στα δύο αυτά ουράνια σώματα παρεμβάλλεται η Γη.
Έκλειψη Σελήνης μπορεί να παρατηρηθεί κατά τη νύχτα και όταν η Σελήνη βρίσκεται στη φάση της Πανσελήνου.



Απόψε, έχουμε Ολική Έκλειψη Σελήνης, και σύμφωνα με το AstroVox, οι ώρες που θα έχουμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε το φαινόμενο έχουν ως εξής:

Αρχή έκλειψης παρασκιάς: 22:18:11
Αρχή μερικής έκλειψης: 23:30:22
Αρχή ολικής έκλειψης: 00:44:13
Μέγιστο έκλειψης: 01:20:56
Τέλος ολικής έκλειψης: 01:57:37
Τέλος μερικής έκλειψης: 03:11:28
Τέλος έκλειψης παρασκιάς: 04:23:44

Προλαβαίνετε να πάτε κάπου για να το δείτε. Ανεβείτε στο Λυκαβηττό, στην Ακρόπολη, στην ταράτσα του σπιτιού σας... Κατά τις εντεκάμιση θα 'ναι μάλλον μια καλή ώρα.

Total Eclipse Of The Heart - Bonnie Tyler

Γιατί καμιά φορά μπορεί κι η καρδιά μας να πάθει ολική έκλειψη...

Κι ύστερα μου λες, κόψε το τσιγάρο

-Τι θες ρε παιδάκι μου και τρώγεσαι με τα ρούχα σου... Γιατί δεν κάνεις λίγο υπομονή, γιατί δε βλέπεις το θέμα λίγο πιο σφαιρικά λίγο πιο ψύχραιμα. Εντάξει τρως στριμώγματα, αλλά πες μου εσύ βλέπεις και κανέναν καλύτερα δηλαδή γύρω σου, όλοι έχουν τα δικά τους, όλοι έχουν τα στριμώγματά τους, δεν φρικάρουν όλοι!

Στ' αρχίδια μου, σκεφτόταν, αν φρικάρουν όλοι ή όχι.

-Μα δεν είναι όλα τόσο απλά όσο τα λες. Πού το ξέρεις αν τρώνε φρίκες οι υπόλοιποι, κι άλλωστε δε μιλάμε για τους άλλους εδώ, για μένα μιλάμε. Δεν καταλαβαίνεις...

-Όχι δε σε καταλαβαίνω.
Χαλάρωσε. Τα προβλήματα και τα στριμώγματα υπήρχαν πάντα. Τι άλλαξε δηλαδή τώρα;
Γιατί αφήνεσαι και πέφτεις έτσι, γιατί σε παίρνει από κάτω; Σκύψε το κεφάλι και στρώσου στη δουλειά, είναι ο μόνος τρόπος, η μόνη λύση για σένα.


Άντε να εξηγήσεις τώρα γιατί δεν μπορείς να σκύψεις το κεφάλι και να στρωθείς στη δουλειά. Να εξηγήσεις τι μπορεί να συμβεί σ' έναν άνθρωπο όταν για καιρό ζει κοντά στα όρια των αντοχών του, όταν τις υπερβαίνει καθημερινά κι όταν στερείται πράγματα βασικά, πράγματα ζωτικά -για 'κείνον έστω-, που τον κάνουν όμως να νιώθει άνθρωπος.

-Έχω κουραστεί. Κολλάει ο εγκέφαλός μου, δεν μπορώ να δουλέψω. Πόσες φορές πρέπει να σου εξηγήσω ότι η δική μου η δουλειά θέλει καθαρό κεφάλι; Όταν τρως φρίκες και κολλήματα δεν μπορείς, δε γίνεται να δουλέψεις. Το μυαλό σου πρέπει να είναι εκεί, κι εγώ εδώ και μέρες κοιτάζω τις σελίδες κι αναρωτιέμαι αν θυμάμαι έστω και τα ελληνικά μου, αν μπορώ να συντάξω δυο προτάσεις που να βγάζουν νόημα...
Κι είναι και πράγματα που μου λείπουν, το ξέρεις αυτό.

-Υπερβολική είσαι ως συνήθως.
Να κοιμάσαι καλύτερα. Να μην ξενυχτάς. Να οργανώσεις το χρόνο σου πιο βολικά.
Να τρως. Να κόψεις τους πολλούς καφέδες και τα τσιγάρα.
Και να κάνεις υπομονή στην τελική. Δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα όσο τα βλέπεις. Κακώς τσιτώνεσαι. Λίγο καιρό μόνο στρώσου, λίγους μήνες κι ύστερα όλα θα φτιάξουν.
Και στο κάτω - κάτω τι σου λείπει, ρε ψυχούλα; Λίγο καιρό στρίμωγμα είναι μόνο θα περάσει.

Δεν είναι λίγος καιρός στρίμωγμα, αλλά εκείνος δεν το ξέρει αυτό.
Δεν μπορεί να του εξηγήσει τα όρια των αντοχών, δεν μπορεί να του πει για τις νύχτες που το σκοτάδι δεν είναι ανακουφιστικό, ούτε για το άδειασμα του μυαλού και το μπλοκάρισμα.

