<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d12720662\x26blogName\x3d%CE%A4%CE%A5%CE%A0%CE%9F%CE%A3+%CE%9D%CE%A5%CE%A7%CE%A4%CE%95%CE%A1%CE%99%CE%9D%CE%9F%CE%A3\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLUE\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://typosnyxterinos.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://typosnyxterinos.blogspot.com/\x26vt\x3d7449070411351450586', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Από μικρό κι από τρελό...

Κυριακή, Μαρτίου 04, 2012

...μαθαίνεις την αλήθεια, λέει η παροιμία, και στην περίπτωσή μας ισχύει το από "μικρό".

Το Σάββατο ήμουν καλεσμένη για καφέ και φαγητό στο σπίτι φίλης, η οποία έχει και δυο παιδάκια.
Ο μεγάλος της γιος, είναι στα 7, και γνωστός για τις τρομερές του ατάκες. Ήμουν λοιπόν προετοιμασμένη ότι θα μας έδινε.. υλικό, αλλά δεν ήμουν προετοιμασμένη πως ο στόχος θα ήμουν εγώ η ίδια.

Τέλος πάντων, κάποια στιγμή, κι αφού ο πάγος ανάμεσά μας έχει σπάσει, αρχίζουμε συζήτηση για τα καρτούν, με αφορμή ένα παιχνιδάκι που κρατούσε. Όταν τον ενημέρωσα ότι δεν έχω αυτόν το καιρό μικρά παιδάκια γύρω μου για να ξέρω καλά τι παίζει στα παιδικά καρτούν, αναλαμβάνει την επιμόρφωσή μου, κι η γλώσσα του πάει ροδάνι για να προλάβει να με ενημερώσει για όλες τις εξελίξεις στο τρομερό και φοβερό "Νιντζάκο" (τι κι εσύ δεν ξέρεις; Έχεις χάσει επεισόδια φίλε μου, να ενημερωθείς πάραυτα!)
Κι ενώ λοιπόν ενημερώνομαι ενδελεχώς, έχει φτάσει κι η ώρα να καθήσουμε στο τραπέζι για φαγητό.

Ο μικρός Π. έχοντας προφανώς ως αφορμή το σχόλιο μου ότι δεν έχω παιδάκια τριγύρω μου για να ξέρω τις εξελίξεις, το πήγε ένα βήμα παραπέρα:

-Έχεις παιδάκια εσύ;
-Όχι, Π. μου, δεν έχω ακόμη παιδάκια.
-Όταν μεγαλώσεις κι άλλο (σας είπα ότι το λάτρεψα αυτό το παιδί, ε;), πρέπει να κάνεις όμως.
-Ναι, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο να κάνεις ένα παιδάκι.
-Πώς δεν είναι! Βρίσκεις έναν μπαμπά, κι εκείνος θα σου δώσει το σποράκι του, και...
-Ναι, Π. μου, την ξέρω τη διαδικασία, αλλά δεν εννοούσα αυτό, για να κάνεις ένα παιδάκι πρέπει να έχεις και κάποια άλλα πράγματα, να έχεις μια σταθερή δουλειά και χρήματα γιατί το παιδάκι έχει έξοδα, και χρειάζεται πράγματα, και ρούχα και παιχνίδια και να πάει σχολείο...
-Χμμ.. ναι, αλλά...
Βλέπω ότι κάτι θέλει να πει, και του δίνω χρόνο.

Μετά από σκέψη ολίγων δευτερολέπτων έρχεται και η συνέχεια:
-...αλλά, αν δεν κάνεις εσύ παιδάκι, τότε... τότε... κοίτα, να τώρα είμαστε ας πούμε 1000... μετά θα είμαστε 900, κατάλαβες;
-Δηλαδή Π. μου, θες να πεις ότι αν δεν κάνω εγώ παιδάκι θα μειωθεί ο πληθυσμός ας πούμε;
-Ναι αυτό θέλω να πω. Θα είμαστε λιγότεροι δηλαδή.
-Σωστό αυτό που λες Π., αλλά πρέπει να είσαι και έτοιμος για να κάνεις ένα παιδάκι, κι εγώ μάλλον δεν είμαι ακόμα έτοιμη, κατάλαβες;
-Ναι, αλλά είναι και το άλλο. Αν δεν κάνεις παιδάκι, η οικογένεια που έχεις τώρα, δεν θα συνεχιστεί μετά!

Γκντουπ!

Είπατε τίποτε; Όχι άμα θέλετε πείτε! Άντε να σας δω!

Μόκο εγώ πάντως. Τα κουβαδάκια μου και σ' άλλη παραλία που λένε.

Αρκέστηκα να του πω, "Ναι αγόρι μου, σωστό αυτό που είπες, θα το σκεφτώ".
Κι ο Π. ικανοποιημένος απ' την απάντηση προφανώς κούνησε το κεφάλι και συνέχισε το φαγητό του.

περισσότερα ...
Τυπος Νυχτερινος