-Μου λείπουν πολλά και τίποτα... Τίποτα τρομερό, τίποτα πολυδάπανο, τίποτα εξωφρενικό. Μου λείπουν αυτά που θα έπρεπε αυτονόητα να έχει στη ζωή του ένας άνθρωπος για να μη νιώθει σαν αυτόματο που κινείται κι ενεργεί μηχανικά απ' τη μια μέρα ως την άλλη... Τα αυτονόητα.

-Και ποιά είναι αυτά τα αυτονόητα ρε πούστη μου, για σένα; Τι θέλεις δηλαδή;

Τι θέλω δηλαδή...
Θέλω μονάχα καφέδες εσπρέσο και τσιγάρα στριφτά
και βόλτες στους δρόμους όταν τα μαγαζιά είναι κλειστά
Θέλω τους φίλους μου στο σπίτι να μιλάμε
κι ύστερα να μαγειρεύουμε και να τρώμε παρέα
Θέλω μια ώρα την ημέρα για μένα, μόνο για μένα
να διαβάζω ένα βιβλίο, να χαζεύω μια ταινία,
να λούζω τα μαλλιά μου, να ξαπλώνω στον καναπέ παρέα με τη Λου
Θέλω να παίζουν οι μουσικές μου και να μου κάνουν παρέα
χωρίς ν' ανεβάζουν θηλιές στο λαιμό μου
Θέλω να τριγυρίζω στα μαγαζάκια των Εξαρχείων
και ν' ανακαλύπτω καινούρια, περίεργα μπαρμπαδέλια
ν' αγοράζω χρωματιστά χρυσάνθεμα κάθε βδομάδα
να πάρω την κολλητή μου και να δούμε μια ταινία στο σινεμά της γειτονιάς.
Θέλω μια εκδρομή, μια βόλτα, μικρή σαν αεράκι
ν' αλλάξει το γκρίζο, θέλω να φύγω για λίγο,
έστω για λίγο
Θέλω άλλη μια βραδιά στο ναυάγιο των αγγέλων,
παρέα με παλιά ρεμπέτικα,
άλλο ένα πρωινό στο μοναστηράκι για καφέ
με τον ήλιο να μου χαιδεύει τα μαλλιά...
Θέλω να κοιτάξω ξανά τους δρόμους αυτής της πόλης
με τα μάτια που τους κοίταζα παλιά,
με τα μάτια που τους κοίταζα όταν ήσουν κι εσύ εδώ.
Και θέλω και το χέρι σου να το κρατάω
όταν θα περπατάμε στους δρόμους,
γιατί τότε ξέρεις, ακόμα κι η πλατεία αμερικής
φαίνεται καλύτερη...
Θέλω και την αγκαλιά σου, να ακουμπάω πάνω σου
και να χαμογελάω. Από μέσα μου.
Εσύ όμως, εσύ δε θα τα καταλάβεις όλα αυτά.
Κι ας είσαι εσύ.

-Τίποτα δε θέλω βρε μάτια μου. Μικρά καθημερινά πράγματα. Δεν έχει σημασία, ξέχασέ το.
Ίσως έχεις δίκιο. Η κούραση θα φταίει, και το ξενύχτι. Πρέπει να κοιμηθώ λιγάκι.

-Έτσι μπράβο, βρε ψυχούλα μου. Είδες; Δίκιο είχα. Ξεκουράσου λιγάκι κι αύριο όλα θα είναι καλύτερα, ναι;

Δεν υπάρχει λόγος να εξηγήσει με λόγια. Δεν υπάρχει λόγος ούτε λόγια.

-Ναι... ναι, έχεις δίκιο. Είναι αργά. Καλύτερα να πάω για ύπνο.
-Αυτό να κάνεις, σου λείπει ύπνος. Καληνύχτα, ματάκια μου. Σε σκέφτομαι.
-Καληνύχτα... Κι εγώ σε σκέφτομαι. Αυτό θα κάνω. Μου λείπει ύπνος. Καληνύχτα...

Καληνύχτα. Και μακάρι να μη σου λείψουν ποτέ τα αυτονόητα.
Τουλάχιστον δεν τέλειωσαν ακόμη τα χαρτάκια. Άλλο ένα στριφτό, κι ύστερα ίσως παω στ' αλήθεια για ύπνο.

Πονάω

Πονάω απόψε πολύ.

Πονάει η ψυχή μου, πονάει η καρδιά και το κορμί μου.

Νιώθω να με βαραίνει η σκόνη αιώνων πάνω μου.

Αυτό που φοβόμουν αλλά δεν ήθελα να παραδεχτώ, έσκασε σα το μανιτάρι της Χιροσίμα μπροστά μου.
You can run, but you can't hide...


Πονάω και δυστυχώς δεν έχω με κανέναν να οργιστώ.
Πάντα βοηθάει η οργή, ή τουλάχιστον, πάντα βοηθούσε εμένα.
Οργίζεσαι, και ξαφνικά μετουσιώνεται ο πόνος, και γίνεται λύσσα,
και γίνεται οργή και γίνεται φωνή και ξεσπάς.

Όμως όχι, δεν μπορώ να οργιστώ με τίποτα και με κανέναν.

Γιατί δεν "φταίει" τίποτα και κανείς.

Ξέρω πως κάποια στιγμή, δεν ξέρω πότε αλλά κάποια στιγμή,
θα μπορώ να το δώ όπως βλέπω πια σήμερα την απουσία του Χρήστου.
Κάτι που με πονάει, αλλά έχει γλυκάνει ο πόνος του, και η σκέψη του μπορεί να μου αφήνει το χαμόγελο της θύμισης, τη γλικόπικρη αλλά ακριβή και πολύτιμη χαρά για τα όσα ζήσαμε, για το ότι τον γνώρισα και πέρασε απ' τη ζωή μου.

Όμως τώρα δεν είναι αυτή η κάποια στιγμή. Τώρα π ο ν ά ω, πονάω.
Δεν ξέρω για πόσο όμως τ ώ ρ α πονάω.

Κι απόψε, πέντε τηλέφωνα στη σειρά.
Πέντε τηλέφωνα σε πέντε φίλους, σε πέντε δικούς μου ανθρώπους.
Κανείς απόψε δεν μπορούσε να είναι εδώ. Κανείς κι ο πόνος μ' έχει παραλύσει. Τον νιώθω στο κορμί μου, να μου σφίγγει το στομάχι και να μου ανεβάζει μια θηλιά στο λαιμό.

Μόνο οι λέξεις μου έμειναν πια. Αυτές δηλαδή που είχα πάντα.
Το ξόρκι μου, τα μπουκάλια στα κύματα.
Οι λέξεις και οι νότες που γεμίζουν πάντα τον χώρο.
Αυτά μονάχα.

Οι νότες

Σουρεαλί

Πιστεύω ότι αυτό που ψάχνουμε,
κρύβεται πίσω από ένα κομμάτι τυρόπιτα
που ξεχάσαμε χτες βράδυ έξω από το ψυγείο.



Tell me baby - Red Hot Chili Peppers

Πέντε πράγματα για μένα ή αλλιώς η πυραμίδα των μπλόγκερς

Γιατί πέντε κι όχι έξι, εννιά ή τρία δεν έχω ιδέα, αυτό το ξέρει μόνο εκείνος που πρωτοξεκίνησε αυτό το παιχνίδι.

Ένιγουέι, αφού λοιπόν πήρα πάσα απ' την Κουρούνα , τη Ραλού, και τον Στριτ Σπίριτ,
(με προλάβατε μπαγάσηδες, είχα σκοπό να σας κάνω εγώ πάσα) , παίζω μπάλα:

1. Φοβάμαι μέχρι αυτοκτονίας τις ακρίδες. Μια φορά μάζευα ρούχα στην ταράτσα του πατρικού μου σπιτιού και μια ακρίδα είχε χωθεί στις πτυχές μιας κουβέρτας. Καθώς τινάχτηκε στον αέρα, εγώ βρέθηκα να πηδάω κάτω απ' την ταράτσα. Ευτυχώς το πατρικό μου είναι μονοκατοικία.


2. Έχω πλακώσει στο ξύλο μια κοπέλα και μάλιστα μες τη μέση του δρόμου, γιατί τάχα λεει γέλασε κοροϊδευτικά πίσω απ' την πλάτη μου καθώς διασταυρωθήκαμε.
Η αληθινή αιτία ήταν ότι την είχε πέσει στο γκόμενό μου.
Όλα αυτά στην "τρυφερή" ηλικία των δεκαπέντε χρόνων.


3. Στα δεκαεννιά μου ερωτεύτηκα τον κολλητό μου, με τον οποίο ουσιαστικά είχαμε μεγαλώσει μαζί, αφού γνωριζόμασταν από τότε που ήμουν δεκατριών.
Κόντεψε να μου στρίψει όταν το συνειδητοποίησα κι αντιδρούσα σαν νευρόσπαστο απ' το φόβο μου μην με καταλάβει, μέχρι που ήρθε και μου είπε ότι με κατάλαβε με τη μία απ' το βλέμμα μου και πως με το ζόρι κρατιόταν να μη σκάσει απ' τα γέλια με τον πανικό και την αμηχανία μου. Γλίτωσε τις σφαλιάρες γιατί πρόλαβε να μου πει ότι ήταν κι εκείνος ερωτευμένος μαζί μου.


4. Έχω σώσει έναν άνθρωπο από πνιγμό. Ήμουν κοντά στα δεκατέσσερα τότε, στην παραλία του Πλαταμώνα και το κοριτσάκι που πνιγόταν κάπου στα έντεκα. Οι μεγάλοι είχαν πάθει παράκρουση και φώναζαν απ' την παραλία, χωρίς να κάνουν τίποτα. Όταν πια την είχα βγάλει στα τρία μέτρα απ' την ακτή ξύπνησαν κι εκείνοι κι έσπευσαν να δώσουν χέρι βοηθείας.


5. Γύρω στα δέκα μ' έχουν διώξει κλωτσηδόν από το κατηχητικό, γιατί λεει έκανα "αιρετικές ερωτήσεις". Εγώ το μόνο που είχα ρωτήσει ήταν γιατί εφόσον ο χριστούλης θυσιάστηκε για χάρη μας και έτσι συγχωρέθηκαν οι αμαρτίες του ανθρώπινου γένους, συνεχίζαμε να θεωρούμαστε καταραμένοι εκ γενετής, λόγω του προπατορικού αμαρτήματος.


Κάνω πάσα στους Ray of Light, Άει σιχτίρ, N.Ago, Katerina ante portas, και Δερβενιώτη.

Για παίξτε μπάλα :)

3 + 3 δεν κάνει 6!

Μέχρι που έγινα δεκάξι, γιόρταζα τα γενέθλιά μου στις 17 Φλεβάρη.
Όταν χρειάστηκε να προμηθευτώ πιστοποιητικό γεννήσεως για να βγάλω ταυτότητα, στο αρμόδιο τμήμα του Δημαρχείου του Βόλου, έγινε ένας μικρός πανικός.
Δεν με είχαν πουθενά γραμμένη στα αρχεία τους. Κατ' αυτούς, δεν είχα καν γεννηθεί, τουλάχιστον όχι στις 17 Φεβρουαρίου.

Μετά από πέντε ώρες ψάξιμο στα αρχεία κι αφού κοντέψαμε να μαλλιοτραβηχτούμε με την ταλαίπωρη υπάλληλο που επέμενε να μη με βρίσκει ενώ εγώ επέμενα πως κάπου εκεί ήμουν γραμμένη και δεν με έβλεπε, ανακαλύψαμε πως τελικά είχα γεννηθεί λεει στις 15 Μάρτη.

-Μα θα με τρελάνετε εσείς εδώ πέρα; Σας λεω, έχω γεννηθεί στις 17 Φεβρουαρίου, κι όχι στις 15 Μαρτίου! Είμαι σίγουρη γι' αυτό, έλεγα και ξανάλεγα.
-Δεν ξέρω τι μου λες κορίτσι μου, όμως να, εδώ είσαι γραμμένη: Ιφιγένεια-Σοφία Τύπος Νυχτερινός, του Κωνσταντίνου και της Βικτωρίας!
-Μα δεν είναι δυνατό! Σας λεω έχετε κάνει κάποιο λάθος. Ας δούμε και τους γονείς των γονιών μου...
-Ορίστε, ο μπαμπάς σας είναι του Δημητρίου και της Ουρανίας Τάδε, και η μαμά σας του Δημητρίου και της Ιφιγένειας Τάδε! Έχεις ακόμα αμφιβολίες; Άλλωστε, πόσες λένε Ιφιγένεια-Σοφία νομίζεις; μου πέταξε φουρκισμένη η κακόμοιρη χριστιανή που της είχα βγάλει την ψυχή τόσες ώρες.

Κατάπια τη γλώσσα μου. Οι αποδείξεις ήταν εκεί μπροστά μου, αντράνταχτες κι εγώ δεν μπορούσα να πω τίποτα.
Παραζαλισμένη πήρα το δρόμο για το σπίτι, λέγοντάς της πως θα επέστρεφα την επομένη για να τελειώσουμε τις διαδικασίες.
Στο δρόμο σκεφτόμουν πως εντάξει, μπορεί η μάνα μου να είχε πέσει λίγο έξω στις ημερομηνίες, αλλά και πάλι, έναν ολόκληρο μήνα;

Η απορία μου λύθηκε σύντομα.
Η κυρία Βικτώρια μου εξήγησε με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου ότι ο γιατρός στην κλινική είχε ξεχάσει για κάμποσο καιρό να δηλώσει τη γέννησή μου, και πως της είπε σε κάποια φάση πως θα αναγκαζόταν να με δηλώσει ένα μήνα αργότερα, για να είναι καλυμμένος ο ίδιος.

-Και το δέχτηκες; τη ρώτησα όλο απορία.
-Γιατί να μη το δεχτώ; Εμένα με ένοιαζε να είσαι γερό και δυνατό και να βγεις γρήγορα από τη θερμοκοιτίδα, τις ημερομηνίες θα κοίταζα; ήταν η απάντηση.
-Και δηλαδή τώρα, εγώ πότε έχω γεννηθεί; είπα και στο δεκαεξάχρονο μυαλό μου όλη αυτή η ιστορία φάνταζε ως βιβλική καταστροφή. Δηλαδή τόσα χρόνια γιόρταζα λάθος γενέθλια; Και τόσα χρόνια διάβαζα λάθος ζώδιο στη Μανίνα; Και... μπας και ήμουν ψαράκι αντί για υδροχόος; Αααα, όχι, όχι, δεν μπορεί! Γιατί αν ήμουν ψαράκι δεν ταίριαζα με τον Θανάση που ήταν δίδυμος, και τώρααααα;

Λίγο πριν αρχίσω να σκούζω και να κλαίω, (είπαμε, δεκάξι!) μου απαντάει η μάνα μου ατάραχη:-Ε, πώς κάνεις έτσι; Υπολόγισε. Ένα μήνα μετά σε δήλωσε ο γιατρός. Δεκαπέντε Μάρτη σ' έχουν γράψει, άρα, δεκαπέντε Φλεβάρη έχεις γεννηθεί!

Ώπα, ώπα, τώρα κάτι γινόταν.
Άρα συνέχιζα να είμαι υδροχόος, συνέχιζα να ταιριάζω με το Θανάση, διάβαζα τα σωστά ζώδια τόσο καιρό, αλλά... αλλά τελικά πότε το Φλεβάρη ήμουν γεννημένη; Στις 17 ή στις 15;

Τη λύση έμελλε να τη δώσει ο αδελφός μου. Ήταν ο μόνος που θυμόταν ακριβώς τη μέρα. Παρασκευή. Ήταν η τελευταία μέρα της δουλειάς του και περίμενε πώς και πώς την επόμενη μέρα για να ξεκουραστεί. Ρωτώντας και τον πατέρα μου, καλού κακού, ως εκ θαύματος κι εκείνος ήταν σίγουρος για την Παρασκευή, το ίδιο κι η συγχωρεμένη η γιαγιά Ουρανία...
Για την Παρασκευή όλοι ήταν σίγουροι, για το πόσο είχε ο μήνας δεν ήταν.
Βουτήξαμε λοιπόν έναν καζαμία, κι αρχίσαμε να ψάχνουμε αν τελικά ήταν Παρασκευή στις 15 ή στις 17.
Και ήταν τελικά στις 15.

Από εκείνη τη μέρα κι ύστερα, "μετακόμισα" τα γενέθλιά μου στις 15 Φεβρουαρίου.
Η ταυτότητά μου φυσικά συνεχίζει να γράφει 15 Μαρτίου. Δεν είναι λίγες οι φορές που όταν με ρωτούν ημερομηνία γέννησης σε διάφορες υπηρεσίες, λεω αυτόματα 15 Φλεβάρη κι ύστερα αμέσως διορθώνω και λεω όχι, συγνώμη, 15 Μάρτη ήθελα να πώ. Όλοι μα όλοι ανεξαιρέτως οι υπάλληλοι με κοιτούν με ύφος "καλά βλαμμένο είναι το κοριτσάκι;" και κουνώντας το κεφάλι συμπληρώνουν το κατάλληλο κουτάκι.

Έχω περάσει γενέθλια σκατά και χάλια. Όμως απόψε δεν θυμάμαι κανένα απ' αυτά.
Γιατί έχω περάσει και γενέθλια υπέροχα που δεν έχω ξεχάσει ποτέ και χρόνια μετά ζεσταίνουν την ψυχή μου και με κάνουν να χαμογελώ οι αναμνήσεις τους.

Απόψε λίγο μετά τις δώδεκα, μου ευχήθηκες εσύ. Δεν το περίμενα. Δηλαδή, δεν το περίμενα εκείνη την ώρα... Σ' ευχαριστώ, ματάκια μου. Δεν ξέρεις πόση χαρά μου έδωσες.

Λίγη ώρα μετά μου ευχόταν κι η κολλητή μου. Το χαμόγελο εγκαταστάθηκε στη μούρη μου για τα καλά.

Και τώρα, προσκαλώ κι όλους εσάς.

Κοπιάστε, βολευτείτε σα στο σπίτι σας, αφήστε ευχές και κουβέντες, δοκιμάστε τούρτες και γλυκάκια, πιείτε ένα ποτήρι σαμπάνια, κάντε μου παρέα κι όταν έρθει η στιγμή, βοηθήστε να σβήσω τα 33 κεράκια της τούρτας.
Είστε όλοι καλοδεχούμενοι :)

No Casualties!

Σχεδόν ακόμα δεν το πιστεύω ότι μπόρεσα να μεταβώ απ' τον παλιό μπλόγκερ στον καινούριο χωρίς... "αιματηρές" απώλειες, χωρίς κινέζικα, γραμμική Β και σφηνοειδή γραφή, χωρίς να χάσω σχόλια και χωρίς να μου γίνει το template σαν την ταράτσα του Μπαρμπαλιά!

Για γράψτε κανένα σχολιάκι να τεστάρουμε ότι όλα λειτουργούν ρολόι :)

Μου λείπουν πολύ

τα χέρια σου.

Caruso - Lucio Dalla

Te voglio bene assaie, ma tanto tanto bene sai..

Έχω διάθεση να

πάρω αγκαλιά ένα μπουκάλι Lagavulin και να βυθιστώ στο βαθύ χρυσαφένιο του χρώμα και στο άρωμα καπνού που σου αφήνει.

Να βυθιστώ μέχρι τέλους, μέχρι το σημείο που το μυαλό σταματά να σκέφτεται, να νιώθει, να θυμάται.



Invitation to the blues - Tom Waits

Spider: The Return

Ο Spider ξαναχτυπά, και μάλιστα αυτή τη φορά μιλά ελληνικά!

Όχι, όχι αυτός. Όχι ο Spiderman βρε παιδιά...

Ο άλλος ντε! Ο Spider σκέτο ή αλλιώς Spi-der (λέγε με Σπύρο Δερβενιώτη).

Βολευτείτε, χαμηλώστε τα φώτα, πάρτε αγκαλιά τα ποπ-κορν και τα πατατάκια, και η συνέχεια στις οθόνες σας.

Είναι σπουδαίο πράγμα

να ξέρεις κάποιες φορές

ότι ο άλλος καταλαβαίνει πώς νιώθεις

γιατί πολύ απλά, νιώθει κι εκείνος το ίδιο.

Είναι σπουδαίο πράγμα, και όμορφο. Και σου φτιάχνει τη διάθεση.

Εξίσου όμορφο και σπουδαίο είναι να ξέρεις πως οι φίλοι σου

ακόμα κι ενώ είναι πηγμένοι στα δικά τους προβλήματα

βρίσκουν χρόνο να σ' ακούσουν και να σε ρωτήσουν πως νιώθεις.

Όμορφα ξεκίνησε ο μήνας....

Keziah Jones - Rhythm Is Love


Photo by DeviantArt

Θεία κι ανιψιά και ευχές στ' αστέρια

Για τη Βίκη έχω γράψει και παλιότερα.

Έχουμε εφτά χρόνια διαφορά, είναι το πρώτο μου ανίψι, κι έχουμε μεγαλώσει σχεδόν σαν αδελφάκια.
Αφού "χαθήκαμε" κάμποσα χρονάκια, εγώ με τις σπουδές κι εκείνη με την εφηβεία της, βρεθήκαμε ξανά.

"Γνωριστήκαμε" ξανά θα έλεγα. Κι ως αποτέλεσμα, πέρα από το ότι την αγαπάω έτσι κι αλλιώς, αφού είναι το ανιψούδι μου, μπορώ να τη δώ και ως φίλη και γυναίκα...

Σαββάτο βράδυ.

Έχω βγει έξω.
Η διάθεσή μου γλυκόπικρη. Γλυκιά γιατί ήμουν δίπλα στον άνθρωπο που ήθελα, και πικρή γιατί το επόμενο πρωί εκείνος θα έφευγε.


Γράφω ένα σμς στο ανιψούδι:
"Βικάκο... κάνε μια ευχή για μένα απόψε, να διασταλλεί ο χρόνος και να κρατήσει αυτή η νύχτα όσο εκατό νύχτες. Φεύγει αύριο το πρωί..."

Τρία λεπτά αργότερα αναβοσβήνει η οθόνη του κινητού μου, ενώ παίζει το Sweet Dreams των Eurythmics. Σμς από τη Βίκη:
"Σε αγαπώ πολύ Εφάκι μου. Εύχομαι σήμερα το φεγγάρι να φωτίζει ειδικά για σας, την κάθε σας στιγμή και να την κάνει να διαρκεί όσο χίλιες".

Τις προάλλες μια ψυχή μου έγραφε λέγοντάς μου "όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις".

Δεν ξέρω αν είναι έτσι, όμως η ευχή της θείας και της ανιψιάς έπιασε.

Κυριακή απόγευμα.

Εκείνος έχει φύγει από νωρίς το πρωί. Αν και είχα κοιμηθεί ελάχιστα, δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι.
Δεν πήγα μαζί του στο σταθμό. Δεν το ήθελε...
"Θέλω να φύγω λες και φεύγω από το σπίτι μου, όχι πως αποχαιρετιόμαστε. Θέλω να νιώθω ότι θα ξαναγυρίσω", μου είπε. Κι έτσι ήθελα να νιώθω κι εγώ.
Τον ένιωσα να με ξυπνάει κάποια στιγμή το πρωί.
"Καρδούλα μου, πρέπει να φύγω". Ο ύπνος εξαφανίστηκε απ' τα μάτια και το μυαλό μου μέχρι να πεις τρία.
Ρίχνω κάτι πάνω μου και λίγο νερό στο πρόσωπό μου, στεκόμαστε στην πόρτα.
Αγκαλιά, φιλί, ξανά αγκαλιά. Ένα βήμα προς την πόρτα κι ύστερα ο σάκος στο πάτωμα, το μπάσο παρατημένο και φιλιά ξανά αγκαλιά...
θα μου λείψεις, μου λείπεις κιόλας, θα σε σκέφτομαι πολύ, να προσέχεις ναι;, θα τα πούμε ξανά ματάκια μου, κράτα με λίγο ακόμα στην αγκαλιά σου, κοριτσάκι μου να προσέχεις ναι, μου το υποσχέθηκες, θα σου τηλεφωνήσω, σε σκέφτομαι, φιλί, μια τελευταία αγκαλιά.

Ανοίγει την πόρτα. Πρέπει να φύγει.

Στέκομαι στο κατώφλι προσπαθώντας να χαμογελάσω, γιατί είμαι ευτυχισμένη.
Θέλω να του πώ να προσέχεις, αλλά εκεί δεν τα καταφέρνω, εκεί σπάει η φωνή μου. Μου στέλνει ένα φιλί στον αέρα πριν ανοίξει την πόρτα του ασανσέρ και κάνω κι εγώ το ίδιο.

Έχει φύγει.

Βάζω να παίζει το σιντί της Ayo που μου έχει φέρει. Πετάω τη μπλούζα μου και φοράω το μαύρο τισερτ που μου άφησε δίπλα στο κρεβάτι μου.
"Για να σ' αγκαλιάζει όπως σ' αγκάλιαζα κι εγώ".
Παίρνω τον λούτρινο Tom που μου χάρισε και τον βάζω δίπλα μου στο γραφείο.
Φτιάχνω καφέ και στρίβω τσιγάρο.

Έρχεται το πρώτο μήνυμα απο 'κείνον. Έχει ξεκινήσει το ταξίδι.

Λίγες ώρες αργότερα του τηλεφωνώ εγώ. Ταξιδεύει ακόμη. "Μου λείπεις πολύ, ψυχούλα μου", μου λεει κι απαντάω σχεδόν ταυτόχρονα το ίδιο.

Κάποιες ώρες μετά μου τηλεφωνεί ξανά. Έχει τρεισίμισι ώρες ταξίδι ακόμη μπροστά του.
"Σε σκέφτομαι πολύ, καμάρι μου", του λεω.
"Θα σε πάρω μόλις φτάσω σπίτι". Η γραμμή κάνει κενά. Κλείνουμε.

Κοιτάζω το ρολόι μου. Έχει άλλες δυόμισι ώρες δρόμου. Μου λείπει κιόλας, είναι αλήθεια.
Όμως πέρασα τόσο, μα τόσο όμορφα αυτές τις μέρες, που η γλυκιά ζεστασιά που απλώνεται μέσα μου κάθε φορά που τον σκέφτομαι, κάθε φορά που θυμάμαι στιγμές, γέλια, και αγκαλιές, είναι πολύ πιο δυνατή και έντονη από την απουσία του.

Τα σκέφτομαι όλα αυτά και χαμογελάω μόνη μου. Θέλω κάπου να πω αυτά που νιώθω. Παίρνω το κινητό.
Μήνυμα στο ανιψούδι:
"Βικάκι, η ευχή σου έπιασε. Χτες η νύχτα μου φάνηκε ότι κράτησε όσο δέκα, και η κάθε στιγμή όσο χίλιες. Ήταν από τις πιο όμορφες νύχτες της ζωής μου. Μου λείπει, αλλά νιώθω πολύ όμορφα και πολύ καλά μέσα μου".

Στέλνω το μήνυμα και στρίβω άλλο ένα τσιγάρο.

Καθώς τραβώ την πρώτη ρουφηξιά, έρχεται η αναφορά.
Καθώς διαγράφω το μήνυμα, χαμογελάω στην οθόνη του κινητού.

Θεία και ανιψιά...

Η ευτυχία

είναι στιγμές στη ζωή μας, αυτό μονάχα, στιγμές σαν φωτογραφικό φλας.

Και κάποιες απ' αυτές μπορεί να κρατούν χρόνια, άλλες μήνες, άλλες μέρες κι άλλες ώρες. Ποιος μπορεί να πει ότι αξίζουν λιγότερο οι στιγμές ευτυχίας που είναι μονάχα αυτό, στιγμές, ώρες, μέρες;
Κι αν το πει, τι με νοιάζει εμένα; Εγώ μαζεύω στιγμές ευτυχίας, ώρες, μέρες... κι αυτές μου ξύπνησαν κι άλλες, παλιότερες, και τώρα αναβοσβήνουν όλες μαζί στο μυαλό μου, παλιές και καινούριες, σαν αστεράκια στον ουρανό, σαν φλας στο σκοτάδι...

Ανατολή ηλίου στον Άη-Γιάννη να με ξυπνά το φως του ήλιου κι η θάλασσα να βάφεται με χίλια χρώματα, η Βίκυ κάνει τα πρώτα της βήματα στον Πλατανιά, μια ολόκληρη νύχτα στο μπαλκόνι ενός παλιού σπιτιού στη Χώρα, η γέννηση του Κώστα, η γιαγιά Κυρατσώ και το γλυκό κυδώνι, κοπάνα με τη Μαίρη για καφέ στην Ιωνία, η εκπομπή του πειρατικού στούντιο 2-16, η θέα απ' τα κάστρα της Θεσσαλονίκης, τα γενέθλια των δεκαοχτώ, το πρώτο μπλουζ στο πρώτο μου πάρτι, ωτοστόπ με τη Δέσποινα στη Χαλκιδική, ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη, το μεγαλύτερο αυγουστιάτικο φεγγάρι στην Παλιά Χώρα, η πρώτη φορά που είδα το Χρήστο από κοντά στην παραλία του Βόλου, ο Κωστής καθισμένος στο κιόσκι στο μαγαζί, το πρώτο πετυχημένο μου κοκτέιλ, η μπάντα στο Σεργιάνι, γέλια στα μισά της νύχτας πάνω από έναν καμένο μουσακά, η Γιάννα στο Θησείο με τον Κανέλλο, πέντε ώρες πρόβα στο στούντιο του Τζίνο για να βγει η αφήγηση του Καβάφη, το πρώτο μου πτυχίο, ο Βασίλης μαζί με μεγάλη παρέα στο Καφέ Σαντάν, οι κουραμπιέδες που έφτιαχνα μαζί με τη μάνα μου, το κλειδί του πρώτου μου σπιτιού στη Λάρισα, βουτιά στα νερά του Αιγαίου νύχτα, μια μικρή τριανταφυλλιά σε γλάστρα, καντάδα κάτω απ' το μπαλκόνι του Σπύρου, τα χάδια του Μπιτιγιού, ο Γιώργος να κατεβαίνει νύχτα σ' έναν καρόδρομο χωρίς φώτα να με βρει στο νησί, το ζεϊμπέκικο του Τάσου στη Θεσσαλονίκη, το εγώ είμαι εδώ για σένα του Χρήστου, το δυνατό του γέλιο, διακοπές στο Πήλιο με τον Γιάννη στα κλεφτά, το ταξίδι που ξεκίνησε για τη Ζαγορά και κατέληξε στην Αθήνα, το κάστρο της Ναυπάκτου μια νύχτα με αέρα, το μουσούδι του Έκτορα, μια νύχτα στο σπίτι του Νικόλα με ντέφι και αργιλέδες, το μπουζούκι του Αλεξέϊ, ο πρώτος μου μισθός, ο Θοδωρής το "φιλαράκι" που του "χρωστάω" ένα εκατομμύριο, η συναυλία στο Λυκαβηττό για τον θείο μου, η παλιά μου μηχανή που μέτραγε μαζί μου τα χιλιόμετρα στην άσφαλτο, πυρετός 39 κι εγώ στα Κτελ για Αθήνα χωρίς να με νοιάζει ο πυρετός, παγωτό βατόμουρο Δεκέμβρη μήνα, τηλεφώνημα απ' την Αγγλία που μου ξανάφερε απ' το πουθενά έναν παλιό φίλο, ύπνος στην αιώρα στο πολύχρωμο σπίτι του Άλεξ, μεθύσια στην Κέρκυρα παρέα με φίλους από Αυστρία, ο Μιχάλης όταν έπαιζε το Caruzo με το άλτο σαξόφωνό του, κάθε φλιτζάνι καπουτσίνο, η πρώτη ντάλια που άνθισε στο καινούριο μου σπίτι, να μαγειρεύουμε αστακομακαρονάδα μαζί με τη Φιλίτσα, η μέρα που ο νονός μου βγήκε απ' το νοσοκομείο γερός, ένα εξάμηνο χαμένο εξαιτίας ενός τρικούβερτου γλεντιού στην ταράτσα μιας μονοκατοικίας, η μέρα που περπάτησα ξανά μετά το ατύχημα, το καφέ δερμάτινο φόρεμα που αγοράσαμε με τη Ρένα, το Εκεί Ψηλά μελοποιημένο απ' το Βασίλη, ένα γράμμα που έφτασε στα χέρια μου με ένα χρόνο καθυστέρηση, μια μικρή, διπλή, ασημένια βέρα, πρωτοχρονιά στον Αη-Γιώργη του Λυκαβηττού, Πάσχα στην παναγία-τρύπα, δίπλα στη θάλασσα, Αθήνα - Βόλος με τη μηχανή, ο Κωστής στη Σκόπελο, ένα φιλντισένιο σταυρουδάκι στο λαιμό μου, ο Τάσος να χτυπάει την πόρτα όταν δεν τον περίμενα, ένα μπουκάλι άρωμα που ταξίδεψε ένα μήνα για να φτάσει ως τα χέρια μου, η φωνή της Μέλπως στα παλιά ρεμπέτικα, το μεταξωτό πουκάμισο του Καρμπά, τα κρυστάλλινα ποτηράκια της γιαγιάς μου που έσωσα απ' το χαμό, το πρώτο μου βιβλίο, και δέκα μέρες χαρισμένες από σπόντα, χωρίς να το περιμένω, χωρίς να το φαντάζομαι.
κι ακόμα...
η στιγμή που άνοιξα την πόρτα κι αντίκρισα τον Γιώργο, η στιγμή που βρέθηκα για πρώτη φορά στην αγκαλιά του και η κάθε στιγμή που αντικρίζω τη φάτσα του κι ακούω τη φωνή του.

Στιγμές.

Έχω ξεχάσει σίγουρα πολλές.
Σίγουρα όμως δεν ξέχασα τις τελευταίες.

Άγιος ο Έρωτας - Γ. Ανδρέου

Like a bridge over troubled water

When youre weary, feeling small,
When tears are in your eyes, I will dry them all;
Im on your side. when times get rough
And friends just cant be found,
Like a bridge over troubled water
I will lay me down.

When youre down and out,
When youre on the street,
When evening falls so hard
I will comfort you.
Ill take your part.
When darkness comes
And pains is all around,
Like a bridge over troubled water
I will lay me down.

Sail on silvergirl, Sail on by.
Your time has come to shine.
All your dreams are on their way.
See how they shine.
If you need a friend
Im sailing right behind.
Like a bridge over troubled water
I will ease your mind.


επειδή ξέρω ότι πολλές φορές χάνεις το κουράγιο σου και λες, δεν αντέχω άλλο.
επειδή σου αφήνει πίκρα το ν' αναγκάζεσαι να παραδεχτείς πως κάποιες φορές, οι κοντινοί μας άνθρωποι, που τους αγαπάμε, μπορεί να είναι και μαλάκες.
επειδή κάποτε σου τσακίζει το ηθικό και νομίζεις πως δεν αξίζεις τίποτα και δεν έχεις καταφέρει και πολλά.
κι επειδή ξέρω ότι πολλές φορές σου χαλάνε τον ύπνο σου ταραγμένα νερά,

θέλω να μου κάνεις τη χάρη

την επόμενη φορά που θα είναι μια από αυτές τις στιγμές,
σιγομουρμούριζε μαζί με τον Cash το Like a bridge over troubled water,
και έχε στο νου σου ότι χαίρομαι που εσύ είσαι εσύ κι ακόμα περισσότερο που είσαι εδώ,
ειδικά όταν μονίμως γύρω μας... κοροκλώνται κοτσιμπάνια.